إни аллазӣнаи кФрўоу исди вени ани сиблати аллоҳ .

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ یَصُدُّ ونَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ.

эй имнъўни ани тоъаҳи аллоҳ .

ای یمنعون عن طاعة اللّه.

Ва алмсҷдулҳаром алзии ҷълноаҳи ллнос

وَ الْمَسْجِدِ الحْرامِ الَّذِی جَعَلْناهُ لِلنَّاس

Хлқноаҳу биноаи ллноси каллаам , лами нхс ба баъзан дуни баъз

خلقناه و بیّناه للنّاس کلّهم، لم نخصّ به بعضا دون بعض

Сўоءи алъокФи фӣау албод

سَواءً الْعاکِفُ فِیهِ وَ الْباد

Сўоءи фии таъзими ҳурматау қзоءи алнски фӣаи алҳозру алзии ётиаҳи ман алблод

سواء فی تعظیم حرمته و قضاء النّسک فیه الحاضر و الّذی یاتیه من البلاد

Аҳвол ҳар касеро сабаби саодати вай гардонидаанду сабаби хизлони вай гардонидаанд , ҳам дар ин ҷаҳон ва ҳам дар он ҷаҳон . Чунонкии он Сайиди бомдоди ду калимаи дуо аз саршикастагӣ гуфт , ҳама чизяш доданд . Пас мабдаи ҳолат назарасту тамомаш онаст ки дар ҳар ду ҷаҳон ошкоро шавад , ончунон ки дар боргоҳӣ бонг барояду кукуеи дроФтд ки фалони каси номзад сиёсатаст , яъне он назари аввал ки ба бадӣ мекунад касе , он низ ҳамчунонаст ки бонг ва куку мекунанд . Ва он назар феъл туасту манзури фӣаи феъл ту нест , ва ин феъли туро сабаби ҷазои ту гардонидаанд , ва агар ногоҳ назари ту бар бадӣ уфтад туро бидон нагиранд ки « алнзраҳи алаввалии лаку ассонӣаи алейк » аммо агар назар ба мудовимат кунӣ ки феъл туаст бар ту бигиранд .

احوال هر کسی را سبب سعادت وی گردانیده‌اند و سبب خذلان وی گردانیده‌اند، هم در این جهان و هم در آن جهان. چنانکه آن سید بامداد دو کلمه دعا از سرشکستگی گفت، همه چیزیش دادند. پس مبدأ حالت نظر است و تمامش آن است که در هر دو جهان آشکارا شود، آنچنان‌که در بارگاهی بانگ برآید و کوکویی درافتد که فلان کس نامزد سیاست است، یعنی آن نظرِ اوّل که به بدی می‌کند کسی، آن نیز همچنان است که بانگ و کوکو می‌کنند. و آن نظر فعل توست و منظور فیه فعل تو نیست، و این فعل تو را سبب جزای تو گردانیده‌اند، و اگر ناگاه نظر تو بر بدی افتد تو را بدان نگیرند که «النّظرة الاولی لک و الثّانیة علیک» امّا اگر نظر به مداومت کنی که فعل توست بر تو بگیرند.

Акнӯн чун назар бад кардӣ , он кукуеи сет ки туро номзад уқубатӣ карданд ҳоле , ва аз асари он ном зад бар дилат тирагӣ биафтад ҳамчун шакли дилтангӣ . Агар ҳамон ҳолат дар ту бошад , бохр абр шаваду пажмурдагӣ дар тани ту ва дар дайни ту падед ояду пӯсти ту дигаргун гардад ва он ҳолат боқӣ монаду тани ту дар бадиҳо ху кунаду дили сиёҳ шудан гирад , ҳамчунин то ба дар марги зулмоти баъзҳо фавқи баъзу ҳиҷоб бар ҳиҷоб ва пилос бар пилос шавад . Ва ин ҳолатҳо пеш аз марг ба ихтиёри ту чунин гардаду баъд аз марг ба ҳукми хосият , ин пилос маҳсус шавад , ва чун ба мункир расад гурз шавад ва дар гӯри қарин ту шавад ва дар ърсоти занҷир ва дар дӯзах нор шавад .

