Мо أсобки ман ҳасанаи Фмни аллоҳ ва мо أсобки ман сиӣаҳи Фмни нФску أрслноки ллноси рсўлоу кафии биллоҳи шҳидо

ما أَصابَکَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَکَ مِنْ سَیِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِکَ وَ أَرْسَلْناکَ لِلنَّاسِ رَسُولاً وَ کَفی بِاللَّهِ شَهِیدا

Гуфтам ҳамаи ранҷҳои одамӣ аз онаст ки як корро амӣрӣ надода бошад ва дигар корҳо раияту табаъи он як кор надошта бошад то ҳамаи фидои он як кор бошанд , ва он як кор ки амӣриро шояд он кораст ки ҷон аз баҳри он кор бояду чокари он кор бояд бӯдан .

گفتم همه رنج‌های آدمی از آن است که یک کار را امیری نداده باشد و دگر کارها رعیّت و تبع آن یک کار نداشته باشد تا همه فدای آن یک کار باشند، و آن یک کار که امیری را شاید آن کار است که جان از بهر آن کار باید و چاکر آن کار باید بودن.

Акнӯн биё то бубинем ки чаҳ чизи пеш ниҳодааст ва туро кро мекунад ки чандини дастафзорро дар он бибозӣ . Ин колбуди мо ки чун тел барфаст андаки андак ҷамъ гаштааст ва ин вуҷӯд шудааст , борӣ бибин ин вуҷӯдро дар кадоми роҳ дар гудоз меояд . Чандини аҷзои вуҷӯдроу тадбиру масолеҳи ҷамъ шударо ки чун лашкарии сет ҷамъ карда , набинӣ ки дар кадоми масоф ба ҷанг май афканӣ ? охири киштии вуҷӯду колбуди амди мо дарини гирдоб афтодааст , чандин ҷаҳдӣ накунем ки як тараф роҳ кунем ва берун рӯем пеш аз онкӣ ғарқа шавад ин киштии вуҷӯд ?

اکنون بیا تا ببینیم که چه چیز پیش نهاده است و تو را کرا می کند که چندین دست‌افزار را در آن ببازی. این کالبد ما که چون تل برف است اندک‌اندک جمع گشته است و این وجود شده است، باری ببین این وجود را در کدام راه در گداز می‌آید. چندین اجزای وجود را و تدبیر و مصالح جمع شده را که چون لشکری‌ست جمع کرده، نبینی که در کدام مصاف به جنگ می‌افکنی؟ آخر کشتی وجود و کالبد عمد ما دراین گرداب افتاده است، چندین جهدی نکنیم که یک طرف راه کنیم و بیرون رویم پیش از آنکه غرقه شود این کشتی وجود؟

Биё то ин нафасҳои ҳавосроу дирамҳои гулбарги анфосро нисор кунем . ё чун мӯшро Монӣ ки зар ҷамъ мекунӣ ва аз кунҷи берун майоварӣ ва паҳн мекунӣ ва бар зибри он май ғалатӣ , бози ҳам онро ба кунҷи бозмеи барӣ .

بیا تا این نَفَس‌های حواس را و دِرَم‌های گلبرگ اَنفاس را نثار کنیم. یا چون موش را مانی که زر جمع می‌کنی و از کنج بیرون می‌آوری و پهن می‌کنی و بر زَبَرِ آن می‌غلطی، باز هم آن را به کنج بازمی‌بری.

Охири ту чандини силаҳ ҷамъ мекунӣ аз дашнаи хашму сипари ҳаламу тоҷ улуввау найзаи тадбир , ҳеҷ изоинҳоро дар мавзе ӯ сарф намекунӣ . Ту дарини хонақоҳи қолаби ин силаҳ шурӣ мекунӣ , чаро рӯзии набарди ниёе ва дар роҳӣ ки кро кунад ҷангӣ накунӣ то зафари ёбӣ ё куштаи шӯй ?

آخر تو چندین سلاح جمع می‌کنی از دشنهٔ خشم و سپرِ حلم و تاجِ علوّ و نیزهٔ تدبیر، هیچ ازاین‌ها را در موضع او صرف نمی‌کنی. تو دراین خانقاه قالب این سلاح شوری می‌کنی، چرا روزی نبرد نیایی و در راهی که کِرا کند جنگی نکنی تا ظفر یابی یا کشته شوی؟

Аз дарёии ҳавои муҳаббати оби ин калимот ба ҳавзи гӯши ту форумӣ ояд то ту дар кори ое .

