Ба масҷид рафтам ; зикр мегуфтам . Рашиди қабоеро дидам . Сӯрат ӯ аз пеш дилам намерафт . Гуфтам дӯсту душман ҳар ду мулозим диланд , то бо ғайри аллоҳ бегона нашавам халос наёбаму дил салим нашавад . Гуфтам такаллуфӣ кунаму дил ба аллоҳи машғӯли гардонам то дил ба чизеи дигари напардозад . Дидам ки сӯрати дили пеш назарам меояд то ман аз ӯ ба аллоҳ мерафтам ҳам аз арзаши ҳам аз аҷзоаш яъне аз ранги сурхяш ба аллоҳ мерафтам то бубинам ки ин ранги сурхяшу аҷзои лаъляш аз куҷо мадад меёбад . Дидам ки ҳар ҷузви рангяши панҷ ҳис дораду чангол андар задааст ба аллоҳ ва мадад мегирад аз аллоҳу ҳамаи аҷзои дил ҳамчунин мадад аз аллоҳ мегираду ҳамаи аҷзои оламро медидам аз арзу ғараз ва ҳар чизе ки ҳаст аз муваккилону хазинаи дорони аллоҳи ҳамаи ин мададҳоро аз уқулу ҳавос пок мегиранд .

به مسجد رفتم؛ ذکر می‌گفتم. رشید قبایی را دیدم. صورت او از پیش دلم نمی‌رفت. گفتم دوست و دشمن هر دو ملازم دل‌اند، تا با غیر اللّه بیگانه نشوم خلاص نیابم و دل سلیم نشود. گفتم تکلفی کنم و دل به اللّه مشغول گردانم تا دل به چیزی دیگر نپردازد. دیدم که صورت دل پیش نظرم می‌آید تا من از او به اللّه می‌رفتم هم از عرضش هم از اجزاش یعنی از رنگ سرخیش به اللّه می‌رفتم تا ببینم که این رنگ سرخیش و اجزای لعلیش از کجا مدد می‌یابد. دیدم که هر جزو رنگیش پنج حس دارد و چنگال اندر زده است به اللّه و مدد می‌گیرد از اللّه و همه اجزای دل همچنین مدد از اللّه می‌گیرد و همه اجزای عالم را می‌دیدم از عرض و غرض و هر چیزی که هست از موکلان و خزینه‌داران اللّه همه این مددها را از عقول و حواس پاک می‌گیرند.

Дар ин олами ҳамаи хаёли ақл чун ҳилоли равшан май байнам ки мавҷ мезананд бо дастҳоу пойҳо ва мадад мегиранд аз олами рӯҳ . Боз дар ҳар хаёлӣ ки назар мекунам дарии дигар кушода мешавад лои илои нҳоиаҳ . Пас маълум мешавад ки агар дар аллоҳ кушода шавад чаҳ аҷоибҳо ки бубинам .

در این عالم همه خیال عقل چون هلال روشن می‌بینم که موج می‌زنند با دست‌ها و پای‌ها و مدد می‌گیرند از عالم روح. باز در هر خیالی که نظر می‌کنم دری دیگر گشاده می‌شود لا الی نهایة. پس معلوم می‌شود که اگر درِ اللّه گشاده شود چه عجایب‌ها که ببینم.

Акнӯн аввал аз олами аҷзо ба олами эърози омадем , ва аз олами эъроз ба олами уқулу ҳавоси омадем ,у бози ин олам аз олами арвоҳ мадад мегираду олами арвоҳ аз сифоти аллоҳ мадад мегирад ва ҳар олимии гадои олам дигараст ; дастҳо боз карда соили вор , то аз он олами дигар ба кафи вай чизе диҳанд то ҳарчӣ ба ҳазрати аллоҳи наздик тар мешавад , он олами покиза тар мешавад то олам ақл шуд ва он гоҳи олам рӯҳ шуд ва он гоҳи олами сифот аллоҳ шуд . Боз аз варои сифоти аллоҳи олами сад ҳазор рӯҳаст мавҷ мезанад ва хирагӣ медорад аз хушӣу роҳат ки дар идрок наёяд . Лоҷарами ҳазрати аллоҳ бе чун ва бе чигуна омад .

اکنون اول از عالم اجزا به عالم اعراض آمدیم، و از عالم اعراض به عالم عقول و حواس آمدیم، و باز این عالم از عالم ارواح مدد می‌گیرد و عالم ارواح از صفات اللّه مدد می‌گیرد و هر عالمی‌ گدای عالم دیگر است؛ دست‌ها باز کرده سائل‌وار، تا از آن عالم دیگر به کف وی چیزی دهند تا هرچه به حضرت اللّه نزدیک‌تر می‌شود، آن عالم پاکیزه‌تر می‌شود تا عالم عقل شد و آن‌گاه عالم روح شد و آن‌گاه عالم صفات اللّه شد. باز از ورای صفات اللّه عالم صد هزار روح است موج می‌زند و خیرگی می‌دارد از خوشی و راحت که در ادراک نیاید. لاجرم حضرت اللّه بی‌چون و بی‌چگونه آمد.

