Ва أнаҳи иҳии аламутӣ

وَ أَنَّهُ یُحْیِ الْمَوْتی

Гуфтам ки эҳёии замину осмон ва он ҳамаи тафовутҳои нутфау мзғаҳ ки мубаддил мешавад ва ба зиндагӣ мерасад аз онаст ки аллоҳ мҳиӣаст , яъне шуморо дар ҳаёт огаҳӣ дод на дар мамот , то шумо эҳёӣ ӯро бидонед . Чунонкӣ касе хокҳо ҷамъ кунад ва аз вай кӯшкӣ созад , маълум шавад ки ӯ аз хоки дигари сароеу кӯшкии дигар ҳам тавонад сохтан . Аҷаби банда чун чунин бошад ки қудрат ӯ чун дар як сӯрат маълум шавад дар сӯратҳои дигар ҳамчунон бошад . Пас худованди бандаро ин қудрат чаро нагӯйӣ ки ҳамаи мурдагонро ӯ зинда кунаду зиндагӣ ҷовид диҳад .

گفتم که احیای زمین و آسمان و آن همه تفاوت‌های نطفه و مضغه که مبدل می‌شود و به زندگی می‌رسد از آن است که اللّه محیی است، یعنی شما را در حیات آگهی داد نه در ممات، تا شما اِحیای او را بدانید. چنانکه کسی خاک‌ها جمع کند و از وی کوشکی سازد، معلوم شود که او از خاک دیگر سرایی و کوشکی دیگر هم تواند ساختن. عجب بنده چون چنین باشد که قدرت او چون در یک صورت معلوم شود در صورت‌های دیگر همچنان باشد. پس خداوند بنده را این قدرت چرا نگویی که همه مردگان را او زنده کند و زندگی جاوید دهد.

Ин дарҳои ҳавасро ки ҳар шаб дар дарёӣ ғайб меандозаду рӯзи бозмеи орад , аҷаб ки резаҳои аҷзои шуморо ҷамъи натавонад кардан .

این درهای هوس را که هر شب در دریای غیب می‌اندازد و روز بازمی‌آرد، عجب که ریزه‌های اجزای شما را جمع نتواند کردن.

Ин сафҳаи теғи рӯзро ӯ ҳаме ҷанбанд ки сад ҳазор гавҳари ақлу дониш дар сафҳа ӯ ломъаст , ва ин мурда шударо ҳамчун Асои Мӯсо ҳаёт дод то мақар бошед ки ӯ зинда мекунад мурдаро , ва бо худ ин қарор надаед ки чун мардем рстим .

این صفحهٔ تیغ روز را او همی‌جنباند که صد هزار گوهر عقل و دانش در صفحهٔ او لامع است، و این مرده شده را همچون عصای موسی حیات داد تا مُقِرّ باشید که او زنده می‌کند مرده را، و با خود این قرار ندهید که چون مُردیم رستیم.

Коргоҳи ҷаҳонро ки бозкшиднд , рӯйиш бидон сӯйаст ва аз он пардаи ғайби рангӣ чанд аз ин сӯй пардааст ва сад ҳазор рангу корўбору моҳи рӯйон бар он сӯй пардааст .

کارگاه جهان را که بازکشیدند، رویش بدان سوی است و از آن پردهٔ غیب رنگی چند از این سوی پرده است و صد هزار رنگ و کاروبار و ماه‌رویان بر آن سوی پرده است.

Ту дар ин чаҳ роҳати дорӣ ва чаҳ шуғли дорӣ ? агар шуғли дорӣ ба ранҷи дорӣ . Он шуғл ки бо хўшдлии сет дар он ҷаҳонаст . Ин ҷаҳони боғии сету сароеи сети саҳл , зеро ки омаст ; боист то дӯстии варзӣу санои ин сарой ва ин боғ бигӯе , онгоҳи бинии он боғи дигар ки дар пешаст ва сарвҳои хос онҷост . Чун аз санои гуфтану дӯстӣ варзидани пештари ое , бибинӣ хушиҳои онроу аҷоибҳои онро .

تو در این چه راحت داری و چه شغل داری؟ اگر شغل داری به رنج داری. آن شغل که با خوشدلی‌ست در آن جهان است. این جهان باغی‌ست و سرایی‌ست سهل، زیرا که عام است؛ بِایست تا دوستی ورزی و ثنای این سرای و این باغ بگویی، آنگاه بینی آن باغ دیگر که در پیش است و سروهای خاص آنجاست. چون از ثنا گفتن و دوستی ورزیدن پیشتر آیی، ببینی خوشی‌های آن را و عجایب‌های آن را .

Ва أни алсоъаҳи отӣаи лои риби фӣҳо

وَ أَنَّ السَّاعَةَ آتِیَةٌ لا رَیْبَ فِیها

Онҷо ки ваҳмаст хештанро киштӣ аз ғам онкӣ дошт як моҳаи дорӣ , яъне аз тарси бенавои мавҳуми худро ҳалок кардӣ ,у чизе ки омаданӣаст ғами он наме хурӣ .

آنجا که وهم است خویشتن را کُشتی از غم آنکه داشتِ یک‌ماهه داری، یعنی از ترس بینواییِ موهوم خود را هلاک کردی، و چیزی که آمدنی است غم آن نمی‌خوری.

Ту ҳар луқма ки мехурӣ бидон ки он луқмаи туро мехӯрду умри туро кам мекунад , ва ин замон ки мегузарад чун сайлобии сет ки туро мерибоед ва мегузарад , ту хоҳӣ сокин бошу хоҳӣ мутаҳаррик бош , хоҳи гӯи чанг дар ғишаҳи сар ӯ кӯшки зану хоҳи гӯ дар хошоки ақорби зану хоҳи гӯ бар лавҳи тахт ва бахт бош ,у хоҳи гӯ ба зўбъӣ шино куну хоҳ ба коҳилии даст ва по биндоз дар об . Мурод , ғами худу рӯзии зиндагонии худ ки май талабӣ то ба як лаҳза нест кунӣ ва бе умри Монӣ . Ва ин оби умри ту аз дарёӣ ғайб меояд ва ҳам ба дарёии ғайб бозме равад , ва ҳамчунон эърози маъониро аз адам ба вуҷӯд ва аз вуҷӯд ба адам беш наме байнам . Ва бидон ки ҳамаи чизҳоро бар таҳтаи ҷаҳон ҳисоб мекунанд , ва чун ҳисоб мекунанд доне ки бефоида намекунанд .

تو هر لقمه که می‌خوری بدان که آن لقمه تو را می‌خورد و عمر تو را کم می‌کند، و این زمان که می‌گذرد چون سیلابی‌ست که تو را می‌رباید و می‌گذرد، تو خواهی ساکن باش و خواهی متحرّک باش، خواه گو چنگ در غیشه سر او کوشک زن و خواه گو در خاشاک اقارب زن و خواه گو بر لوح تخت و بخت باش، و خواه گو به زوبعی شنا کن و خواه به کاهلی دست و پا بینداز در آب. مراد، غم خود و روزی زندگانی خود که می‌طلبی تا به یک لحظه نیست کنی و بی‌عمر مانی. و این آب عمر تو از دریای غیب می‌آید و هم به دریای غیب بازمی‌رود، و همچنان اعراض معانی را از عدم به وجود و از وجود به عدم بیش نمی‌بینم. و بدان که همه چیزها را بر تختهٔ جهان حساب می‌کنند، و چون حساب می‌کنند دانی که بی‌فایده نمی‌کنند.