Дар вақти зикри аллоҳу сбҳонки гуфтан , бояд ки аз тани худ ёд накунам ; зеро ки сифоти аллоҳ , аз раҳмату қудрату илму ҷамолу покӣу иродат вағайриҳо , ба сифот муҳаддисот намонад , ки агар бидон монанди будӣ , аз сифоти аллоҳи раҳмату қудрату иродати махлуқ падед наомадӣ , чунонкӣ аз сифот муҳаддисот намеояд . Ва ҳарчанд ки ин сифот муҳаддисот нест намешавад , зикр падед намеояд аз сифоти аллоҳ . Пас дар вақти сбҳонки гуфтан бояд ки ба ҷуз аз ваҷҳ аллоҳ наяндешам то аллоҳро байнам ва ба мушоҳидаи аллоҳ машғӯл шавам ки маънӣ « Фохлъ наалейк » инаст . Ки ҳарчанд аз тани мурдор беш андешам , ранҷ беш май байнам .

در وقت ذکر اللّه و سبحانک گفتن، باید که از تن خود یاد نکنم؛ زیرا که صفات اللّه، از رحمت و قدرت و علم و جمال و پاکی و ارادت و غیرها، به صفاتِ محدثات نماند، که اگر بدان مانند بودی، از صفات اللّه رحمت و قدرت و ارادتِ مخلوق پدید نیامدی، چنانکه از صفات محدثات نمی‌آید. و هرچند که این صفات محدثات نیست نمی‌شود، ذکر پدید نمی‌آید از صفات اللّه. پس در وقت سبحانک گفتن باید که به جز از وجهِ اللّه نیندیشم تا اللّه را بینم و به مشاهدهٔ اللّه مشغول شوم که معنیِ «فَاخْلَعْ نعَلَیْکَ» این است. که هرچند از تن مردار بیش اندیشم، رنج بیش می‌بینم.

Боз чун аллоҳро май байнам , ҳамаи ҷаҳонро май байнам ки пеши аллоҳ аз ҳол ба ҳол мегардаду ҳамаи ҷузви худро май байнами бзрўрӣ ки мари аллоҳро таъзим мекунанд , ки эҳсон кардан онасту маънии эҳсон онаст ки « ани тааббуди аллоҳи конки туроаи ?фони лами ткни туроаи ?фонаи ирок » .

باز چون اللّه را می‌بینم، همه جهان را می‌بینم که پیش اللّه از حال به حال می‌گردد و همه جزو خود را می‌بینم بضروری که مر اللّه را تعظیم می‌کنند، که احسان کردن آن است و معنی احسان آن است که «ان تعبد اللّه کانّک تراه فان لم تکن تراه فانّه یراک».

Акнӯн аз намозаст ва аз зикраст ва аз дуост ки тайифа ба мушоҳидаи аллоҳ машғӯл гаштаанд . Акнӯн чун аз аллоҳ ёд мекунам , сару пои худроу рагу пайу ақлу тамизи худро форумии резонам ва аз аллоҳи навъи вуҷӯди дигару умр дигар мехоҳам лои илои нҳоиаҳ .

اکنون از نماز است و از ذکر است و از دعاست که طایفه به مشاهدهٔ اللّه مشغول گشته اند. اکنون چون از اللّه یاد می‌کنم، سر و پای خود را و رگ و پی و عقل و تمیز خود را فرومی‌ریزانم و از اللّه نوع وجود دیگر و عمر دیگر می‌خواهم لا الی نهایة.

Ва май байнам ки оби умр аз дарёӣ ғайб меояд ва ҳам ба дарёии ғайб боз меравад , ҳамчинонкии ин маъонии ман аз адам ба вуҷӯд меояд ва аз вуҷӯд ба адам меравад ; ва аз вуҷӯд то ба адами як гом беш наме байнам , аммо чун ба маънии расидам эмин шудам яъне ба маънӣ чун расидам , ба аллоҳи расидаму мурод худ ёфтам .

و می‌بینم که آب عمر از دریای غیب می‌آید و هم به دریای غیب باز می‌رود، همچنانکه این معانیِ من از عدم به وجود می‌آید و از وجود به عدم می‌رود؛ و از وجود تا به عدم یک گام بیش نمی‌بینم، اما چون به معنی رسیدم ایمن شدم یعنی به معنی چون رسیدم، به اللّه رسیدم و مراد خود یافتم.

Яъне на ранги аллоҳро тавон дидан ва на буии муҳаббат ӯро тавон нуҳуфтан .

یعنی نه رنگ اللّه را توان دیدن و نه بوی محبت او را توان نهفتن.

