Аллоҳ Акбар гуфтам , дидам ки андешаҳои фосид ва ҳар андеша ки ғайри андешаи аллоҳ буд ҳама мунҳазим шуданд . Ба дил омад ки то сӯратии пеш хотир намеояд , ихлоси ибодат зоҳир намешавад ва то калимаи лафза « аллоҳ » падед намеояд , аз фасод ба салоҳ намеоянд ва то тасаввурӣ намекунам аз сифоти аллоҳ ва то назар намекунам дар сифоти махлуқ , ваҷду риққату убудийят зоҳир намешавад . Пас гӯйӣ ки маъбуд мусаввир омад .
اللّه اکبر گفتم، دیدم که اندیشههای فاسد و هر اندیشه که غیر اندیشه اللّه بود همه منهزم شدند. به دل آمد که تا صورتی پیش خاطر نمیآید، اخلاص عبادت ظاهر نمیشود و تا کلمهٔ لفظة «اللّه» پدید نمیآید، از فساد به صلاح نمیآیند و تا تصوری نمیکنم از صفات اللّه و تا نظر نمیکنم در صفات مخلوق، وجد و رقت و عبودیت ظاهر نمیشود. پس گویی که معبود مصور آمد.
Ва гӯйӣ ки аллоҳ , лафз « аллоҳ »роу асомии сифотро чунон офарӣдааст то чун пайдо ояд халқ дар ибодат оянду тавҳидро сабаби қатъ тараддудҳо кардааст ,у иштирокро сабаб парешоне кардааст , ва ҳар ҳуруфу андешаро мадор кардааст .
و گویی که اللّه، لفظ «اللّه» را و اسامی صفات را چنان آفریده است تا چون پیدا آید خلق در عبادت آیند و توحید را سبب قطع ترددها کرده است، و اشتراک را سبب پریشانی کرده است، و هر حروف و اندیشه را مدار کرده است.
Чу инҳоро назар кардам , гуфтам биё то ҳарчӣ фонӣаст ва мақҳураст ҳамаро аз назар маҳв кунам ва давр кунам , то чун бингарам қоҳирроу боқиро тавонам дидан . Ва хоҳам ки чандоне маҳв кунам ки назари ман бар сифати қоҳирии аллоҳу сифати бақои аллоҳу камоли ҳақиқии аллоҳ қарор гирад .
چو اینها را نظر کردم، گفتم بیا تا هرچه فانی است و مقهور است همه را از نظر محو کنم و دور کنم، تا چون بنگرم قاهر را و باقی را توانم دیدن. و خواهم که چندانی محو کنم که نظر من بر صفت قاهری اللّه و صفت بقای اللّه و کمال حقیقی اللّه قرار گیرد.
Ва ҳарчанд маҳв мекардам , худро маҳбӯси мақҳурот ва муҳаддисот меёфтам , гӯйӣ ки аллоҳи муҳаддисотро барме гирданд .
و هرچند محو میکردم، خود را محبوس مقهورات و محدثات مییافتم، گویی که اللّه محدثات را برمیگرداند.
Ва ман дар ин миён медидам ки бар дӯш аллоҳам . Боз медидам ки ҳам ман ва ҳам чарх ва ҳам афлоку хоку арши ҳама бар дӯш аллоҳем , то куҷомон хоҳад андохтан . То ҳамаи фарёд ошиқона баровардем ки эй аллоҳ ! мо чангол дар ту задаем ва бар дӯши ту часбидаему даст аз ту намедорем аз онкии ошиқи зори тўоим . Акнӯн эй аллоҳ ! чу икдми чашму назар дар ту менаҳему азимату ҳасани туро мебайнем , май осоииму дам хуш мезанем ,у дамии дигари нола ошиқона мезанем , ва ба вақти хоб низ ҳамчунонем . Акнӯн чу дидам ки мо ҳама бар дӯш аллоҳему аллоҳи моро меҷанбанду шарбатҳоу хушиҳои гӯногӯн дар мо мефиристад ва мо аз хушиҳои он маст мешавем ва фарёд мекунему аллоҳи идрокоти мо ҳамвор мекунад ва дар андаруни гардишҳои дигару аҷоибҳои дигар равон мекунад ва май намояд , то ман он ҳамаро май байнам ва мустағриқ мешавам дар зумра , он чунонкии аллоҳи рӯҳ ҳар касеро дар олимӣ мегирданду малакӯти худро бадишон май намояд то бадоне ки малакӯти аллоҳ бениҳоят аст
و من در این میان میدیدم که بر دوش اللّهام. باز میدیدم که هم من و هم چرخ و هم افلاک و خاک و عرش همه بر دوش اللّهایم، تا کجامان خواهد انداختن. تا همه فریاد عاشقانه برآوردیم که ای اللّه! ما چنگال در تو زدهایم و بر دوش تو چسبیدهایم و دست از تو نمیداریم از آنکه عاشق زار توایم. اکنون ای اللّه! چو یکدم چشم و نظر در تو می نهیم و عظمت و حُسن تو را میبینیم، میآساییم و دمِ خوش میزنیم، و دمی دیگر نالهٔ عاشقانه میزنیم، و به وقت خواب نیز همچنانیم. اکنون چو دیدم که ما همه بر دوش اللّهایم و اللّه ما را میجنباند و شربتها و خوشیهای گوناگون در ما میفرستد و ما از خوشیهای آن مست میشویم و فریاد میکنیم و اللّه ادراکات ما هموار میکند و در اندرون گردشهای دیگر و عجایبهای دیگر روان میکند و مینماید، تا من آن همه را میبینم و مستغرق میشوم در زمره، آن چنانکه اللّه روح هر کسی را در عالمی میگرداند و ملکوت خود را بدیشان مینماید تا بدانی که ملکوت اللّه بی نهایت است
Ва аллоҳи аълам .
و الله اعلم.