« сбҳонк » мегуфтам дар руяти аллоҳ , ва дар осори аҷоибҳоу покиҳои аллоҳ назар мекардам . Гуфтам чун аллоҳро бо ҳамаи покиҳоу аҷоибҳо дар он сбҳонк гуфтан бидидам , гуфтам : «у бҳмдк » ; яъне хоҳам то авсофи сутӯдаи аллоҳроу ҷамолҳоу анъомоти аллоҳро бубинам , ва мехоҳам ки дар ҳамаи нағзиҳоу некуиҳо назар кунам то аллоҳро ба сифати нағзӣу некӯкории бубинам , ва ин ҷамоли аллоҳроу некӯкории аллоҳро медидам ки бениҳоятаст , валикин ба андозаи асар май байнам , ва ҳарчанд асар зиёда мешавад беҳтар май байнам .

«سبحانک» می‌گفتم در رؤیت اللّه، و در آثار عجایب‌ها و پاکی‌های اللّه نظر می‌کردم. گفتم چون اللّه را با همه پاکی‌ها و عجایب‌ها در آن سبحانک گفتن بدیدم، گفتم: «و بحمدک»؛ یعنی خواهم تا اوصاف ستودهٔ اللّه را و جمال‌ها و انعامات اللّه را ببینم، و می‌خواهم که در همه نغزی‌ها و نیکویی‌ها نظر کنم تا اللّه را به صفت نغزی و نیکوکاری ببینم، و این جمال اللّه را و نیکوکاریِ اللّه را می‌دیدم که بی نهایت است، ولیکن به اندازهٔ اثر می‌بینم، و هرچند اثر زیاده می‌شود بهتر می‌بینم.

Ва ҳамчунин аллоҳ ба ҳамаи сафоташ мебайнам нишаста , ва дар маҳалҳои осор ҳар сифатӣ ки аз ин маъонӣаст бознгрм , дар он осори аллоҳро байнам , аммо чигунагиашро натавонам гуфтан .

و همچنین اللّه به همه صفاتش می‌بینم نشسته، و در محل‌های آثارِ هر صفتی که از این معانی است بازنگرم، در آن آثار اللّه را بینم، اما چگونگی‌اش را نتوانم گفتن.

Дар намоз ки « аллоҳи Акбар » мегӯям яъне муайянаст ки аллоҳ ӯсту бас . Ва ба ҳарчӣ назар кунам ӯро байнаму бас , охир « қул ҳўи аллоҳи أҳд » ишоратаст ба ӯ ки эй толиб ! аллоҳ ҳозираст , аммо ту ғоибӣ . Ту аз он ғайбат ба ҳазраташи бозоӣ ки ӯ аҳадаст , касе нест ҷуз ӯ ; оламу қодир ва ҳӯшманд нест ало ӯ .

در نماز که «اللّه اکبر» می‌گویم یعنی معیّن است که اللّه اوست و بس. و به هرچه نظر کنم او را بینم و بس، آخر «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» اشارت است به او که ای طالب! اللّه حاضر است، امّا تو غایبی. تو از آن غیبت به حضرتش بازآی که او احد است، کسی نیست جز او؛ عالم و قادر و هوشمند نیست الّا او.

Ва акнӯн аллоҳ гӯям , яъне эй худованди ман вае созанда ҳар ҷузви ман ! чунонкӣ ҳар ҷузви ман аз фоилии аллоҳ огаҳ мешаванд ва осеб мезананд ба феъли аллоҳ . Бози таъзими аллоҳ ёдам омад , яъне ин созандаи ҳамаи чизҳо воҷиб алтъзимаст .

و اکنون اللّه گویم، یعنی ای خداوند من و ای سازندهٔ هر جزوِ من! چنانکه هر جزو من از فاعلیِ اللّه آگه می‌شوند و آسیب می‌زنند به فعل اللّه. باز تعظیم اللّه یادم آمد، یعنی این سازندهٔ همه چیزها واجب التّعظیم است.

Боз дидам ки ҳам созандагӣ ва ҳам сифати таъзим ӯ бар аҷзоӣ ман зад , ва ҳар ҷузви ман чун арӯсӣ мешуданд ки таъзим кунанд мари шоҳи худро дар хилват . Гуфтам эй аллоҳ ! ишқӣ ки мамзуҷ бо таъзим ту бошад чаҳ хуш ҳолатӣаст ! хушӣаст .

باز دیدم که هم سازندگی و هم صفت تعظیم او بر اجزای من زد، و هر جزوِ من چون عروسی می‌شدند که تعظیم کنند مر شاه خود را در خلوت. گفتم ای اللّه! عشقی که ممزوج با تعظیم تو باشد چه خوش حالتی است! خوشی است.

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.