Муваффақ пурсед ки раҷаб чаҳ бошад ? ва ё раҷабро асм чаро гуфт ?
موفّق پرسید که رجب چه باشد؟ و یا رجب را اصِمّ چرا گفت؟
Гуфтам : раҷаби дарахти гули сад баргаст , аммо раҷаб ба сари забони ту чун рбобки калакин *аст ки ба даст бачагонаст . Мардии деҳқон чун дарбанди кишт ва дуруд бошад , қадари замини хушро бидонад . Аммо мардӣ ки дар он кор ки кишт ва дурудаст чизе надонад , ӯро чаҳ замини шӯра ва чаҳ замини хуш !
گفتم: رجب درخت گل صد برگاست، اما رجب به سر زبان تو چون ربابک کلکین* است که به دست بچگان است. مردی دهقان چون دربند کشت و درود باشد، قدر زمین خوش را بداند. امّا مردی که در آن کار که کشت و درود است چیزی نداند، او را چه زمین شوره و چه زمین خوش!
Мардии ҳўошнос бояд то фарқ кунад миёни ҳавоҳоу муътадилро аз ғайри муътадил ҷудо кунад . Бар лаби дарёи бор нзоргён нишаста бошанду ғаввосони санг ва дар бармеи оранд ; тафовут ба назд эшон саҳли намояд . Аммо бозаргононе ки аз дурдаст омада бошанд он тафовути дарҳоро медонанд ва хушашон меояд . Садаф ки қатра об мегирад дар онҷои худованди ҳоли он обро мегирданд то дар мешавад . Пардаи ?гийон бо ҷамол бояд ки осеби он дар чун бо гӯшу биногваш эшон бошад қадари он дар бидонанду ҷамоли худро ба қимат комила бифурӯшанд . Акнӯн асл об ҳавост , чун обро танг тар кунӣ ҳаво гардад , далел бар онк чун обро Биҷӯшоне ҳаво гардад ва ба чашм нанамояд , гӯйӣ ки нест шуда . Чун обиро дарме гирданд ва ҳаво мегирданд , агар ҳавои нафаси тасбеҳи туро ба табъ ва рағбат бигираду ҳур айн кунад ва ё ба дасти фириштаи боздиҳад то он дар смини ҳурон айн гардад чаҳ аҷаб бошад ?
مردی هواشناس باید تا فرق کند میان هواها و معتدل را از غیر معتدل جدا کند. بر لب دریا بار نظّارگیان نشسته باشند و غوّاصان سنگ و دُر برمیآرند؛ تفاوت به نزد ایشان سهل نماید. اما بازرگانانی که از دوردست آمده باشند آن تفاوت دُرها را میدانند و خوششان میآید. صدف که قطرهٔ آب میگیرد در آنجا خداوند حال آن آب را میگرداند تا دُر میشود. پردهگیانِ با جمال باید که آسیب آن دُر چون با گوش و بناگوش ایشان باشد قدر آن دُر بدانند و جمال خود را به قیمت کامله بفروشند. اکنون اصل آب هواست، چون آب را تنگتر کنی هوا گردد، دلیل بر آنک چون آب را بجوشانی هوا گردد و به چشم ننماید، گویی که نیست شده. چون آبی را دُرمیگرداند و هوا میگرداند، اگر هوای نفس تسبیح تو را به طبع و رغبت بگیرد و حور عین کند و یا به دست فرشته بازدهد تا آن دُر ثمین حوران عین گردد چه عجب باشد؟
Акнӯн таъзим кунед бориро дар ин моҳ то шуморо шафиъ бошад , чунонкӣ савор битозад гирд аз сами асб вай ангехта шавад ва чун чодар дар якдигар бофта шавад , савори азми шафоат чун битозад аз саҳни синаи гирд чун ғубори ҳаво ва бод бархезад ва дар якдигар чун занҷир дрбоФтаҳ шавад ва он иборат аз шафоат ояд . Ва агар ин ҳавои раҷаб мтслсл шавад ба қӯти бод бар тақтеъи хос ва шафоат мекунад буд он чаҳ аҷаб бошад ?
اکنون تعظیم کنید باری را در این ماه تا شما را شفیع باشد، چنانکه سوار بتازد گرد از سم اسب وی انگیخته شود و چون چادر در یکدیگر بافته شود، سوارِ عزمِ شفاعت چون بتازد از صحنِ سینه گَرد چون غبار هوا و باد برخیزد و در یکدیگر چون زنجیر دربافته شود و آن عبارت از شفاعت آید. و اگر این هوای رجب متسلسل شود به قوّت باد بر تقطیع خاص و شفاعت میکند بود آن چه عجب باشد؟
Ҳаркасиро аз бодҳои ҳаво бар тақтеъи хос парда додаанд то иборат ӯ гардаду ҳарякӣ аз иборати якдигарро ндонанд .
هرکسی را از بادهای هوا بر تقطیع خاص پرده دادهاند تا عبارت او گردد و هریکی از عبارت یکدیگر را ندانند.
