« раби қади отитнии ман алмалик »

«رَبِّ قَدْ آتَیْتَنِی مِنَ الْمُلْکِ»

Гуфтам : эй аллоҳ ! малики ин дунёи чиз муҳақараст аз маликҳоӣ ки тўрост дар пардаи ғайб .

گفتم: ای اللّه! مُلک این دنیا چیز محقّر است از ملک‌هایی که توراست در پردهٔ غیب.

«у ълмтнии ман таъвили алأҳодис »

« وَ عَلَّمْتَنِی مِنْ تَأْوِیلِ الْأَحادِیثِ»

Ва марои омухтии поёни суханҳоро ки дар хоб май шинавам аз асрори ғайб то ҳам дар бедорӣ зинда бошам ва ҳам дар хоб зинда бошам .

و مرا آموختی پایان سخن‌ها را که در خواب می‌شنوم از اسرار غیب تا هم در بیداری زنده باشم و هم در خواب زنده باشم.

« фотири алсмоўоту алأрз »

«فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»

Чунонк заминро аз осмон бшикофтӣ , ҳамчунонк пардаи ғайбро бшикофтӣ то ман бар остона он нишастаам , ҳам ин ҷаҳонро май байнами ҳам он ҷаҳонро май байнам .

چنانک زمین را از آسمان بشکافتی، همچنانک پرده غیب را بشکافتی تا من بر آستانهٔ آن نشسته‌ام، هم این جهان را می‌بینم هم آن جهان را می‌بینم.

« أнти велеи фии алднёу алохраҳ »

« أَنْتَ وَلِیِّی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَة»

Дунёу охирати тўрост , ва ман неки ошиқ охират гаштаам , аз онам баҳраи манди гардон ! ва ҷонам бурдор ки сабрам намонад .

دنیا و آخرت توراست، و من نیک عاشق آخرت گشته‌ام، از آنم بهره‌مند گردان! و جانم بردار که صبرم نماند.

Боз таъаммул кардам ки дил бар чаҳ нуҳум ва чаҳ чизро бар забон дораму дам ба кадоми нияти занам . Гуфтам ки назар кунам бар ҳамаи хушиҳои ин ҷаҳонӣ ва он ҷаҳонӣу хобу роҳату мазаҳо ва ҳаст шудани баъд аз нестиҳо . Дидам аллоҳи ҳамин сифотаст ки ёд карда шуд ,у онкии дам май занам бар нияти зикри аллоҳ , ҳам аллоҳаст .

باز تأمّل کردم که دل بر چه نهم و چه چیز را بر زبان دارم و دم به کدام نیت زنم. گفتم که نظر کنم بر همه خوشی‌های این جهانی و آن جهانی و خواب و راحت و مزه‌ها و هست شدن بعد از نیستی‌ها. دیدم اللّه همین صفات است که یاد کرده شد، و آنکه دم می‌زنم بر نیّت ذکر اللّه، هم اللّه است.

Бози рӯҳи одамиро назар мекунам , гӯйӣ ки андешаҳои пароканда ва назарҳои парокандааст ки чун дег меҷӯшаду бас . Ва ин сифоти рӯҳи одамӣ мағлуб бидонаст ки ончӣ ёд карда шуд аз хушиҳоу тағйири чизҳо ва нест шудан ва ҳаст шудану хобу роҳат ки аллоҳи ҳамин сифотаст ва ин маъонӣ мавҷӯдаст ба зикри аллоҳ . Ва бози ин маъонии равшан ба гуфтору лои إлаҳ ғайрик мешавад , яъне эй аллоҳ ! хушиҳои ҳар ду ҷаҳонӣ ба ҷуз аз ту аз касе ҳосил нашавад , ва ҳаст шудани баъд аз нестӣ ба ҷуз аз ту аз касе дигар набошад .

