Дар шаб бархестам , гуфтам то дар аллоҳ менагарм ; гуфтам то дар худ менагарм ки аллоҳ аз ман чаҳ зинда мекунад баъд аз он ки мурда будам , ва аз аллоҳ мехоҳам то он зиндагӣамро зиёда кунад , чун зинда кардани аллоҳро ниҳоят нест . Ва аллоҳро сано мегӯям ва май стоим , дар мухотаба дар вай менагарм то зиндагии навъ дигарам диҳад , чу ин неъмати ҷуз аз вай аз касе дигар ҳосил намешавад .

در شب برخاستم، گفتم تا در اللّه می‌‌نگرم؛ گفتم تا در خود می‌‌نگرم که اللّه از من چه زنده می‌‌کند بعد از آن که مرده بودم، و از اللّه می‌‌خواهم تا آن زندگیم را زیاده کند، چون زنده کردن اللّه را نهایت نیست. و اللّه را ثنا می‌‌گویم و می‌‌ستایم، در مخاطبه در وی می‌‌نگرم تا زندگی نوع دیگرم دهد، چو این نعمت جز از وی از کسی دیگر حاصل نمی‌‌شود.

Акнӯн назар мекунам ки чиқадр дид аҷаби аллоҳ дар ман падед овардааст , баъд аз он ки он дид аҷаб дар ман набӯд ; ва биллоҳ мегӯям ва май стоимш то он дид аҷабро дар ман зиёда гирданд лои илои нҳоиаҳ . Ва май байнам ки инчунин чашмаҳои аҷаби аллоҳ аз ман ва дар ман ба ҷӯш овардааст , ва инчунин сабзаҳои аҷаб аз он чашмаҳо аллоҳ руста гардонид дар ман ,у чндонкаҳи ман дар аллоҳ менагарм , май байнам ки аз вай дар ин чашмаи ҳоом зиёда мешавад , ва чун кӯфта шавам дар назар кардан , аллоҳам хоб медиҳаду оби роҳатам зиёда мегирданд . Ва бози ман дар аллоҳ менагарм , май байнам ки аллоҳи ин роҳатамро ҳар дам зиёда мегирданд .

اکنون نظر می‌‌کنم که چقدر دیدِ عجب اللّه در من پدید آورده است، بعد از آن که آن دیدِ عجب در من نبود؛ و باللّه می‌‌گویم و می‌‌ستایمش تا آن دیدِ عجب را در من زیاده گرداند لا الی نهایه. و می‌‌بینم که اینچنین چشمه‌های عجب اللّه از من و در من به جوش آورده است، و اینچنین سبزه‌های عجب از آن چشمه‌ها اللّه رسته گردانید در من، و چندانکه من در اللّه می‌‌نگرم، می‌‌بینم که از وی در این چشمه‌هاام زیاده می‌‌شود، و چون کوفته شوم در نظر کردن، اللّه‌ام خواب می‌‌دهد و آب راحتم زیاده می‌‌گرداند. و باز من در اللّه می‌‌نگرم، می‌‌بینم که اللّه این راحتم را هر دم زیاده می‌‌گرداند.

Акнӯн чун назар ба аллоҳ мекардам , ҳамаи раҳмонӣ ва рубубият медидаму илм ва ҳикмат медидаму қудрат ва азимат медидам яъне зоти мураккаб аз инҳо ; чунонкӣ гӯйанд фалони касро рӯҳ муҷассам ёфтам , яъне ҳеҷ касофат наёфтам .

اکنون چون نظر به اللّه می‌‌کردم، همه رحمانی و ربوبیّت می‌‌دیدم و علم و حکمت می‌‌دیدم و قدرت و عظمت می‌‌دیدم یعنی ذات مرکّب از این‌ها؛ چنانکه گویند فلان کس را روح مجسّم یافتم، یعنی هیچ کثافت نیافتم.

Ҳар соҳиби ҳунарироу соҳиби ҷамолиро агар ҳамаи мадҳ ҳо бигӯе , аз ҳеҷ чизяши чунон хуш наёяд ки гӯйии ҳаргиз дар ҳамаи ҷаҳони ҳамчу ту нест , худ ҳамчуи ту ки бошад ? ҳаргиз набошад . Ва ҳаргизи ҷамолӣ чун ҷамол ту натавон бӯдан .

هر صاحب هنری را و صاحب جمالی را اگر همه مدح‌ها بگویی، از هیچ چیزیش چنان خوش نیاید که گویی هرگز در همه جهان همچو تو نیست، خود همچو تو که باشد؟ هرگز نباشد. و هرگز جمالی چون جمال تو نتوان بودن.

Акнӯн назар мекунам , ҳеҷ ҷузвӣ ва ҳеҷ манзурӣ ва ҳеҷ ҳунарӣ ва ҳеҷ ҷамолӣ нест алои аллоҳроу ҳамаи чиз аз вай май байнам ва бо вай сухан мегӯям .

اکنون نظر می‌‌کنم، هیچ جزوی و هیچ منظوری و هیچ هنری و هیچ جمالی نیست الا اللّه را و همه چیز از وی می‌‌بینم و با وی سخن می‌‌گویم.

Гуфтам ки алҳмди ллаҳ . Яъне ҳарчанд хушиҳоу тарбият ҳо меёбам аз аллоҳ , аллоҳро сано мегӯям ва май стоим , май байнам ки ӯро хуш меояду марои хушӣу тарбият беш медиҳад . Агар на хуш омадӣ аллоҳро аз хизмат ва сутудан , ва нохуш омадӣ аз бегонагӣу ношинохти неъмат , чандин сано нахоҳадӣу чандин уқубат накундӣ бар бегонагӣу ношинохти неъмат . Пас вуҷӯди саноу хизмату адами ваии баробар будӣ назд аллоҳ , ва ин дар ҳикмат маҳол бошад

گفتم که الحمد للّه. یعنی هرچند خوشی‌ها و تربیت‌ها می‌‌یابم از اللّه، اللّه را ثنا می‌‌گویم و می‌‌ستایم، می‌‌بینم که او را خوش می‌‌آید و مرا خوشی و تربیت بیش می‌‌دهد. اگر نه خوش آمدی اللّه را از خدمت و ستودن، و ناخوش آمدی از بیگانگی و ناشناختِ نعمت، چندین ثنا نخواهدی و چندین عقوبت نکندی بر بیگانگی و ناشناخت نعمت. پس وجود ثنا و خدمت و عدم وی برابر بودی نزد اللّه، و این در حکمت محال باشد

Ва аллоҳи аълам

و اللّه اعلم