Ҳар тадбирӣ ки май андешам , онро чун шакл ҳиҷобӣ медонам , ва ман пораи пораи он ҳиҷобро аз худ давр мекунам то аллоҳро некӯтар май байнам . Ва чун аллоҳро ёд мекунам , зуд ба маснӯъ меоем ва дар осмону олам назар мекунам , яъне ки аллоҳро мушоҳида кардани ҷуз ба маснӯъ набошад .

هر تدبیری که می‌اندیشم، آن را چون شکل حجابی می‌دانم، و من پاره‌پاره آن حجاب را از خود دور می‌کنم تا اللّه را نیکوتر می‌بینم. و چون اللّه را یاد می‌کنم، زود به مصنوع می‌آیم و در آسمان و عالم نظر می‌کنم، یعنی که اللّه را مشاهده کردن جز به مصنوع نباشد.

Боз назар кардам , дидам ки андеша чун чашмааст ки аллоҳ барме ҷӯшанд ; агар оби хушӣ барме ҷӯшанд , бар ҳарими тан май байнам ки сабза ва навоҳоу гулҳо май равед ,у замини танро ба ҳар тарафяш об меравад . Ва агар оби шӯра барме ҷӯшанд , замини тан шӯра мешавад ва бенафъ мешавад . Ва ман ҳамора дар аллоҳ нигоҳ мекунам ки чигуна об медиҳад замини танро .

باز نظر کردم، دیدم که اندیشه چون چشمه است که اللّه برمی‌جوشاند؛ اگر آب خوشی برمی‌جوشاند، بر حریم تن می‌بینم که سبزه و نواها و گل‌ها می‌روید، و زمین تن را به هر طرفیش آب می‌رود. و اگر آب شوره برمی‌جوشاند، زمین تن شوره می‌شود و بی‌نفع می‌شود. و من هماره در اللّه نگاه می‌کنم که چگونه آب می‌دهد زمین تن را.

Акнӯн ман мари дӯстии аллоҳро бошам то ҳамаи ҳаракоти ман писандида шавад . Чун ишқ аллоҳ меояд , ҳамаи ҳаракоти ман мавзун мешавад .

اکنون من مر دوستی اللّه را باشم تا همه حرکات من پسندیده شود. چون عشق اللّه می‌آید، همه حرکات من موزون می‌شود.

Гуфтам : эй аллоҳ ! ман ҳар замон ба чаҳ машғӯл шавам ? аллоҳ илҳом дод ки : ҳар замонӣ ба ҳарфи қуръон машғӯл бош ,у ҳамаи оламро маънии он як ҳарфи дон аз қуръон . Ва ту бингар ки ба чаҳ пайваста шуда дар он дам ки ба ҳарфи қуръони машғӯл шуда . Агар чаҳ аҷзои ту парокандаи сӯрати бандад , аммо ту бо ман бошӣ .

گفتم: ای اللّه! من هر زمان به چه مشغول شوم؟ اللّه الهام داد که: هر زمانی به حرف قرآن مشغول باش، و همه عالم را معنی آن یک حرف دان از قرآن. و تو بنگر که به چه پیوسته‌شده در آن دم که به حرف قرآن مشغول شده .اگر چه اجزای تو پراکنده صورت بندد، اما تو با من باشی.

Боз гуфтам ки : эй аллоҳ ! чигуна кунам ки зиндагӣу ҳузуру ишқам беш ҳосил шавад ? аллоҳ илҳом дод ки : зиндагӣу ишқ ва вела ҳамаи маъонии ин калимотаст . Ту пораи пораи маъониро май каш ва истихроҷ мекун ва тасаввур мекун , то ҳаёт ва ишқат бияёд .

باز گفتم که: ای اللّه! چگونه کنم که زندگی و حضور و عشقم بیش حاصل شود؟ اللّه الهام داد که: زندگی و عشق و وله همه معانی این کلمات است. تو پاره‌پاره معانی را می‌کش و استخراج می‌کن و تصوّر می‌کن، تا حیات و عشقت بیاید.

Алтҳёт мехондам , яъне офаринҳо мари аллоҳро . Гуфтам : офарини аллоҳро аз баҳр корӣ мекунам ки маро хуш ояд ва аҷаб ояд ; ва ҳеҷ аҷабтар аз ишқу муҳаббату ҳайрат наме байнам ки аллоҳ дар ман бидид май орад . Боз дар авсофи ишқу муҳаббати муҳибону аҳволи эшон назар мекунам ва тасвир мекунам ; ман бамазза мешавам ва ҳабиб мешавам ва мутаҳайир мешавам ,у аллоҳро офарин мекунам ва дар вуҷӯди ин осор машғӯл мешавам . Боз ба сифоти камоли аллоҳ назар мекунам ва аз ҳеҷ чиз машғӯл намешаваму сарришта ба бод наме даҳум .

