эй ки ҳастӣ , рӯзу шаб , ҷӯёии илм

ای که هستی، روز و شب، جویای علم

Ташнау ғаввос , дар дарёии илм

تشنه و غواص، در دریای علم

Рафта дар ҳайрат ки ҳад илм чист ?

رفته در حیرت که حد علم چیست؟

Аз кутуб , оё кадомин хонданӣаст ?

از کتب، آیا کدامین خواندنی است؟

Ҳар касе , навъе аз онро рӯ кунад

هر کسی، نوعی از آن را رو کند

Илм бар вифқи табиат , ху кунад

علم بر وفق طبیعت، خو کند

Он яке гуяд : ҳисобу ҳандаса

آن یکی گوید: حساب و هندسه

Ҷумла ваҳмасту хаёлу васваса

جمله وهم است و خیال و وسوسه

Ва он дигар гуяд ки : ҳон , илми усӯл

و آن دگر گوید که: هان، علم اصول

Фидя бошад бар худо ва бар расӯл

فدیه باشد بر خدا و بر رسول

Кош , ҳади илмро донстмӣ

کاش، حد علم را دانستمی

То аз ин ташвишу ҳайрати рустамӣ

تا از این تشویش و حیرت رستمی

Гар туро мақсӯд , илм мутлақ аст

گر تو را مقصود، علم مطلق است

Ҳади он , назд қадим бар ҳақ аст

حد آن، نزد قدیم بر حق است

Илми мутлақ , беҳад ва бе мунтаҳост

علم مطلق، بی‌حد و بی‌منتهاست

Ҳад бе ҳади боз беҳадро сазост

حد بی‌حد باز بی‌حد را سزاست

Вар буд мақсӯди ту эй ҳақи параст

ور بود مقصود تو ای حق پرست

Ҳади илмии кони камол анфус аст

حد علمی کان کمال انفس است

Илм , он бошад ки бинмоед раҳат

علم، آن باشد که بنماید رهت

Илм , он бошад ки созад огаҳат

علم، آن باشد که سازد آگهت

Илм , он бошад ки бишносӣ ба вай

علم، آن باشد که بشناسی به وی

Лутфу файзи қодиру қиўму ҳӣ

لطف و فیض قادر و قیوم و حی

Пас бадоне , қудрат беҳад ӯ

پس بدانی، قدرت بی‌حد او

Файзу ҷӯаду неъмат бе ъад ӯ

فیض و جود و نعمت بی‌عد او

Он ба таъзими орадат , бе ихтиёр

آن به تعظیم آردت، بی‌اختیار

Вена кунад дар ҷумлаи ҳоли умедвор

وین کند در جمله حال امیدوار

Бетасаннӯъ , ҳуби худ дар дил кунад

بی‌تصنع، حب خود در دل کند

Бетакаллуф , бар амал моил кунад

بی‌تکلف، بر عمل مایل کند

Чун з рӯй шавқ , кардӣ бандагӣ

چون ز روی شوق، کردی بندگی

Он замон , дории нишони зиндагӣ

آن زمان، داری نشان زندگی

Онкӣ дар тоъат , дилаш афсурда аст

آنکه در طاعت، دلش افسرده است

Гар ба зоҳири зинда , ботин мурда аст

گر به ظاهر زنده، باطن مرده است

Қавми ҷҳол ар ибодат ме кунанд

قوم جهال ار عبادت می‌کنند

Бештар , аз рӯй одат ме кунанд

بیشتر، از روی عادت می‌کنند

ё авомиро , ба худ доъӣ буд

یا عوامی را، به خود داعی بود

ё барои дунявӣ , соъӣ буд

یا برای دنیوی، ساعی بود