Сбҳонк ва ғФронк мегуфтам , гуфтам эй аллоҳ ! чун буд ман ва ҳастӣ ман аз туаст ,у назару дараки ман аз туаст ,у ақлу рӯҳи ман аз туаст ,у чашму самъи зоҳиру ботини ман аз туаст , чигуна ман мухотаби туу муқобили туу лаб бар лаб ту набошам ?у ҷумлаи аҷзои ман чигуна дар ту набӯд ?

سبحانک و غفرانک می‌گفتم، گفتم ای اللّه! چون بود من و هستی من از توست، و نظر و درک من از توست، و عقل و روح من از توست، و چشم و سمع ظاهر و باطن من از توست، چگونه من مخاطب تو و مقابل تو و لب بر لب تو نباشم؟ و جمله اجزای من چگونه در تو نبود؟

Аллоҳ илҳом дод ки : ин ҳама , маъқӯлҳои туу назари ту бад-ӣни вуҷӯҳ аллоҳаст муъоина на мухотаба , ту ҳамин нақши мушоҳидаро бе ҳеҷ ваҷҳеи собит май дор . Гуфтам : эй аллоҳ ! магари мухотабаи ман бо ту чун ҷамодоту аҷсоми латифаро монад , ҳамчун боду ҳавоу об ки хуш май вазоне ва равон мекунӣ ва ӯро аз ту ҳеҷ хабари не , ва ӯро худӣ худ нест , ҳамаи туе .

اللّه الهام داد که: این همه، معقول‌های تو و نظر تو بدین وجوه اللّه است معاینه نه مخاطبه، تو همین نقش مشاهده را بی‌هیچ وجهی ثابت می‌دار. گفتم: ای اللّه! مگر مخاطبهٔ من با تو چون جمادات و اجسام لطیفه را ماند، همچون باد و هوا و آب که خوش می‌وزانی و روان می‌کنی و او را از تو هیچ خبر نی، و او را خودی خود نیست، همه تویی.

Акнӯн биншинам сираи сира назар мекунам то нағзиҳои туро эй аллоҳ ! май байнам . Ва ишқи ман аз дидан ту фузун мебошад , ва май байнам ки аллоҳ бар ман пораи пораи худро ҷилва медиҳад . Гуфтам ки : эй аллоҳ ! аз давр яъне аз олами ғайб , таҷаллӣату талъатати чунин хуб ва ширинаст , то аз наздики лутфи ту чигуна бошад

اکنون بنشینم سره‌سره نظر می‌کنم تا نغزی‌های تو را ای اللّه! می‌بینم. و عشق من از دیدن تو فزون می‌باشد، و می‌بینم که اللّه بر من پاره‌پاره خود را جلوه می‌دهد. گفتم که: ای اللّه! از دور یعنی از عالم غیب، تجلّیت و طلعتت چنین خوب و شیرین است، تا از نزدیک لطف تو چگونه باشد

Боз медидам ки аҷзои колбуди ман ва аз он ҳамаи оламу ҳамаи андешаҳо гӯйӣ ки ҳамаи ақл ва ҳаёт доранд ки чунин фармон бурдоранд , ва дар тағайюру тбдлу фармонбардории аллоҳ дар иморату вайронӣ , ва ин идроки ман овозу баёни ҳаёту ақл эшонаст . Лоҷарам дар ишқи аллоҳи ҳамаи аҷзо аз аҷзои ман маст мешаванд ва хуш мешаванд , чунонк дар вақт рондани шаҳвати ҳамаи аҷзо хуш шаванд .

باز می‌دیدم که اجزای کالبد من و از آن همه عالم و همه اندیشه‌ها گویی که همه عقل و حیات دارند که چنین فرمان بردارند، و در تغیّر و تبدّل و فرمانبرداریِ اللّه در عمارت و ویرانی، و این ادراک من آواز و بیان حیات و عقل ایشان است. لاجرم در عشق اللّه همه اجزا از اجزای من مست می‌شوند و خوش می‌شوند، چنانک در وقت راندن شهوت همه اجزا خوش شوند.

Боз ҳар ҳикматӣ чун кафро монад ки аз ман барояд ва биафтад , ва вақте ки аз аллоҳи андешам , май байнам ки аллоҳи ин ҳолати маро чигуна ҳаст мекунад ва бидид май орад . Акнӯн эй ҳолати ман вае рӯҳи ман ! ҳамчунон саҷдаи кунон афтода бошед мари аллоҳро .