باز روح آدمی‌ را نظر می‌کنم، گویی که اندیشه‌های پراکنده و نظرهای پراکنده است که چون دیگ می‌جوشد و بس. و این صفات روح آدمی‌ مغلوب بدان است که آنچه یاد کرده شد از خوشی‌ها و تغییر چیزها و نیست شدن و هست شدن و خواب و راحت که اللّه همین صفات است و این معانی موجود است به ذکر اللّه. و باز این معانی روشن به گفتار و لا إله غیرک می‌شود، یعنی ای اللّه! خوشی‌های هر دو جهانی به جز از تو از کسی حاصل نشود، و هست شدن بعد از نیستی به جز از تو از کسی دیگر نباشد.

Гуфтам : эй аллоҳ ! маро ҳарчӣ бояд аз ту талабам , ки хости ҳамароу ризқи ҳамаро ту май диҳӣ , ва ба ҳарҳоли ҳамаро ту доя , ки « ва мо ман добаҳи фии алأрзи إлои алии аллоҳи ризқҳо » .

گفتم: ای اللّه! مرا هرچه باید از تو طلبم، که خواست همه را و رزق همه را تو می‌دهی، و به هرحال همه را تو دایه، که «وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلَّا عَلَی اللَّهِ رِزْقُها» .

Ва ман низ аз аллоҳ ба ҳолати ваҳшати ризқ мўонст мехоҳам , ва аз аллоҳ мехоҳам то маро аз зоти худ сӯрат мўонст диҳад . Ва дар ҳоли тақозоҳои шаҳват , аз аллоҳи рӯзии маҳали шаҳват май талабам , ва аз аллоҳ мехоҳам то марои ҳам аз зоти худ сӯратӣ диҳад дар қазои шаҳват . Ва дар вақти мҷоъти рӯзии ғизо май талабами ҳам аз зоти аллоҳ , то марои сӯрат ғизо диҳад ҳам аз зоти худ . Ва мегӯям ки эй аллоҳ ! чу моликами туе , ман ба ки бозгардам ? ва ҳарчӣ талабам аз ки талабам ? ва дар вақт бекорӣ аз аллоҳи рӯзии ёрӣ май талабам то бар дар ӯ рӯм ва бар ӯ дроўизму гирд ӯ гардон шавам . Ва дар вақти намози рӯзии таъзим аз аллоҳ май талабам . Ва тани худро фарбеҳ медорам аз ин неъматҳо ки гуфтам ,у неъмати ману рӯзии ман ки аз аллоҳ май талабам инаст .

و من نیز از اللّه به حالت وحشت رزق موانست می‌خواهم، و از اللّه می‌خواهم تا مرا از ذات خود صورت موانست دهد. و در حال تقاضاهای شهوت، از اللّه روزی محلّ شهوت می‌طلبم، و از اللّه می‌خواهم تا مرا هم از ذات خود صورتی دهد در قضای شهوت. و در وقت مجاعت روزی غذا می‌طلبم هم از ذات اللّه، تا مرا صورت غذا دهد هم از ذات خود. و می‌گویم که ای اللّه! چو مالکم تویی، من به که بازگردم؟ و هرچه طلبم از که طلبم؟ و در وقت بی‌کاری از اللّه روزی یاری می‌طلبم تا بر در او روم و بر او درآویزم و گرد او گردان شوم. و در وقت نماز روزی تعظیم از اللّه می‌طلبم. و تن خود را فربه می‌دارم از این نعمت‌ها که گفتم، و نعمت من و روزی من که از اللّه می‌طلبم این است.

Акнӯн чун аллоҳро ба шодӣу хушӣу фараҳ ёд мекунам аҷоибҳои ӯро май байнам , ва чун млолтӣ падед ояд бози аллоҳро ёд мекунам то май байнам ки маҳв кардан он ҳам аз аллоҳаст . Яъне дар ҳар ду ҳолати аллоҳро мушоҳида ме кунам

اکنون چون اللّه را به شادی و خوشی و فرح یاد می‌کنم عجایب‌های او را می‌بینم، و چون ملالتی پدید آید باز اللّه را یاد می‌کنم تا می‌بینم که محو کردن آن هم از اللّه است. یعنی در هر دو حالت اللّه را مشاهده می‌کنم

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.