Акнӯн ҳар ҷузвӣ аз аҷзои дилро назар мекунам ки чигуна содау судау грдгрд чун хаёли равшани муъаллақи занон аз аллоҳ мадад мегирад ва бақо месетанд , ва ман онро май байнам .

اکنون هر جزوی از اجزای دل را نظر می‌کنم که چگونه ساده و سوده و گردگرد چون خیال روشن معلق زنان از اللّه مدد می‌گیرد و بقا می‌ستاند، و من آن را می‌بینم.

Боз чун назар мекунам ки аллоҳи назари маро чигуна ҳаст мекунад , ҳроинаҳ май байнам ки назари ман нозир аллоҳ мебошад . Аҷабаст ки назари ман тарафӣ ки сӯии ғайр аллоҳаст чу мебинад , дард ғайраташ мегирад ; боз чун сӯй аллоҳ менигарад , он дард ғайрат намемонад ва аз он ҳабс берун меояд .

باز چون نظر می‌کنم که اللّه نظر مرا چگونه هست می‌کند، هرآینه می‌بینم که نظر من ناظر اللّه می‌باشد. عجب است که نظر من طرفی که سوی غیر اللّه است چو می‌بیند، درد غیرتش می‌گیرد؛ باز چون سوی اللّه می‌نگرد، آن درد غیرت نمی‌ماند و از آن حبس بیرون می‌آید.

Аҷабам меояд аз мӯътазилӣ ки мункираст мари руяти аллоҳро ; гуяд тасаввури аллоҳ наме тавонам кардан , пас вуҷӯд набӯд мари руяти аллоҳро . Гӯйем агар чаҳ тасаввур наметавонем кардан , далел он набӯд ки мавҷӯд нашавад ; зеро ки ин назари мо мавҷӯду махлуқ ба феъл аллоҳаст аммо на муттасиласт ба аллоҳ ва на мунфасиласт аз аллоҳ ,у ҷузи ин ду ваҷҳ дар тасаввур мо намеояд , бо ин ҳама мавҷӯдаст ин назари мо ба феъли аллоҳ ҳамчунин ҳақиқати аллоҳу сифоти аллоҳ мавҷӯдаст ҳарчанд дар тасаввур мо намеояд , ва ҳамчунинаст рӯҳи мо низ .

عجبم می‌آید از معتزلی که منکرست مر رؤیت اللّه را؛ گوید تصور اللّه نمی‌توانم کردن، پس وجود نبود مر رؤیت اللّه را. گوییم اگر چه تصور نمی‌توانیم کردن، دلیل آن نبود که موجود نشود؛ زیرا که این نظر ما موجود و مخلوق به فعل اللّه است اما نه متصل است به اللّه و نه منفصل است از اللّه، و جز این دو وجه در تصور ما نمی‌آید، با این همه موجود است این نظر ما به فعل اللّه همچنین حقیقت اللّه و صفات اللّه موجود است هرچند در تصور ما نمی‌آید، و همچنین است روح ما نیز.

Боз вақте ки оҷиз шудамӣ аз идроки аллоҳ , ҳамин адаму содагӣ ва маҳв медидам . Гуфтам пас аллоҳи ҳамин адаму маҳв ва содагӣаст , аз онки ин ҳама аз вай мавҷӯд мешавад , аз қудрату илму ҷамолу ишқи пас ин адами содаи ҳовӣ ва муҳӣтаст мари муҳаддисотро , ва қадимасту муҳаддисот дар вай чу хорбнӣаст дар дарё . Ва мегӯям : эй аллоҳ ! маъзӯрдор ки нанамудӣ худро ба ман , ман сўоти ҳамин адам сода дидам .

باز وقتی که عاجز شدمی‌ از ادراک اللّه، همین عدم و سادگی و محو می‌دیدم. گفتم پس اللّه همین عدم و محو و سادگی است، از آنک این همه از وی موجود می‌شود، از قدرت و علم و جمال و عشق پس این عدم ساده حاوی و محیط است مر محدثات را، و قدیم است و محدثات در وی چو خاربنی است در دریا. و می‌گویم: ای اللّه! معذوردار که ننمودی خود را به من، من سوآت همین عدم ساده دیدم.

Акнӯн мусаввири рӯҳ аз мусаввирот воқеъаст , ва ҳарчӣ ҷузи мусаввирот воқеъаст онро рӯҳи тасаввури натавонад кардан , чунонкии аллоҳу авсофау умӯри ғайб . Пас ончӣ номусаввираст маҳол набошад

اکنون مصور روح از مصورات واقع است، و هرچه جز مصورات واقع است آن را روح تصور نتواند کردن، چنانکه اللّه و اوصافِهِ و امور غیب. پس آنچه نامصور است محال نباشد

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.