باز هر حکمتی چون کف را ماند که از من برآید و بیفتد، و وقتی که از اللّه اندیشم، می‌بینم که اللّه این حالت مرا چگونه هست می‌کند و بدید می‌آرد. اکنون ای حالت من و ای روح من! همچنان سجده‌کنان افتاده باشید مر اللّه را.

Боз дар аллоҳ назар мекунам , дар он вақте ки ин идроки мароу ҳолат маро ҳаст мекунад май байнам . Ва чун аллоҳ мехоҳад то идрок маро ҳаст кунад , ман ҳамонҷо мебошам бо аллоҳ ,у аллоҳро бӯса май даҳум ва дар аллоҳ май ғалатаму сар ба саҷда май нуҳуми ҳамонҷо ки эй аллоҳ ! маро аз худ ҷудо магардон ,у сари маро дар ҳаво макуну маро ба ғайри худат машғӯл макун !

باز در اللّه نظر می‌کنم، در آن وقتی که این ادراک مرا و حالت مرا هست می‌کند می‌بینم. و چون الله می‌خواهد تا ادراک مرا هست کند، من همانجا می‌باشم با اللّه، و اللّه را بوسه می‌دهم و در اللّه می‌غلطم و سر به سجده می‌ نهم همانجا که ای اللّه! مرا از خود جدا مگردان، و سر مرا در هوا مکن و مرا به غیر خودت مشغول مکن!

Гуфтам : эй аллоҳ ! ҳамаи велаҳоу ишқҳоу ҳаркии сазоӣ парастишаст ва ишқаст , аз туаст .

گفتم: ای اللّه! همه وله‌ها و عشق‌ها و هرکه سزای پرستش است و عشق است، از توست.

Боз дидам ки парастишу ибодати ниҳоят ишқасту ғоят дӯстӣаст ; ҳарчӣ кам аз онаст , онро муҳаббату ишқ андак гӯйанд . эй аллоҳ ! ман ҳамаро аз худ маҳв мекунам то ҳамаи ишқи туро собит кунам , зеро ки орзӯии ҷамоли ту навъе дигараст . То мазаи ҳамаи чизро аз худ брнагирам , ба мазаи ту эй аллоҳ , нарасм . Аллоҳ илҳом дод ки то аз худ ва аз ҳамаи чизбӣ хабар нашӯй аз мо бохабар нашӯй .

باز دیدم که پرستش و عبادت نهایت عشق است و غایت دوستی است؛ هرچه کم از آن است، آن را محبّت و عشق اندک گویند. ای اللّه! من همه را از خود محو می‌کنم تا همه عشق تو را ثابت کنم، زیرا که آرزوی جمال تو نوعی دیگر است. تا مزهٔ همه چیز را از خود برنگیرم، به مزه تو ای اللّه، نرسم. اللّه الهام داد که تا از خود و از همه چیزبی‌خبر نشوی از ما باخبر نشوی.

Пас гуфтам : эй рӯҳи ман ! аз ҳаёти худ ба ҳаёти аллоҳи рӯ , ва ба ҳар кадоми навъ ки аллоҳи ҳаёти туро ишорат кунад , бидон навъи машғӯл май шӯу умрро барон май гузор ва дар дақоиқи он назар мекун .

پس گفتم: ای روح من! از حیات خود به حیات اللّه رو، و به هر کدام نوع که اللّه حیات تو را اشارت کند، بدان نوع مشغول می‌شو و عمر را بران می‌گذار و در دقایق آن نظر می‌کن.

Акнӯн мехоҳам ки рӯҳи худро бидонҷо расонам ва бидон сифату ҳолати расонам ки рӯҳҳои дигарро бирабоед то он ҳолати эшон ва он ёдҳои андешаҳои парешон азишон фаромӯш шавад ва нопадид шавад дар ин равшании ҳолати ман , чунонк ситорагону равшанои чароғ ба рӯз нанамояд , лоҷарам чу он равшанои ман эшонро бинмоед ҳамаро бирабоед

اکنون می‌خواهم که روح خود را بدانجا رسانم و بدان صفت و حالت رسانم که روح‌های دیگر را برباید تا آن حالت ایشان و آن یادهای اندیشه‌های پریشان ازیشان فراموش شود و ناپدید شود در این روشنی حالت من، چنانک ستارگان و روشنایی چراغ به روز ننماید، لاجرم چو آن روشنایی من ایشان را بنماید همه را برباید

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.