Ва локини лои тФқҳўни тсбиҳҳм ва агар чанги кўжпшти фалак ки торҳои ҳавоӣ ӯ дар домани замин бастааст , агар захмаи бодӣ барон занад ва ӯ дар овоз ояд чаҳ аҷаб ? ки дар он оўознўохҳоу маънӣ ҳо бошад .
وَ لکِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ و اگر چنگ کوژپشت فلک که تارهای هوای او در دامن زمین بسته است، اگر زخمه بادی برآن زند و او در آواز آید چه عجب؟ که در آن آوازنواخها و معنیها باشد .
Акнӯн ин моҳи раҷабро асм аз баҳр он гуфт ки ту кар бошӣ дар ин моҳ . Яъне дар боғи дарунатро боз манеҳ то миваи ҳотро ғорат накунанд , ва то бодҳои машоғили хорҳоу хошокҳоу хск ҳо наёрад ва бар зибри сабзаи хўшдлии туу гулистони нафаси ту нпошд ; то ҳар гомӣ ки бунаӣ хаста нагардӣ . Ту худ гулроу оби ҳаётро ки бехошок ва хораст дар худ наме бинӣ , чун хошокро бод ба рӯй оби ҳаёти тайибаи афканд , баъд аз он аз он об ба ҷузи хас ба даст ту наёяд . Зинҳор то бӯстони нафасро неки нигоҳдорӣ то роҳати он ба ту бимонад . Агар касе даройад ва ҳамчун зимистони пай кӯб кунад , туро чаҳ ҳосил ояд ?
اکنون این ماه رجب را اصِمّ از بهر آن گفت که تو کر باشی در این ماه. یعنی درِ باغ درونت را باز منه تا میوههات را غارت نکنند، و تا بادهای مشاغل خارها و خاشاکها و خسکها نیارد و بر زبر سبزهٔ خوشدلی تو و گلستان نفس تو نپاشد؛ تا هر گامی که بنهی خسته نگردی. تو خود گل را و آب حیات را که بیخاشاک و خار است در خود نمیبینی، چون خاشاک را باد به روی آبِ حیات طیّبه افکند، بعد از آن از آن آب به جز خس به دست تو نیاید. زینهار تا بوستان نفس را نیک نگاهداری تا راحتِ آن به تو بماند. اگر کسی درآید و همچون زمستان پیکوب کند، تو را چه حاصل آید؟
Акнӯн ту инчунин зимистониро бар рӯй рабиъи табъ хеш фурӯгузошта , асари хушии онро чигуна ёбӣ ? пас рӯзаи дор ки рӯзаи ҷӯйро пок карданаст то оби зулоли риққат дар онҷо равон шаваду сабзаи хулди баринро аз вай мададӣ бошад , охири обро аз зери арш ба ҷаҳон мерасонанд ва ин обро аз ӣнҷо ба зер арш мерасонанд .
اکنون تو اینچنین زمستانی را بر روی ربیع طبع خویش فروگذاشته، اثر خوشی آن را چگونه یابی؟ پس روزهدار که روزه جوی را پاک کردن است تا آب زلالِ رقّت در آنجا روان شود و سبزهٔ خلد برین را از وی مددی باشد،آخر آب را از زیر عرش به جهان میرسانند و این آب را از اینجا به زیر عرش میرسانند.
Хатми аллоҳи алии қлўбҳм
خَتَمَ اللَّهُ عَلی قُلُوِبهمْ
Аммо хатм бар дил чун жнгаст бар рӯй оинаи ҳаргоҳ ки ойӣнаро ба зер хок кардӣ лои ҷурми аллоҳи асари зангору хатм бар онҷои падеди ораду ҳаргоҳи сайқал бар онҷоӣ наҳйу сайқали зании аллоҳи он зангорро аз вай зоӣл гирданд .
اما ختم بر دل چون ژنگ است بر روی آینه هرگاه که آیینه را به زیر خاک کردی لا جرم اللّه اثر زنگار و ختم بر آنجا پدید آرد و هرگاه صیقل بر آنجای نهی و صیقل زنی اللّه آن زنگار را از وی زائل گرداند.
Ту ойӣнаи дилро ки дар ваии сад ҳазор сӯрати соҳиби ҷамолони охират май намояд ба зери хоки савдоҳои хокдони дунёи Фрўбрдӣ , лоҷарами сазои онро зангори табъу хатм бар онҷои ниҳод . Ҳар кориро аллоҳи сазоеу асарии дархури вай ниҳодааст , чун корӣ кардӣ ба сазои асар он раседӣ
تو آیینهٔ دل را که در وی صد هزار صورت صاحبجمالان آخرت مینماید به زیر خاک سوداهای خاکدان دنیا فروبردی، لاجرم سزای آن را زنگار طبع و ختم بر آنجا نهاد. هر کاری را اللّه سزایی و اثری درخور وی نهاده است، چون کاری کردی به سزای اثر آن رسیدی
Ва аллоҳи аълам .
و اللّه اعلم.