التّحیّات می‌خواندم، یعنی آفرین‌ها مر اللّه را. گفتم: آفرین اللّه را از بهر کاری می‌کنم که مرا خوش آید و عجب آید؛ و هیچ عجب‌تر از عشق و محبّت و حیرت نمی‌بینم که اللّه در من بدید می‌آرد . باز در اوصاف عشق و محبّت محبّان و احوال ایشان نظر می‌کنم و تصویر می‌کنم؛ من بامزه می‌شوم و حبیب می‌شوم و متحیّر می‌شوم، و اللّه را آفرین می‌کنم و در وجود این آثار مشغول می‌شوم. باز به صفات کمال اللّه نظر می‌کنم و از هیچ چیز مشغول نمی‌شوم و سررشته به باد نمی‌دهم.

Аллоҳ Акбар гуфтам дар намоз ва таъаммул кардам , ҳеҷ Кабӣрӣ надидам ҷузи аллоҳ . Пас Акбару кабӣр ҳар ду яке омад . Бузургвор гуфтам бузург он бошад ки нисбати бадви хурдии ббошд . Дар мулӯки мутафовит нигоҳ кардам ва дар нФози амр , ҳарякро назар кардам то хирадтару калонтарро бубинам ; ва дар ҷсомти осмону замини ҳам назар кардам , аллоҳро аз ҳамаи бузург тар дидам .

اللّه اکبر گفتم در نماز و تأمّل کردم، هیچ کبیری ندیدم جز اللّه. پس اکبر و کبیر هر دو یکی آمد. بزرگوار گفتم بزرگ آن باشد که نسبت بدو خُردی بباشد. در ملوک متفاوت نگاه کردم و در نفاذ امر، هریک را نظر کردم تا خُردتر و کلان‌تر را ببینم؛ و در جسامت آسمان و زمین هم نظر کردم، اللّه را از همه بزرگ‌تر دیدم.

Боз дар ҳоли худ назар кардам то аҷзои фикру тадбири худроу идроки худро чун мурғони гунҷишкону пашшагони ҳамвор истода дидам дар пеши аллоҳ . Гӯйии ҳамаро аллоҳи занҷир бар гардан ниҳодааст ё бар риштаи ҳамаро барбастааст то ҳама ба тасарруфи аллоҳ мондаанд то эшонро худ ҳаёт бахшад ва маза бахшад . Ва ё ҳар азин мурғиро ба сӯии роҳатӣ пар бигушоед . Ва ин мурғон истодаанд ва менигаранд то аллоҳ чаҳ фармоед ва дар кадом тасарруф кашад .

باز در حال خود نظر کردم تا اجزای فکر و تدبیر خود را و ادراک خود را چون مرغان گنجشکان و پشگان هموار ایستاده دیدم در پیش اللّه. گویی همه را اللّه زنجیر بر گردن نهاده است یا بر رشته همه را بربسته است تا همه به تصرّف اللّه مانده‌اند تا ایشان را خود حیات بخشد و مزه بخشد. و یا هر ازین مرغی را به سوی راحتی پر بگشاید. و این مرغان ایستاده اند و می‌نگرند تا اللّه چه فرماید و در کدام تصرّف کشد.

Боз назар мекунам , май байнам ки аллоҳи аҷзои маро май кушояд ва сад ҳазор гули гӯногӯни маро май намояду аҷзои он гулҳоро май кушояд ва сад ҳазор сабзау оби равону ҳаво май намояд ва он ҳаворо май кушояд ва сад ҳазор тозагиҳо май намояд . Акнӯн чунонк дар андаруну беруни колбуди худ нигоҳ мекунам , аз ҳар ҷузвии гулистону оби равон май байнам . Баъд аз мурдан агар чаҳ сувари аҷзои ман хок май намояд , чаҳ аҷаб ки аз ҳар ҷузви ман роҳӣ буд ба сӯии гулу гулистону ҳавоу оби равон , ки акнӯн май байнам чунонк тухми рӯҳи ҳаркасиро аз олам ғайб овараданд ва дар замин колбуд нишонданд , чун баланди гаштанду шукуфаҳои худ ва ҳавоҳои худ зоҳир карданд , боз аз замини қолаб нақлашон карданд ва ба бустони ҷинон дар ҷӯйбори ҷинс худ нишонданд

باز نظر می‌کنم، می‌بینم که اللّه اجزای مرا می‌گشاید و صد هزار گل گوناگون مرا می‌نماید و اجزای آن گل‌ها را می‌گشاید و صد هزار سبزه و آب روان و هوا می‌نماید و آن هوا را می‌گشاید و صد هزار تازگی‌ها می‌نماید. اکنون چنانک در اندرون و بیرون کالبد خود نگاه می‌کنم، از هر جزوی گلستان و آب روان می‌بینم. بعد از مردن اگر چه صور اجزای من خاک می‌نماید، چه عجب که از هر جزو من راهی بود به سوی گل و گلستان و هوا و آب روان، که اکنون می‌بینم چنانک تخم روح هرکسی را از عالم غیب آوردند و در زمین کالبد نشاندند، چون بلند گشتند و شکوفه‌های خود و هواهای خود ظاهر کردند، باز از زمین قالب نقلشان کردند و به بستان جَنان در جویبارِ جنس خود نشاندند

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.