Лкилои иълми ман баъди илми шиӣо

لِکَیْلا یعَلَمَ مِنْ بعَدِ عِلْمٍ شَیْئا

Илми илму идрокро ба даст ту медиҳанд то аз худ султонӣ накунӣ , ва бидон ки ин амӣрӣ ба ту касе дигар додааст . Ҳамон замон ки ин илми илму идрокро бадаст ту медиҳанд , май нигар ки медиҳад ва аз ба ҳарчӣ медиҳад аз баҳр он медиҳад то бо ёғӣ ҷанг кунӣ , на онкӣ биравӣ ёғии шӯй .

عَلَمِ عِلم و ادراک را به دستِ تو می‌دهند تا از خود سلطانی نکنی، و بدان که این امیری به تو کسی دیگر داده است. همان زمان که این عَلَمِ علم و ادراک را بدست تو می‌دهند، می‌نگر که می‌دهد و از به هرچه می‌دهد از بهر آن می‌دهد تا با یاغی جنگ کنی، نه آنکه بروی یاغی شوی.

Ин илми идроки орзӯҳо аз дар панҷ ҳис ту дароварданду роҳҳои дигар аз андарун ту кушоданд то баъзе идрокро аз он роҳ ба назд ту оранд , аз ҷўъу муҳаббату шаҳват . Агарчӣ ин дарҳо баста шавад ин идрокро дар ту пайдо мекунанд чун шамъ ва ба ҳар гӯшаи пеш ту мегардонанд то чун бар ин хзоини воқифи шӯии хизмати худованд хазина кунӣ то туро атоҳо диҳаду шамъи дониши туро бидон ҷаҳони бзўоё падед кунад . Худ шамъи идроки туро дар ин хзоин аз пеш ту мебаранд . Охири ин идроку назари рӯҳи ту чун чароғии сет ки аллоҳ ба ҳар ҷой ва дар ҳар гӯша мегирданд то мавҷӯдоти он зовияи туро макшуф мешавад , ту чаро чун дуздони дармеи уфтӣ ва худро пурбод мекунӣ то биравӣ .

این علم ادراک آرزوها از درِ پنج حس تو درآوردند و راه‌های دیگر از اندرون تو گشادند تا بعضی ادراک را از آن راه به نزد تو آرند، از جوع و محبّت و شهوت. اگرچه این درها بسته شود این ادراک را در تو پیدا می‌کنند چون شمع و به هر گوشه پیش تو می‌گردانند تا چون بر این خزاین واقف شوی خدمت خداوند خزینه کنی تا تو را عطاها دهد و شمع دانش تو را بدان جهان بزوایا پدید کند. خود شمع ادراک تو را در این خزاین از پیش تو می‌برند. آخر این ادراک و نظر روح تو چون چراغی‌ست که اللّه به هر جای و در هر گوشه می‌گرداند تا موجودات آن زاویه تو را مکشوف می‌شود، تو چرا چون دزدان درمی‌افتی و خود را پرباد می‌کنی تا بروی.

Аз боди касбу кору тадбири ту ба ҳамаи кӯйҳо Фрўдўидӣ аз мқомрӣу қлошӣу хизматгарӣу бнооўрдну таҳсили илму таҳсили муроди пас ту натавонӣ аз хазинаи мо чизеи беруни бурдан . Ту ҳамаи ҳиял ҳо бикун то аз идроки форумонеу хазинаи мо ба саломат бимонад , лкилои иълми ман баъди илми шиӣо .

از باد کسب و کار و تدبیر تو به همه کوی‌ها فرودویدی از مقامری و قلّاشی و خدمتگری و بناآوردن و تحصیل علم و تحصیل مراد پس تو نتوانی از خزینه ما چیزی بیرون بردن. تو همه حیل‌ها بکن تا از ادراک فرومانی و خزینه ما به سلامت بماند، لکیلا یعلم من بعد علم شیئا.