* * *

***

Аллоҳро гуфтам ки дилам , гуфт : кабобӣ бояд .

اللّه را گفتم که دلم، گفت: کبابی باید.

Гуфтам ки чашмам , гуфт : саҳобй бояд .

گفتم که چشمم، گفت: سحابی باید.

Гуфтам ки танам , гуфт : харобӣ бояд .

گفتم که تنم، گفت: خرابی باید.

Бози аллоҳро гуфтам ки дилам намонад , гуфт : кабобӣ кам гир !

باز اللّه را گفتم که دلم نماند، گفت: کبابی کم گیر!

Гуфтам ки чашмам намонад , гуфт : саҳобй кам гир !

گفتم که چشمم نماند، گفت: سحابی کم گیر!

Гуфтам ки танам намонад , гуфт : харобӣ кам гир !

گفتم که تنم نماند، گفت: خرابی کم گیر!

Гуфтам ки эй аллоҳ ! ҳаргиз то яке туро бо сифот ту набинам , дар худ ва дар ҳеҷ корӣ ҷамъ ниёем , аз онкии дарди ваии тафриқа буд лои маҳола .

گفتم که ای اللّه! هرگز تا یکیِ تو را با صفات تو نبینم، در خود و در هیچ کاری جمع نیایم، از آنکه درد وی تفرقه بود لا محالة.

* * *

***

Ҳосил , дар саҳаргоҳ назар мекардам ки ҳаркасии яке аллоҳро чигуна мебинад ? дидам ки баъзе ба назари фақру адами диданди аллоҳро , ва баъзе ба назари сӯрати диданд , ва баъзе ба назари ҷҳаҳи диданд , ва баъзе ба назари ҳиўлӣу табъу кавокиби диданд ,у аллоҳ аз ин берун нест .

حاصل، در سحرگاه نظر می‌کردم که هرکسی یکی اللّه را چگونه می‌بیند؟ دیدم که بعضی به نظر فقر و عدم دیدند الله را، و بعضی به نظر صورت دیدند، و بعضی به نظر جهة دیدند، و بعضی به نظر هیولی و طبع و کواکب دیدند، و اللّه از این بیرون نیست.

Гуфтам эй аллоҳ ! гоҳе ба назари мушаббаҳи бинмт , гоҳе ба назари фақру фанои бинмт , ва гоҳе ба назари ҷабр ва гоҳе ба назари ошиқон ва гоҳе ба назари муҳибон . Вае аллоҳ ! ҳаркиро ба худ назар додӣ , ҳам бар он ваҷҳ ӯ хилқатӣ ва табъӣ ёфт , лоҷарами афъол ӯу ҳаракот ӯ ҳам бар он минвол омад , чун мутафовит бинад аллоҳро ҳам мутафовит ояд ҳол ӯ .

گفتم ای اللّه! گاهی به نظر مشبَّه بینمت، گاهی به نظر فقر و فنا بینمت، و گاهی به نظر جبر و گاهی به نظر عاشقان و گاهی به نظر محبان. و ای اللّه! هرکه را به خود نظر دادی، هم بر آن وجه او خلقتی و طبعی یافت، لاجرم افعال او و حرکات او هم بر آن منوال آمد، چون متفاوت بیند اللّه را هم متفاوت آید حال او.

Бози назар ба худ мекардам то худро ҳар соъатӣ бар чаҳ ранги байнам ва аз аллоҳ чаҳ аҷоибҳо байнам ки бештар аз аҷоиб дунё бошад ,у берун аз аҷоиби олам буд .

باز نظر به خود می‌کردم تا خود را هر ساعتی بر چه رنگ بینم و از اللّه چه عجایب‌ها بینم که بیشتر از عجایب دنیا باشد، و بیرون از عجایب عالم بود.

Худро ҳамчун въоиӣ дидам ки дар машоми ман осори маърифати аллоҳ фурӯнишастааст бар зибри якдигар ,у аҷоибҳои дигар ки дар гуфт наёяд . Ва ман даст бар вай май занам ва он ҳама дар ҷунбиш меоянд лўнолўн , ҳамчинонкии оби зираи пӯшад ба вақти бод , ва ман дар худ он ҳамаро назора мекунам ва май байнам

خود را همچون وعایی دیدم که در مشام من آثار معرفت اللّه فرونشسته است بر زبر یکدیگر، و عجایب‌های دیگر که در گفت نیاید. و من دست بر وی می‌زنم و آن همه در جنبش می‌آیند لونالون، همچنانکه آب زره پوشد به وقت باد، و من در خود آن همه را نظاره می‌کنم و می‌بینم

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.