Додаам дил то марои як бӯсаи он дилбар диҳад
دادهام دل تا مرا یک بوسه آن دلبر دهد
Вари дили дигари даҳум ӯ бӯса дигар диҳад
ور دل دیگر دهم او بوسهٔ دیگر دهد
Чун маро набӯд дилии дигар , даҳуми ҷон то магар
چون مرا نبود دلی دیگر، دهم جان تا مگر
Бӯсаи дигари маро зон лаъли ҷон парвар диҳад
بوسهٔ دیگر مرا زان لعل جانپرور دهد
Дар баҳои бӯса бидиҳам сими ашку зари чеҳр
در بهای بوسه بدهم سیم اشک و زر چهر
Грксии андари баҳоии бӯсаи сим ва зар диҳад
گرکسی اندر بهای بوسه سیم و زر دهد
зи ашки чашму зардии рухсор , ӯро симу зар
ز اشک چشم و زردی رخسار، او را سیم و زر
Ҳарчӣ афзӯнтар даҳум , ӯ бӯса афзӯнтар диҳад
هرچه افزونتر دهم، او بوسه افزونتر دهد
Гарна ӯ гўҳрФрўшаст аз лабу дандон , чаро
گرنه او گوهرفروش است از لب و دندان، چرا
Гуҳи марои марҷони фурушади гуҳи маро гавҳар диҳад
گه مرا مرجان فروشد گه مرا گوهر دهد
Гар надорад лаъл ӯ ширинии шукр , чаро
گر ندارد لعل او شیرینی شکر، چرا
Чу бхоӣии лаъл ӯ ширинӣ шукр диҳад
چو بخائی لعل او شیرینی شکر دهد
Вар надорад турра ӯ буии машктар , чаро
ور ندارد طرهٔ او بوی مشکتر، چرا
Чун ба бӯеи турра ӯ буии машк тар диҳад
چون به بویی طرهٔ او بوی مشک تر دهد
Магар он ороста манзар бибинад ним шаб
مه گر آن آراستهمنظر ببیند نیم شب
Бӯсаҳо бояд бар он ороста манзар диҳад
بوسهها باید بر آن آراسته منظر دهد
Чашми аўбои хнҷрмжгони бирезади хӯни халқ
چشم اوبا خنجرمژگان بریزد خون خلق
ДркФи мастии чунин , ёрб ки ин ханҷар диҳад ?
درکف مستی چنین، یارب که این خنجر دهد؟
Гашти дилбар бо дили ман оқибати номеҳрбон
گشت دلبر با دل من عاقبت نامهربان
Кист онкўи дили бад-ӣни номеҳрбон дилбар диҳад
کیست آنکو دل بدین نامهربان دلبر دهد
Рӯзу шаб бар рағми ман дарбар , диҳад ҷои рақиб
روز و شب بر رغم من دربر، دهد جای رقیب
Чун ман оем дар бар ӯ ҷои ман бар дар диҳад
چون من آیم در بر او جای من بر در دهد
На маро аз соиди симини худ болин кунад
نه مرا از ساعد سیمین خود بالین کند
На маро аз турраи мишкӣни худ бистар диҳад
نه مرا از طرهٔ مشکین خود بستر دهد
Бӯсаи грхўоҳми азуи не ройгон бахшад ба ман
بوسه گرخواهم ازو نی رایگان بخشد به من
Не ба подоши мдиҳи ҳаҷа довар диҳад
نی به پاداش مدیح حجهٔ داور دهد
Солҳо хамидаи пушти нилгуни чархи баланд
سالها خمیده پشت نیلگون چرخ بلند
То магари як бӯса бар хок дар ҳайдар диҳад
تا مگر یک بوسه بر خاک در حیدر دهد
*
*
*
*
Нест бо ман ҳамсари он шоир ки бекобӣну ақд
نیست با من همسر آن شاعر که بی کابین و عقد
Бикри табъи хешро ҳар дам ба сад шавҳар диҳад
بکر طبع خویش را هر دم به صد شوهر دهد
Шоири Фҳли хуросонам ки дар дарёии назм
شاعر فحل خراسانم که در دریای نظم
Табъи ман киштӣ фиристад фикри ман лангар диҳад
طبع من کشتی فرستد فکر من لنگر دهد
Гар мъзии дида буд ин шеъри ман кӣ гуфта буд
گر معزی دیده بود این شعر من کی گفته بود
« чист он обӣ ки ӯро гӯна озар диҳад »
«چیست آن آبی که او را گونهٔ آذر دهد»