Ту ҳар гомӣ ки май рӯй тадбирӣу корӣ бар худ менаҳй то гронбор май шӯй аз савдоҳои дунё ки дорӣ . Ту чанг дар ҳаёти дунё дар зада ва май пайчиу дармеи овезӣ то аз тақдири аФнои мо бастонеу яқин май доне ки баси ниёе ва ҳамчунон дармеи овезӣ . Носиаҳи туро гирифтаем ба олам ғайб мебарем ки биё то бибинӣ ончии туро ваъда кардаем ва ту мункир май шуда . Ва ҳамчунонк моҳии дршст монда бошад дар об ва дар дарё ва аз олами об ба олами хокаш май оранд ва ӯ сар мепечанд то набинад ҷузи он олимӣ ки дар вайаст , ту низ ба ҳар кӯ май рӯй ва қӯтӣ мекунӣ баҳри шуғлӣ то сар аз олам ғайб бикашӣ . эй бечора аз бас ки ҳамаи рӯзи корвони савдои фосид барме гузарад аз синаи ту ҷумлаи наботи хайру авсофи писандидаи туро пай кӯб карданду сутурони ин корвон хӯрданд . Акнӯн навмед мабош , ба тавбаи гароӣу замини дилро шёр кун вазир ва зибр куну авсофи баду сахтиро ба зери ору нармиро бар зибри ор . Ва ҳар хӯни зёдтӣу савдои фосид чун хиштӣаст ки ҳар соъатӣ чун сад Искандар мекунӣ ки ёҷўҷ ва мأҷўҷ мелӣсанд онроу бози он сад ҳамонаст ҳамчунонк муҷоҳида мекунӣ то сади исёнро барандозӣ ба тавбау бози тавбаро дар тсўиФ май афкании рӯзи дигар май бинӣ ки сади исён чун кӯҳ гашта бошад ва он риққати рафта ва он надам намондау дили сиёҳ шуда .

تو هر گامی‌ که می‌روی تدبیری و کاری بر خود می‌ نهی تا گرانبار می‌شوی از سوداهای دنیا که داری. تو چنگ در حیات دنیا در زده و می‌پیچی و درمی‌آویزی تا از تقدیرِ اِفنایِ ما بِستانی و یقین می‌دانی که بس نیایی و همچنان درمی‌آویزی. ناصیه تو را گرفته‌ایم به عالم غیب می‌بریم که بیا تا ببینی آنچه تو را وعده کرده‌ایم و تو منکر می‌شده. و همچنانک ماهی درشست مانده باشد در آب و در دریا و از عالم آب به عالم خاکش می‌آرند و او سر می‌پیچاند تا نبیند جز آن عالمی‌ که در وی است، تو نیز به هر کو می‌روی و قوتی می‌کنی بهر شغلی تا سر از عالم غیب بکشی . ای بیچاره از بس که همه روز کاروان سودای فاسد برمی‌گذرد از سینهٔ تو جمله نبات خیر و اوصاف پسندیدهٔ تو را پی‌کوب کردند و ستورانِ این کاروان خوردند. اکنون نومید مباش، به توبه گرای و زمین دل را شیار کن وزیر و زبر کن و اوصاف بد و سختی را به زیر آر و نرمی‌ را بر زبر آر. و هر خون زیادتی و سودای فاسد چون خشتی است که هر ساعتی چون سدّ اسکندر می‌کنی که یاجوج و مأجوج می‌لیسند آن را و باز آن سد همان است همچنانک مجاهده می‌کنی تا سدّ عصیان را براندازی به توبه و باز توبه را در تسویف می‌افکنی روز دیگر می‌بینی که سدّ عصیان چون کوه گشته باشد و آن رقّت رفته و آن ندم نمانده و دل سیاه شده.

Бо ин ҳамаи ту навмед машав аз ҳазрати борӣ . Он даии девона чун тарки ғоратӣ хашм олуд фурӯд ояду ҳалҳои сабзро аз сар дарахтон баркашад ва ба теғи миваҳоро аз сарҳои ашҷор дарандозаду баргҳо ва навоҳоро ғорат кунад , дарахти бараҳна ва бе барги ларзону оҷиз ва мутаҳайир бимонад , даст ба дарюза дароз карда . Боз дар баҳор чун об фиристем ҳамаи халъатҳои ӯро боздиҳем . Аҷзоӣ ту несттар аз навой ашҷор нашавад чигуна ба ту боз ндиҳанд . Аҷаб , агар шарбати ҳиўаҳи дунёро аз баҳри чошнӣ ба ту фиристоданд аз ҳминқдр маст шудӣу тарки харидории он ҷаҳон бигирифтӣ . Маст он бошад ки осмон аз замин нашносад , ту низ даракоти заминро аз дараҷоти алӣин бознмии шиносӣ . Акнӯн чун аллоҳ адласт инки ту аз ҷаҳони пора пора хӯрдӣ ва май хурӣ , ҳамчунон туро низ пора пора кунанд ва аз ту ҳам бихӯранд аз каждуму мору мӯру паранда , ва бар оши ҷаҳони туро нўолаҳ нўолаҳ кунанд . Ҳамчунонк нўолаҳи ҷаҳонро аз ту боз ситадем туро аз ҷаҳон боз тавонем стдн .

