Шамсаи малики суханро то уфӯл омад падед

شمسهٔ ملک سخن را تا افول آمد پدید

Ҷома шаб шуд сиёҳу дида ма шуд сипед

جامهٔ شب شد سیاه و دیده مه شد سپید

Чун сабурии осмон дигар набинад дар замин

چون صبوری آسمان دیگر نبیند در زمین

Зон ки чун ӯ дар замонаи дида гардун надид

زان که چون او در زمانه دیدهٔ گردون ندید

Мотам ӯ даккаи фазлу адабро дар бибаст

ماتم او دکهٔ فضل و ادب را در ببست

Вази ғам ӯ рахнаи дркох ҳунар омад падед

وز غم او رخنه درکاخ هنر آمد پدید

Зон ки дркохи ҳунар будӣ вуҷӯд ӯ имод

زان که درکاخ هنر بودی وجود او عماد

Даккаи фазлу адабро низ шахси аўклид

دکه فضل و ادب را نیز شخص اوکلید

эй дпғ аз он замири пер ва он табъи ҷавон

ای دپغ از آن ضمیر پیر و آن طبع جوان

КзҷФои чархи хоки тираро маскан гузид

کزجفای چرخ خاک تیره را مسکن گزید

Он ки будӣ дар бар назмаши забони нутқи лол

آن که بودی در بر نظمش زبان نطق لال

Вон ки гаштӣ дар раҳи насраши дил доно балед

وآن که گشتی در ره نثرش دل دانا بلید

Коми ҷонро бўдгФторши ҳамаи шаҳди вшкр

کام جان را بودگفتارش همه شهد وشکر

Гӯши дилро буд ашъораши ҳама дар нзид

گوش دل را بود اشعارش همه در نضید

Равнақи бозори шеър аз ин азо дар ҳам шикаст

رونق بازار شعر از این عزا در هم شکست

Қомати аҳли сухан яксар аз ин мотам хамед

قامت اهل سخن یکسر از این ماتم خمید

Хомаи дрсўкш забон бибаред вондрхўн нишаст

خامه‌درسوکش‌زبان‌ببرید واندرخون‌نشست

Нома аз маргаши сияҳи пӯшед ва пероҳан дарид

نامه از مرگش سیه پوشید و پیراهن درید

Сар ба даргоҳ ризо биниҳод аз рӯй ризо

سر به درگاه رضا بنهاد از روی رضا

Бо дили доноу рои равшану бахти Саид

با دل دانا و رای روشن و بخت سعید

Хост то пӯри дили аФгорши баҳори доғдор

خواست تا پور دل‌افگارش بهار داغدار

Мисраӣ гуяд паии торбхи он Фҳли ваҳид

مصرعی گوید پی تاربخ آن فحل وحید

Ҳотифӣ аз буқъаи ногуҳ сар бароварду сурӯд

هاتفی از بقعه ناگه سر برآورد و سرود

Мрсбўриро ба ин дарга буд рӯй умед

مرصبوری را به این درگه بود روی امید