намеандешедам ки ин аҷзои мо чанд ҳазор ҳамсоя ёфтааст ва ин ҳуруфи андешаҳои мо чун сабзау заъфарон аз кадоми синаҳо рустааст ва ё чун мӯрча аз ориз ва накин кадоми хубони бурун рўжидаҳаст ва дар синаи мо бар зибри якдигар афтодааст . Боз медидам ки аллоҳ ба танҳоӣ дар ин пардаи ғайб корҳо мекунаду ҳамаи касонеро бар мурод медорад ва ҳеҷ касро ба худ роҳ намедиҳад , на аз фиришта на аз набӣ на аз вале на золим на мазлӯм . Ҳечкас бар чигунагии кор ӯ воқиф намешавад ва аз онҷои беруни ҳаркасро фармон мефиристаду ҳукм ва тақдирӣ мекунад , ва ҳечкасро корбари мурод ӯ намедорад - астҳолту чигунагиро сад Искандар кардааст то ҳеҷ аз он нагзарад . Поёни тасвиру тахайюли ҳаркасиро гиреҳ задааст то ҳечкас аз он берун наёяд . Ҳаркии қадам аз он ҳади берун наад , чунон ғораташ кунанд ки нест шавад ва чунон сармо занадаш ки бФсрд ва ё сумуми чунон вазад ки бисӯзад .

می‌اندیشیدم که این اجزای ما چند هزار همسایه یافته است و این حروف اندیشه‌های ما چون سبزه و زعفران از کدام سینه‌ها رسته است و یا چون مورچه از عارض و نکین کدام خوبان برون روژیده است و در سینهٔ ما بر زبر یکدیگر افتاده است. باز می‌دیدم که اللّه به تنهایی در این پردهٔ غیب کارها می‌کند و همه کسانی را بر مراد می‌دارد و هیچ کس را به خود راه نمی‌دهد، نه از فرشته نه از نبی نه از ولی نه ظالم نه مظلوم. هیچکس بر چگونگی کار او واقف نمی‌شود و از آنجا بیرون هرکس را فرمان می‌فرستد و حکم و تقدیری می‌کند، و هیچکس را کاربر مراد او نمی‌دارد- استحالت و چگونگی را سدّ اسکندر کرده است تا هیچ از آن نگذرد. پایان تصویر و تخیّل هرکسی را گره زده است تا هیچکس از آن بیرون نیاید. هرکه قدم از آن حد بیرون نهد، چنان غارتش کنند که نیست شود و چنان سرما زندش که بفسرد و یا سموم چنان وزد که بسوزد.

Боз дидам ки ҷаҳон ҳамчун сарое ва кӯшкӣаст ки аллоҳ баровардаасту маъонии маро дар вай чун ашхоси бохабар равон карда , чунонк ғуломони подшоҳ дар кӯшкҳоу равоқ ҳо менишинанд ва мехезанд ,у ҷавоҳири ман ҳамчун девори саройҳост ки дар ваии маъонӣ май равед . Ва ин ҷаҳон касеро хуш буд ки ӯро дар он адан иштибоҳӣ бошад .

باز دیدم که جهان همچون سرایی و کوشکی است که اللّه برآورده است و معانی مرا در وی چون اشخاص باخبر روان کرده، چنانک غلامان پادشاه در کوشک‌ها و رواق‌ها می‌نشینند و می‌خیزند، و جواهر من همچون دیوار سرای‌هاست که در وی معانی می‌روید. و این جهان کسی را خوش بود که او را در آن عدن اشتباهی باشد.

Охир аз ҷаҳони ман чигуна хуш набошам , ки ҳамаи феъл дар ман аллоҳ мекунад ,у хоку ҳавои мароу ҳамаи зарраҳои маро ба худӣ худ месозад ва ҳаст мекунад , ва май байнам ки аҷзои ман хуш такя кардааст ба тани осое бар феъли аллоҳ . Аммо дар ин ҷаҳони марои феълӣ мебояд карду назар мебояд кард , ки тадбиру раъии ману назари ман чун ргргӣ бошад ки ҷамъ мешавад то чун далви оби феъли аллоҳро баркашад

آخر از جهان من چگونه خوش نباشم، که همه فعل در من اللّه می‌کند، و خاک و هوای مرا و همه ذرّه‌های مرا به‌خودی‌خود می‌سازد و هست می‌کند، و می‌بینم که اجزای من خوش تکیه کرده است به تن آسایی بر فعل اللّه. اما در این جهان مرا فعلی می‌باید کرد و نظر می‌باید کرد، که تدبیر و رأی من و نظر من چون رگرگی باشد که جمع می‌شود تا چون دلو آب فعل اللّه را برکشد

Ва дар вақти ранҷурии хештанро биравӣ оби феъли аллоҳи бгстронм ,у назару идроки худро чун чашмаи чашма май байнам ки бар рӯй оби зи феъл аллоҳ меравад , ва май байнам ки аз чашмаи назари дигар падед меояд ва меравад биллоҳ . Ва чун мурӣдонро хоҳам ки инро ошкоро кунам ранҷам расад , ва чунон май намояд ки аз дарёии нақди аллоҳи снгризаҳҳо бармеи орм .

و در وقت رنجوری خویشتن را بروی آب فعل الله بگسترانم، و نظر و ادراک خود را چون چشمه‌چشمه می‌بینم که بر روی آب ز فعل اللّه می‌رود، و می‌بینم که از چشمه نظر دیگر پدید می‌آید و می‌رود باللّه. و چون مریدان را خواهم که این را آشکارا کنم رنجم رسد، و چنان می‌نماید که از دریای نقد اللّه سنگریزه‌ها برمی‌آرم.

Акнӯн аҷзои ман аз аллоҳи чизе май нӯшад ,у идрокоти ман даст омӯз аллоҳасту маза аз аллоҳ май гирам ,у ҳаёт аз аллоҳ май нӯшаму маст аз аллоҳ мешавам ,у болоу зери назар биллоҳ мекунам . Ва ҳркҷо ки маро аз аллоҳи огоҳӣ беш бошад , ва аз ҳар чизе ки огоҳии аллоҳ беш ёбам , он чизро ва он ҷойро таъзим беш мекунам , то сӯрати бандади таъзими аллоҳи пеши ман . Чунонк Фаридро мегуфтам ки маро таъзим кун ки таъзими ман таъзим аллоҳаст , ва туро касби охиратӣ онаст , чу аз ҳамаи чизи огоҳии аллоҳро аз ман беш май ёбӣ

اکنون اجزای من از اللّه چیزی می‌نوشد، و ادراکات من دست‌آموز اللّه است و مزه از اللّه می‌گیرم، و حیات از اللّه می‌نوشم و مست از اللّه می‌شوم، و بالا و زیر نظر باللّه می‌کنم. و هرکجا که مرا از اللّه آگاهی بیش باشد، و از هر چیزی که آگاهی اللّه بیش یابم، آن چیز را و آن جای را تعظیم بیش می‌کنم، تا صورت بندد تعظیم اللّه پیش من. چنانک فرید را می‌گفتم که مرا تعظیم کن که تعظیم من تعظیم اللّه است، و تو را کسب آخرتی آن است، چو از همه چیز آگاهیِ اللّه را از من بیش می‌یابی

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.