Гуфтам аҷаб нест арза кардани аъмоли уммат бар набии алайҳи ассалом . Бингар ки чун пораи рост май рӯм ба сӯии аллоҳу наздик тар мешавам ба ҳазрати аллоҳ , корҳои мурӣдони мароу касони маро бар ман арз мекунанд ,у дӯстону душманони маро бар ман арз мекунанд то ҷумлаи сроири эшонроу аътоФи судӯри эшонро медонам , ва чун хаёл дар дили эшон май рӯм . Агар ин маҳали сафои марои аллоҳ аз колбуди ман ҷудо кунад ва аз устихону гӯшти ман ҷудо кунад то ҳамаро бе инҳо дар аллоҳи байнам чаҳ аҷаб бошад ?
گفتم عجب نیست عرضه کردنِ اعمال امّت بر نبی علیه السلام. بنگر که چون پاره راست میروم به سوی اللّه و نزدیکتر میشوم به حضرت اللّه، کارهای مریدان مرا و کسان مرا بر من عرض میکنند، و دوستان و دشمنان مرا بر من عرض میکنند تا جمله سرایر ایشان را و اعطاف صدور ایشان را میدانم، و چون خیال در دل ایشان میروم. اگر این محل صفای مرا اللّه از کالبد من جدا کند و از استخوان و گوشت من جدا کند تا همه را بیاینها در اللّه بینم چه عجب باشد؟
Акнӯн гуфтам ки дар мавзеи ҷусти вҷўии дили худ назар кунам ва онро ба аллоҳи бпиўндонм то бубинам ки аллоҳ ҳар чизеро чигуна мусаввир мекунаду бармеи орад ,у гӯши он мусаввирро гирифта бошад ва барме кашад то ман он баркашидани аллоҳро назора мекунаму хештанро биндозам коҳили вор , ва ҳарчӣ аллоҳ барме кашад май байнам баркашидани аллоҳро , ва аз худ ҳеҷ сӯрат нагирам . Ҳамораи дасти аллоҳро назар кунам ки чигуна маро аз чоҳи мадракаму ғайр барме кашад , ва ҳамин баркашидани аллоҳро назар кунам , чизеи дигарро назар накунам . Ба дилам омад ки аллоҳ гӯям , ба он маънӣ ки Эй ҳасткунанда ҳамаи чизҳо ! ҳамаро ту ҳаст мекунӣ ва мукаррар мекунӣ .
اکنون گفتم که در موضع جستوجوی دل خود نظر کنم و آن را به اللّه بپیوندانم تا ببینم که الله هر چیزی را چگونه مصوّر میکند و برمیآرد، و گوش آن مصور را گرفته باشد و برمیکشد تا من آن برکشیدنِ اللّه را نظاره میکنم و خویشتن را بیندازم کاهلوار، و هرچه اللّه برمیکشد میبینم برکشیدنِ اللّه را، و از خود هیچ صورت نگیرم. هماره دست اللّه را نظر کنم که چگونه مرا از چاه مدرکم و غیر برمیکشد، و همین برکشیدنِ اللّه را نظر کنم، چیزی دیگر را نظر نکنم. به دلم آمد که اللّه گویم، به آن معنی که ای هستکنندهٔ همه چیزها! همه را تو هست میکنی و مکرّر میکنی.
Ва назар мекунам ба ҷумла ҳаст шудаҳо ки ҳамаи ъоҷзўорки пеши аллоҳ истодаанд ва ман менагарм ки ҳасткунанда эшонро ба раҳмат ҳаст мекунад ва ё ба уқубат ҳаст мекунад ; ё биҳишт ҳаст мекунад ва ё дӯзах ва ранҷ ҳаст мекунад . Ва мегӯям ки эй аллоҳ ! чу идрок ман ҳаст карда туаст , куҷо бошад ҷуз ба пеши ту ? ки ҳасткунанда туе . эй аллоҳ ! аз ҳамаи чизҳо гзир бошад ҳаст шударо , аммо аз ҳасткунанда ҳеҷ гзир набошад . Яъне ҳамаро абду мамлуки ҳақиқӣ ва мутӣъ ҳаст кардааст мар ҳасткунандаро .
و نظر میکنم به جمله هستشدهها که همه عاجزوارک پیش اللّه ایستادهاند و من مینگرم که هستکننده ایشان را به رحمت هست میکند و یا به عقوبت هست میکند؛ یا بهشت هست میکند و یا دوزخ و رنج هست میکند. و میگویم که ای اللّه! چو ادراک من هستکردهٔ توست، کجا باشد جز به پیش تو؟ که هستکننده تویی. ای اللّه! از همه چیزها گزیر باشد هست شده را، اما از هستکننده هیچ گزیر نباشد. یعنی همه را عبد و مملوک حقیقی و مطیع هستکرده است مر هستکننده را.
Аммо гоҳе ки касе ки ғофил шавад аз ҳасткунанда , май байнам ки сӯрату хаёл ҷамъ мешаваду тан заъиф мешавад яъне тану димоғ ки мавзе зикр ҳаст кунандааст , чу ба ғайр машғӯл шавад май байнам ки ҳақи таъолӣ ӯро дард мефиристад ки эй тан ! бар мо бадал гузидӣ ? ки касе ки аз латофати зикри мо бозмонд , лоҷарам ба дарди касофати ғайри мо мубтало шавад
اما گاهی که کسیکه غافل شود از هستکننده، میبینم که صورت و خیال جمع میشود و تن ضعیف میشود یعنی تن و دماغ که موضع ذکر هستکننده است، چو به غیر مشغول شود میبینم که حق تعالی او را درد میفرستد که ای تن! بر ما بَدَل گزیدی؟ که کسی که از لطافت ذکر ما بازماند، لاجرم به درد کثافت غیر ما مبتلا شود
Ва аллоҳи аълам .
و اللّه اعلم.