اکنون چون نظر بد کردی، آن کوکویی‌ست که تو را نامزد عقوبتی کردند حالی، و از اثر آن نام‌زد بر دلت تیرگی بیفتد همچون شکل دلتنگی. اگر همان حالت در تو باشد، بآخر ابر شود و پژمردگی در تن تو و در دین تو پدید آید و پوست تو دگرگون گردد و آن حالت باقی ماند و تن تو در بدی‌ها خو کند و دل سیاه شدن گیرد، همچنین تا به درِ مرگ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ و حجاب بر حجاب و پلاس بر پلاس شود. و این حالت‌ها پیش از مرگ به اختیار تو چنین گردد و بعد از مرگ به حکمِ خاصیت، این پلاس محسوس شود، و چون به منکر رسد گرز شود و در گور قرین تو شود و در عرصات زنجیر و در دوزخ نار شود.

Ва агар чунонкӣ назар кардӣ ба бадӣу номзад уқубат шудӣ аммо пушаймонят омад аз он назар , аз андаруни боргоҳи аҳбаҳи млоикаҳу ақлу тмииз ҷамъ шуданд ва туро талқин кунанд бар узр хостан ба ҷумлаи калимоти оҷизонау бичоргонаҳ , чунонкӣ ба одам ки « Фтлқии одами ман рабаи калимоти Фтоби алайҳ » , « рбнои злмно » то он номзади уқубатро ва он гуфт вгўиро аз ту давр кунанд ва он тирагиро аз рӯй дили ту бибаранд . Ва ҳамчунин агар он ҳолат ва он назар то амал кардан беэътиқодона анҷомида бошаду либосҳои сиёҳи зери якдигар бар дили ту пӯшонида бошанд , бози никўгўёну узрхоҳони пеш аз ғурғураи марг дар миёна оянд ва туро озод кунанд ,у локини бдонқдри бадномӣ фош гашта бошӣ ва бемурод монда бошӣ ва аз пойгоҳ афтода бошӣ , боз агар хоҳӣ то ба сари он мансаби бозоиӣ дайр бошад .

و اگر چنانکه نظر کردی به بدی و نامزد عقوبت شدی امّا پشیمانیت آمد از آن نظر، از اندرون بارگاه احبّه ملایکه و عقل و تمییز جمع شدند و تو را تلقین کنند بر عذر خواستن به جمله کلمات عاجزانه و بیچارگانه، چنانکه به آدم که «فَتَلَقَّی آدَم مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْه »، َ«ربَّنا ظَلَمْنا» تا آن نامزد عقوبت را و آن گفت‌وگوی را از تو دور کنند و آن تیرگی را از روی دل تو ببرند. و همچنین اگر آن حالت و آن نظر تا عمل کردنِ بی‌اعتقادانه انجامیده باشد و لباس‌های سیاه زیر یکدیگر بر دل تو پوشانیده باشند، باز نیکوگویان و عذرخواهان پیش از غرغره مرگ در میانه آیند و تو را آزاد کنند، و لکن بِدانقدر بدنامی فاش گشته باشی و بی‌مراد مانده باشی و از پایگاه افتاده باشی، باز اگر خواهی تا به سرِ آن منصب بازآیی دیر باشد.

Акнӯн чу маълум шуд ки ҳамин ҳолати некро халъати мардум гардонидаанд ва ҳамин ҳолати бадро хизлону уқубати вай гардонидаанд . Ва он ду ҳолат гардонасту манша ӯ аз ду даргоҳ ниҳоданаст , яке даргоҳи орзӯу ҳаво ва яке даргоҳи фармони талабӣу ризои аллоҳ . Ҳаргоҳ бидон даргоҳ рафтӣ номзад халъат бошад туро , ва агар гардон мебошӣ номзаду халъати ту гардон мебошад , то поён бар яке номзади муфради Монӣ ва он мؤкд шавад ба марг , яъне ё броўихтнди туро ё зуди маншури أлои тхоФўоу лои тҳзнўои нбштнди ту ро

اکنون چو معلوم شد که همین حالت نیک را خلعت مردم گردانیده‌اند و همین حالت بد را خذلان و عقوبت وی گردانیده‌اند. و آن دو حالت گردان است و منشأ او از دو درگاه نهادن است، یکی درگاه آرزو و هوا و یکی درگاه فرمان‌طلبی و رضای اللّه. هرگاه بدان درگاه رفتی نامزد خلعت باشد تو را، و اگر گردان می‌باشی نامزد و خلعت تو گردان می‌باشد، تا پایان بر یکی نامزد مفرد مانی و آن مؤکّد شود به مرگ، یعنی یا برآویختند تو را یا زود منشور أَلاَّ تخَافُوا وَ لا تحَزَنُوا نبشتند تو را

Ва аллоҳи аълам

و اللّه اعلم