Ва ҳўи алзии ҷаъли лаками аллили лбосо
وَ هُوَ الَّذِی جَعَلَ لَکُمُ اللَّیْلَ لِباساً
Гуфтам эй одамӣ ҷаҳдӣ кун то аз алтбоси беруни ое . Охир аз хок , плитаҳи колбудатро ва аз об , равған ӯ сохтанд , ва ҳар дуро таркиб карданду озркӣ аз нури алӣин ки рӯҳаст дар ваии грониднд ; чандон ҷаҳдӣ бикун ки ҳамаи колбуди ту нур гардад . Чунонкии он оташ , плитаҳу равғанро бисӯзанд ва нур гирданд , аммо он нур созўор бошад . Чунонкии карами пела агар чаҳ врхҷ май намояд , аммо як резаи луоб ӯро абрешим гардониданд , ҳамчунон чун колбуди ту нур гардад ҳамаи аҷзои ту абрешим шавад ва ҳарир шавад .
گفتم ای آدمی جهدی کن تا از التباس بیرون آیی. آخر از خاک، پلیتهٔ کالبدت را و از آب، روغن او ساختند، و هر دو را ترکیب کردند و آذرکی از نور علّیین که روح است در وی گرانیدند؛ چندان جهدی بکن که همه کالبد تو نور گردد. چنانکه آن آتش، پلیته و روغن را بسوزاند و نور گرداند، امّا آن نور سازوار باشد. چنانکه کرم پیله اگر چه وَرخَج مینماید، امّا یک ریزه لعاب او را ابریشم گردانیدند، همچنان چون کالبد تو نور گردد همه اجزای تو ابریشم شود و حریر شود.
Бози либоси шабро агар чаҳ торик намоем ,у локини равшаноӣ аз ваии беруни орем . Аз тели машки шаб ки тели реги равонро монад бибин ки чигуна шукуфа рӯз мерӯйонем . Бош то аз тели хоки гӯристони ту шукуфаи қиёмату ҳашарро бибинӣ ки чигуна падеди орем . Чунонкии сиёҳии дидаи ?ут ки дили лоларо монаду сипедяш ки наргисро монад . Чунонкии рӯзи гирди шаб буд , сипедии чашм ки гирди сиёҳӣ чашмаст ба он монад . Бар тели танати ин чунин шукуфа падед оварадем , то шукуфаи ҷаҳонро назора мекунад . Аммо роҳат дар сиёҳӣ ниҳодему сипедро маъаттал аз роҳат кардем . Ҳамчунон нахусти пардаи шабро фурӯгузорему роҳатро дар олами мушоҳидаи бадишони расонем , боз чун либоси шабро бгстроннд , шаби ҳндўўшро бифиристем то оинаи ҳақиқатро аз зангор ранҷ бизадойад ва ба ғилофи колбудҳо бозорд . Аммо суфиёну мухлисони ҳақоиқи тарки он либос гӯйанд ва ба зовияи раванд аз олами ғайб ва ба ибодат машғӯл шаванд .
باز لباس شب را اگر چه تاریک نماییم، و لکن روشنایی از وی بیرون آریم. از تلّ مشک شب که تل ریگ روان را ماند ببین که چگونه شکوفهٔ روز میرویانیم. باش تا از تل خاک گورستان تو شکوفهٔ قیامت و حشر را ببینی که چگونه پدید آریم. چنانکه سیاهیِ دیدهات که دل لاله را ماند و سپیدیش که نرگس را ماند. چنانکه روز گرد شب بود، سپیدی چشم که گرد سیاهی چشم است به آن ماند. بر تل تنت این چنین شکوفه پدید آوردیم، تا شکوفهٔ جهان را نظاره میکند. امّا راحت در سیاهی نهادیم و سپید را معطّل از راحت کردیم. همچنان نخست پرده شب را فروگذاریم و راحت را در عالم مشاهده بدیشان رسانیم، باز چون لباس شب را بگسترانند، شبِ هندووَش را بفرستیم تا آینهٔ حقیقت را از زنگار رنج بزداید و به غلاف کالبدها بازآرد. امّا صوفیان و مخلصان حقایق ترک آن لباس گویند و به زاویه روند از عالم غیب و به عبادت مشغول شوند.
