Ҳастӣ ту сазои ин ва сад чандини ранҷ

هستی تو سزای این و صد چندین رنج

То бо ту ки гуфт кин ҳама бар худ санҷ

تا با تو که گفت کاین همه بر خود سنج

Аз хӯрдан ва хостан бар осоу ббош

از خوردن و خواستن بر آسا و بباش

Ва ором гузин ки хуфтае бар сари ганҷ

و آرام گزین که خفته ای بر سر گنج