Ва أўҳинои إлии أми Мӯсои أни أрзъиаҳ

وَ أَوْحَیْنا إِلی أُمِّ مُوسی أَنْ أَرْضِعِیهِ

Ҳамчуи Мӯсо касе бояд то аҳли мари шери таййибро , ки буқати أи лсти брбкми ҳаркии аҳл буд аз он хитобу шароби мустатоб ба мазоқ ӯ расониданд то бо чизе дигар нёмихт , ҳамчун равад нил дар ҳақ банӣ Исроили об буд ва дар ҳақи қибтии хӯн буд ; яъне ин хитоби аласти брбкм чун обӣ буд ки нақши ҳақоиқи хутути мактуби эшон ба пардаи ғайби ниҳон буд , оби ин хитоб бадишон расед , нақш наКрету маърифати эшон падед омад ; чун борон ки бар замин занад ҳар наботии дархури худ дар ҷунбиш ояд агар чаҳ зиёни ҳамаи наботҳо аз як шакласт аз хурмои бену гандум , ҳамчунонк хоб яке менамӯд аммо бар тафовут буд , ҳамчунон балоҳо низ бар тафовут падед омад .

همچو موسی کسی باید تا اهل مَر شیر طیّب را، که بِوقت أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ هرکه اهل بود از آن خطاب و شراب مستطاب به مذاقِ او رسانیدند تا با چیزی دیگر نیامیخت، همچون رود نیل در حق بنی اسرائیل آب بود و در حق قبطی خون بود؛ یعنی این خطاب الست بربکم چون آبی بود که نقش حقایق خطوط مکتوب ایشان به پرده غیب نهان بود، آب این خطاب بدیشان رسید، نقش نکرت و معرفت ایشان پدید آمد؛ چون باران که بر زمین زند هر نباتی درخور خود در جنبش آید اگر چه زیان همه نبات‌ها از یک شکل است از خرما بن و گندم، همچنانک خواب یکی می‌نمود امّا بر تفاوت بود، همچنان بلاها نیز بر تفاوت پدید آمد.

Ба модари Мӯсо ваҳй омад ки Мӯсоро дар об ва оташ андоз ва матарс , лои тхоФӣу лои тҳзнӣ ки обу оташ ҳар ду банда мананд фармонбардор . Акнӯн эй муъмини хоки ҳам фармонбардораст , ҳамчунон чашму гӯш дар вай андоз ва матарс , мо дар марг ба саломат ба ту бозрсоним , إнои родўаҳи إлики баъд аз парвариш бисёр .

به مادر موسی وحی آمد که موسی را در آب و آتش انداز و مترس، لا تَخافِی وَ لا تَحْزَنی که آب و آتش هر دو بنده من‌اند فرمانبردار. اکنون ای مؤمن خاک هم فرمانبردار است، همچنان چشم و گوش در وی انداز و مترس، ما در مرگ به سلامت به تو بازرسانیم، إِنَّا رَادُّوهُ إِلَیْکِ بعد از پرورش بسیار.

Акнӯн об чу фармонбардортар аз оташ омад , лоҷарам чун теғ омад бар сари оташ , яъне ҳарчанд ки обро барандозӣ ба болои бози об ба пастӣ форумӣ ояду ҳамора рӯй бар хок дорад , аммо оташи чокари мартаба ҷӯйаст , ибодати оташ қиёмасту ибодати об суҷудасту суҷуд афзаласт бар қиём , пас об чу обидтараст ҳаёти чизҳоро дар вай наҳем . Хок низ ҳамчун банда мадҳушаст сар ба зонуии ҳайрати барда , хабараш нест аз ҳаракоту саканоти олам , ба сони сӯфии комил ки чун ваҷдӣ бар вай ғолиб шавад ишоратӣ кунад ба ҳаракат дар узвӣ аз аъзоъ ва он иборат аз зилзилааст . Бош то дар самоъи исрофилӣ ба якборагӣ дар рақс ояд , торўпўди хирқаи вуҷӯдаш барқарор намонад

اکنون آب چو فرمانبردارتر از آتش آمد، لاجرم چون تیغ آمد بر سرِ آتش، یعنی هرچند که آب را براندازی به بالا باز آب به پستی فرومی‌آید و هماره روی بر خاک دارد، امّا آتش چاکرِ مرتبه جوی است، عبادتِ آتش قیام است و عبادت آب سجود است و سجود افضل است بر قیام، پس آب چو عابدتر است حیات چیزها را در وی نهیم. خاک نیز همچون بندهٔ مدهوش است سر به زانوی حیرت برده، خبرش نیست از حرکات و سکنات عالم، به‌سانِ صوفیِ کامل که چون وجدی بر وی غالب شود اشارتی کند به حرکت در عضوی از اعضاء و آن عبارت از زلزله است. باش تا در سماع اسرافیلی به یکبارگی در رقص آید، تاروپودِ خرقهٔ وجودش برقرار نماند