Ва алнўми сбото
وَ النَّوْمَ سُباتاً
Моҳу офтобу ситорагони ҳавосро аз афлоки сар эшон фурӯрихтем ва колбудҳоро бар арсаи ҷаҳон чун гултар биндохтим , онгоҳи ин Нидо дар додем ки : « лмни алмалики алиўм »
ماه و آفتاب و ستارگان حواس را از افلاک سر ایشان فروریختیم و کالبدها را بر عرصه جهان چون گل تر بینداختیم، آنگاه این ندا در دادیم که: « لِمَنِ الْمُلْکُ الْیَوْمَ»
Мулӯк ки ҳофизи билод аллоҳанд куҷо шуданд ? салотин ки Носир ибодуллоҳанд дар чаҳ коранд ? арбоби ақл ва киёст чаҳ тадбир май созанд ? бибин ки ҳамаро бекор кардему ҷаҳон боқӣ монад моро киу ллаҳи мироси алсмоўоту алأрз .
ملوک که حافظ بلاد اللّهاند کجا شدند؟ سلاطین که ناصر عباداللّهاند در چه کاراند؟ ارباب عقل و کیاست چه تدبیر میسازند؟ ببین که همه را بیکار کردیم و جهان باقی ماند ما را که وَ لِلَّهِ مِیراثُ السَّماواتِ وَ الأَْرْض .
Бод май взоним ва набот мерӯйонем ва об меронем , якон якон мутааббидону мстғФрон ба асҳори Идрӣси вор ҷавоб мегӯйанд : « ллаҳи алвоҳади алқҳор »
باد میوزانیم و نبات میرویانیم و آب میرانیم، یکانیکان متعبّدان و مستغفران به اسحار ادریسوار جواب میگویند: « لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ»
Акнӯн ин мутақозӣони саҳлу латифро пеш пеш мефиристанду ҳуқуқи таъзим май талабад то агар дар ӣнҷо ммотлаҳ равад , муваккили қавии ҳоли қиёматро фиристад то нафхи исрофил чун нафаси субҳдам падед ояду ҳама зинда гирданд ки «у ҷаъл алнҳор нашӯро » « أрсли алрёҳи бшрои байни ядии раҳмата »
اکنون این متقاضیان سهل و لطیف را پیشپیش میفرستند و حقوق تعظیم میطلبد تا اگر در اینجا مماطله رود، موکل قوی حال قیامت را فرستد تا نفخ اسرافیل چون نفس صبحدم پدید آید و همه زنده گرداند که «وَ جَعَلَ النَّهارَ نُشُوراً» « أَرْسَلَ الرِّیاحَ بُشْراً بَینَْ یَدَیْ رَحمِتهِ »
Ва низ рёҳи рӯҳро вазон кардааст то мубашшири роҳати он ҷаҳонӣ бошад . Соқии бодро бибинӣ ки даромада бошаду маҷлисро меороеду уштурони абрро пар аз шароб об кардаем ва ба маҳбӯсон олам мефиристем то тоза шаванд ва ҳеҷ сиқлу наҷосат дар эшон набошад . Чун ин мурдагонро бодӣ ва абрӣ бошаду муваккилони Фариштагони бсбби он эшонро зинда мегирданд , аҷаби абрӣу бодӣу Фариштагон дигар надорад то ҳамаи ихтиёроти мурдаро зинда гирданд ?
و نیز ریاح روح را وزان کرده است تا مبشّر راحت آن جهانی باشد. ساقی باد را ببینی که درآمده باشد و مجلس را میآراید و اشتران ابر را پر از شراب آب کردهایم و به محبوسان عالم میفرستیم تا تازه شوند و هیچ ثقل و نجاست در ایشان نباشد. چون این مردگان را بادی و ابری باشد و موکّلان فرشتگان بسبب آن ایشان را زنده میگرداند، عجب ابری و بادی و فرشتگان دیگر ندارد تا همه اختیارات مرده را زنده گرداند؟
Юсуфи алайҳи ассалом дар чоҳ мегуфт ки онкас ки раҳмро бар ман раҳм дод , чоҳро бар ман раҳим тавонад кардан . Ҳамчинонкии Юсуфро аз роҳи чоҳ ба малики расонид ва назд ёқӯби расонид , атфоли мусулмононро аз роҳи лаҳад ба подшоҳии биҳишт май расонаду модару падарро ба ваии расонад
یوسف علیه السلام در چاه میگفت که آنکس که رَحِم را بر من رحم داد، چاه را بر من رحیم تواند کردن. همچنانکه یوسف را از راه چاه به مُلک رسانید و نزد یعقوب رسانید، اطفال مسلمانان را از راه لحد به پادشاهی بهشت میرساند و مادر و پدر را به وی رساند
Ва аллоҳи аълам .
و اللّه اعلم.