با این همه تو نومید مشو از حضرت باری. آن دیِ دیوانه چون تُرکِ غارتی خشم‌آلود فرود آید و حل‌ّهای سبز را از سر درختان برکشد و به تیغ میوه‌ها را از سرهای اشجار دراندازد و برگ‌ها و نواها را غارت کند، درخت برهنه و بی‌برگ لرزان و عاجز و متحیّر بماند، دست به دریوزه دراز کرده. باز در بهار چون آب فرستیم همه خلعت‌های او را بازدهیم. اجزای تو نیست‌تر از نوای اشجار نشود چگونه به تو باز ندهند. عجب، اگر شربت حیوة دنیا را از بهر چاشنی به تو فرستادند از همینقدر مست شدی و ترک خریداریِ آن جهان بگرفتی. مست آن باشد که آسمان از زمین نشناسد، تو نیز درکات زمین را از درجات علیّین بازنمی‌شناسی. اکنون چون اللّه عدل است اینکه تو از جهان پاره‌پاره خوردی و می‌خوری، همچنان تو را نیز پاره‌پاره کنند و از تو هم بخورند از کژدم و مار و مور و پرنده، و بر آش جهان تو را نواله‌نواله کنند. همچنانک نوالهٔ جهان را از تو باز ستدیم تو را از جهان باز توانیم ستدن.

Ту ҳар корӣу салоҳӣ ва ҳар намозӣ ки кунӣ ва ҳарчӣ варзӣ аз баҳри рӯзи маргу роҳат сипас маргу роҳати он ҷаҳонӣ бояд кард ки роҳати ин ҷаҳонӣ бе ин ҳама ҳосил мешавад , чун дунё бе ин ҳосил мешавад ва он ҷаҳонӣ бе ин хайроту варзиш ҳосил намешавад . Пас ҳарчӣ кунӣ аз баҳри он ҷаҳон кун . Аз аҳволи ин ҷаҳон ҳарчӣ ба хотират меояд назар аз он кӯтоҳ мекун то туро ба аз он диҳад , аз он ки маҳол бошад ки аллоҳи манзури туроу мусаввири туро аз ту бастанд ва ба аз онат бозандаад . Ту вақте ки дар назари худ сӯратӣ майгирӣ , чун назари ту аз он сӯрат бурун меояд аллоҳи сӯрат дигар медиҳад назари туро , пас чаҳ аҷаб бошад ки агар рӯҳи ту аз ин сӯрат бурун ояд сӯрат дигараш диҳад ки ба азин сӯрат бошад ва бениҳоят бошад ва ту назари худро бибинӣ ки дар миёни он сӯрат бениҳоят чигуна май пурд ва чигуна ме равад

تو هر کاری و صلاحی و هر نمازی که کنی و هرچه ورزی از بهر روز مرگ و راحت سپسِ مرگ و راحتِ آن جهانی باید کرد که راحت این جهانی بی‌ این همه حاصل می‌شود، چون دنیا بی این حاصل می‌شود و آن جهانی بی این خیرات و ورزش حاصل نمی‌شود. پس هرچه کنی از بهر آن جهان کن. از احوال این جهان هرچه به خاطرت می‌آید نظر از آن کوتاه می‌کن تا تو را به از آن دهد، از آن که محال باشد که اللّه منظور تو را و مصوّر تو را از تو بستاند و به از آنت بازندهد. تو وقتی که در نظر خود صورتی می‌گیری، چون نظر تو از آن صورت برون می‌آید اللّه صورت دیگر می‌دهد نظر تو را، پس چه عجب باشد که اگر روح تو از این صورت برون آید صورت دیگرش دهد که به ازین صورت باشد و بی نهایت باشد و تو نظر خود را ببینی که در میان آن صورت بی نهایت چگونه می‌پرد و چگونه می‌ رود

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.