Ва أзнти лрбҳоу ҳақат

و أَذِنَتْ لِرَبهاِّ وَ حُقَّتْ

Агар на хоки ҳўшёрстии асрори худро аз даии девона чаро нигоҳ доштӣу домани худро аз вай чаро дркшидӣ , ва агар на ёшиносастӣ дар рӯй баҳор чаро хандидӣу ҳосили худро чаро бар вай арза дорадӣ ? ҷаҳон чун чокарии сет ки печон ва ларзонаст дар фармон ӯ , бо чун вчрош корӣ нест .

اگر نه خاک هوشیارستی اسرار خود را از دِیِ دیوانه چرا نگاه داشتی و دامن خود را از وی چرا درکشیدی، و اگر نه یارشناس استی در رویِ بهار چرا خندیدی و حاصل خود را چرا بر وِی عرضه داردی؟ جهان چون چاکری‌ست که پیچان و لرزان است در فرمان او، با چون‌وچراش کاری نیست.

Акнӯн эй одамӣ дару девори колбуди туро бар сиблати орияти номзади рӯҳ ту карданд то баёну суханони рӯҳи туро дарме ёбад ва дар фармонбардории тақсирӣ раво намедорад , пас дрўдиўори ҷаҳон ки малик ҳақиқӣаст мари аллоҳро , чигуна фармон ӯро дрнёбд ва аз вай огоҳ набошад ва чигуна қомати алсмоўоту аларзи бأмр аллоҳ набошад . Чу кӯшкҳо дар биҳишти фармонбардор биҳиштён бошанду огоҳ аз аҳвол эшон бошанд , ва ин чаҳ аҷаб ояд ки аз аллоҳи ҷаҳонро огаҳӣ бошад , огаҳии кӯҳи таврро аз баҳри он ошкоро карданд то асрори дили ҳамаро бишносӣ . Ҳамчунон фармонбардории заминро донистӣ , аз он осмонро ҳам бидон ки إзои алсмоءи аншқт , яъне синаи сидқи осмонро шикофтанду дррҳо аз вай берун овараданд ва огоҳяш доданд , ҳамчунон фалаки саратро огоҳӣ дод бар бурҷи Зуҳали шунавоӣ ва бар бурҷи муштарии биноӣӣу Уторид гуёе ва бар бурҷи миррӣхи ламс . Впнҷи ҳавос чун панҷ ситорааст .

اکنون ای آدمی‌ در و دیوار کالبد تو را بر سبیل عاریت نامزدِ روح تو کردند تا بیان و سخنان روح تو را درمی‌یابد و در فرمانبرداری تقصیری روا نمی‌دارد، پس درودیوار جهان که مُلک حقیقی است مر الله را، چگونه فرمان او را درنیابد و از وی آگاه نباشد و چگونه قامت السّماوات و الارض بأمر اللّه نباشد. چو کوشک‌ها در بهشت فرمانبردار بهشتیان باشند و آگاه از احوال ایشان باشند، و این چه عجب آید که از اللّه جهان را آگهی باشد، آگهی کوه طور را از بهر آن آشکارا کردند تا اسرار دلِ همه را بشناسی. همچنان فرمانبرداریِ زمین را دانستی، از آنِ آسمان را هم بدان که إِذَا السَّماءُ انْشَقَّتْ، یعنی سینهٔ صدقِ آسمان را شکافتند و دررها از وی بیرون آوردند و آگاهیش دادند، همچنان فلک سرت را آگاهی داد بر برج زحل شنوایی و بر برج مشتری بینائی و عطارد گویایی و بر برج مرّیخ لمس. وپنج حواس چون پنج ستاره است.

Ин ҳамаро огоҳӣ дод аз ҳоли рӯҳи ту , чаро эшонро огоҳии надиҳад аз худ , ва ҳар ситора чаро мадрака набошад чунонкии бад-ӣни панҷ ҳиси тадбир колбуд мекунанд ба панҷ ситораи тадбир ҷаҳон мекунанд то чунин устихонҳои ҷиболу пушту паҳлавии замин барқарор ме бошад

این همه را آگاهی داد از حال روح تو، چرا ایشان را آگاهی ندهد از خود، و هر ستاره چرا مدرکه نباشد چنانکه بدین پنج حس تدبیر کالبد می‌کنند به پنج ستاره تدبیر جهان می‌کنند تا چنین استخوان‌های جبال و پشت و پهلوی زمین برقرار می‌باشد

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.