از دریای هوایِ محبّتِ آب این کلمات به حوضِ گوش تو فرومی‌آید تا تو در کار آیی.

Акнӯн маънӣ аз ту ҳамчун обии сет ки ба вақти бедорӣ аз дилати берун май рӯжад ва дар танат пароканда мешавад ва аз чашмаи панҷ ҳавоси ту равон мешавад , ва ба вақти хоби он об форумӣ равад ва ба мавзеи дигар берун меояду боз ба вақти аҷал фурӯтар меравад ба дарёии худ боз мерасад то ба зери арш ё ба срӣ . Агар об аз раги каж ва шӯр бошад дар хоби ҳамон каж ва шӯр бошад ва дар вақти бедории ҳамон каж ва шӯр бошад ва агар талх бошад ҳамон талх бошад ва агар хуш ва ширин бошад ҳамон хуш ва ширин бошад , ва чун бимирад ба ҳамон раги худ бозрўд , ҳамчинонкӣ дар сангҳо рагаҳост аз лаълу ёқӯту зару нуқрау сурбу намаку нФту симоб . Аммо чун ту рост бошӣ дар хобу бедории ҳеҷ тафовут накунад .

اکنون معنی از تو همچون آبی‌ست که به وقتِ بیداری از دلت بیرون می‌روژد و در تنت پراکنده می‌شود و از چشمهٔ پنج حواس تو روان می‌شود، و به وقت خواب آن آب فرومی‌رود و به موضع دیگر بیرون می‌آید و باز به وقت اجل فروتر می‌رود به دریای خود باز می‌رسد تا به زیر عرش یا به ثری. اگر آب از رگ کژ و شور باشد در خواب همان کژ و شور باشد و در وقت بیداری همان کژ و شور باشد و اگر تلخ باشد همان تلخ باشد و اگر خوش و شیرین باشد همان خوش و شیرین باشد، و چون بمیرد به همان رگ خود بازرود، همچنانکه در سنگ‌ها رگه‌هاست از لعل و یاقوت و زر و نقره و سرب و نمک و نفط و سیماب. امّا چون تو راست باشی در خواب و بیداری هیچ تفاوت نکند.

Аз баҳри ин маънӣаст ки « навами Алъолами ибода » . Яъне оби идрокат чун аз чашмасор димоғат тира барояд , дар хоби ҳам тира бошад , рост набинад зеро ки аз дарёии савдо мавҷ занад ва дар мшръҳои синаҳо дарме ояд . эй аллоҳ аз осеби он мавҷи моро нигоҳдор .

از بهر این معنی است که «نوم العالم عبادة». یعنی آب ادراکت چون از چشمه‌سار دماغت تیره برآید، در خواب هم تیره باشد، راست نبیند زیرا که از دریای سودا موج زند و در مشرع‌های سینه‌ها درمی‌آید. ای اللّه از آسیب آن موج ما را نگاهدار.

Чун ту шаб ба покӣ ва ба таҳорат хуфтӣ ҳамаи шаб дар ибодат бошӣ . Чун ту зоҳири поки дории пораи пораи ботину дили ту пок шавад аз савдоҳои фосиду рӯҳи ту дар хоб ба ҳавоҳо ва саҳроҳои хуш раваду тан дуруст шавад ва қӯтӣ гираду тухмҳои ҳавоси ту чун гандумии кӯҳӣ оканда бошад , ва чун бедори шӯии он тухмро ба ҳар касе ки бакории ҳамаи сунбули тоъату хайрӣ падед ояд . Ва агар нопок хуфтӣ тухми анфоси сустии пазирад , диўк задау мағзи хӯрдау пӯсти монда , ва чун бедори шӯй бар сунбул нафаст чандон дев нишаста бошад ва мехӯрд то аз ӯ чизе наравед

چون تو شب به پاکی و به طهارت خفتی همه شب در عبادت باشی. چون تو ظاهر پاک داری پاره‌پاره باطن و دل تو پاک شود از سوداهای فاسد و روح تو در خواب به هواها و صحراهای خوش رود و تن درست شود و قوّتی گیرد و تخم‌های حواس تو چون گندمی کوهی آکنده باشد،‌ و چون بیدار شوی آن تخم را به هر کسی که بکاری همه سنبل طاعت و خیری پدید آید. و اگر ناپاک خفتی تخم انفاس سستی پذیرد، دیوک زده و مغز خورده و پوست مانده، و چون بیدار شوی بر سنبل نفست چندان دیو نشسته باشد و می‌خورد تا از او چیزی نروید

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.