Наврӯзу аўрмзду ма фурӯдин расед

نوروز و اورمزد و مه فرودین رسید

Хуршед аз нишеби сӯии авҷ сар кашид

خورشید از نشیب سوی اوج سر کشید

Соли ҳазор ва сесад ва ҳашт аз миён бирафт

سال هزار و سیصد و هشت از میان برفت

Соли ҳазор ва сесад ва на аз карон расед

سال هزار و سیصد و نه از کران رسید

Солӣ дигар зи умри ман ва ту ба бод шуд

سالی دگر ز عمر من و تو به باد شد

Бигузашт ҳарчӣ буд , агар талх агар лазиз

بگذشت هرچه بود، اگر تلخ اگر لذیذ

Бигузашт бар тавонгару дарвеш ҳарчӣ буд

بگذشت بر توانگر و درویش هرچه بود

Аз айшу талхи комӣ , вази бим ва аз умед

از عیش و تلخ‌کامی، وز بیم و از امید

Золими набарди суд , ки як сол зулм кард

ظالم نبرد سود، که یک سال ظلم کرد

Мазлӯм ҳам бизӣаст ки солӣ ҷафо кашид

مظلوم هم بزیست که سالی جفا کشید

Лавҳӣаст дар замона ки дар ваии фиришта Эй

لوحی است در زمانه که در وی فرشته‌ای

Бинмуд нақш ҳарчӣ зи халқ замона дид

بنمود نقش هرچه ز خلق زمانه دید

Ин лавҳ дар даруни дил мард порсост

این لوح در درون دل مرد پارساست

Ваон ганҷи бастаи рости забону хиради калид

وان گنج بسته راست زبان و خرد کلید

Ҷом ҷамаст сафҳаи таърихи рўзгои р

جام جم است صفحهٔ تاریخ روزگا‌ر

Монда ба ёдгор , зи даврони ҷамшед

مانده به یادگار، ز دوران جمشید

Онҷои хат музаввар ноед ҳаме ба кор

آنجا خط مُزوّر ناید همی به کار

Коизди варои зи ростӣу покии офарид

کایزد ورا ز راستی و پاکی آفرید

Хубу бад ончӣ ҳаст , нависанд андрў

خوب و بد آنچه هست‌، نویسند اندرو

Бегир ва дор манеҳӣу ашрофу боздид

بی گیر و دار منهی و اشراف و بازدید

Тақвими куҳнаи исти ҷаҳандаи ҷаҳон ки ҳаст

تقویم کهنه‌ایست جهنده جهان که هست

Чандини ҳазор қарни з ҳар ҷадвалаши падед

چندین هزار قرن ز هر جدولش پدید

Ҳарчанд куҳнааст , ба ҳар сол нав шавад

هرچند کهنه است‌، به هر سال نو شود

Куҳна бад-ӣн навай ба ҷаҳони гӯш кӣ шунид

کهنه ‌بدین نوی به جهان گوش کی شنید

Ҳаст андари он ҳадиси брҳмоу зрдҳшт

هست اندر آن حدیث برهما و زردهشت

Ҳаст андари он нишони Авесто ва рик ваед

هست اندر آن نشان اوستا و ریک وید

Гуяд ҳадиси қоруну афсонаи Масеҳ

گوید حدیث قارون و افسانهٔ مسیح

Кин ранҷи барад ва он дгарии ганҷи окнид

کاین رنج برد و آن دگری گنج آکنید

Исо чаҳ бад ? муруввату қонӯн чаҳ буд ? ҳирс

عیسی چه بد؟ مروت و قانون چه بود؟ حرص

Кин дар замини фурушад ва он ба осмон парид

کاین‌ در زمین فروشد و آن به آسمان پرید

Кишти аршмидро сипаҳи мрслўс лек

کشت ارشمید را سپه مرسلوس لیک

Шуд мрслўси фонӣ ва боқӣаст аршмид

شد مرسلوس فانی و باقیست ارشمید

Чун оқибат бирафт бибояд азин сарой

چون عاقبت برفت بباید ازین سرای

Озодаи марди он ки чунон рафт кони сзид

آزاده مرد آن که چنان رفت کان سزید

Дардогар аз наҳифи ту оҳии з сина хост

دردا گر از نهیب تو آهی ز سینه خاست

Ғбногар аз ҷафои ту ашкӣ ба раҳ чакид

غبنا گر از جفای تو اشکی به ‌ره چکید

Бистаргар аз тўгрдӣ бар хотирӣ нишаст

بستر گر از توگردی بر خاطری نشست

Баркашгар азтўи хорӣ дар нохунӣ халид

برکش گر ازتو خاری در ناخنی خلید

Чини ҷабини ходиму дарбони ъқўбтист

چین جبین خادم و دربان عقوبتیست

Каз ваии изори дилкаши махдуми пжмрид

کز وی عذار دلکش مخدوم پژمرید

Кӣ шуд замонаи хомаш , агар дъўиӣӣ накард

کی شد زمانه خامش‌، اگر دعویئی نکرد

Кӣ хуфт ширшрзаҳ , ки мижгони бхўобнид

کی خفت شیرشرزه‌، که مژگان بخوابنید

Меҳнати фарорасад чу з ҳад бугзарад ғурур

محنت فرارسد چو ز حد بگذرد غرور

Сустӣ фузун шавад чу з ҳад бугзарад набед

سستی فزون شود چو ز حد بگذرد نبید

Ёдор аз он балои зимистон ки дасти абр

یادآر از آن بلای زمستان که دست ابر

АзбрФу ях ба гетии нтъии бгстрид

ازبرف و یخ به گیتی نطعی بگسترید

Дижхими вор бар зибри нтъ ӯ ба хашм

دژخیم‌وار بر زبر نطع او به خشم

Он зоғ бар ҷинозаи гулҳо ҳаме чамед

آن زاغ بر جنازهٔ گل‌ها همی چمید

Воинк нигоҳ кун ки з эъҷоз наУмия

واینک نگاه کن که ز اعجاز نامیه

Ҷонӣ дигар ба пайкари ашҷори ?бардамӣад

جانی دگر به پیکر اشجار بردمید

Он лола бар мисоли яке хайли найзаи дор

آن لاله بر مثال یکی خیل نیزه‌دار

Аз дашти ?бардамӣад ва ба кҳсор бар давид

از دشت بردمید و به کهسار بر دوید

Озода буд сӯсан , гардан кашид аз он

آزاده بود سوسن‌، گردن کشید از آن

Наргис ки буд худбин , пушташ фурӯ хамед

نرگس که بود خودبین‌، پشتش فرو خمید

Бингар бидон бунафша ки гӯйӣ фитода аст

بنگر بدان بنفشه که گویی فتاده است

Парвонае мурассаъи андар миён хуед

پروانه‌ای مرصع اندر میان خوید

Гӯйӣ ки арғавонро зи осеби беди барг

گویی که ارغوان را ز آسیب بید برگ

Захмӣ ба сар раседу брондом хӯн чакид

زخمی به سر رسید و براندام خون چکید

Вони сунбули кбўи нигар каз миёни кишт

وآن سنبل کبو نگر کز میان کشت

Бо сунбули сипед ба як ҷой бушковед

با سنبل سپید به یک جای بشکفید

Чун порҳои абри радаи баста бар ҳаво

چون پارهای ابر رده بسته بر هوا

Вндр майонаш ҷой ба ҷои осмони падед

وندر میانش جای به جای آسمان پدید

Ёс сипед ҳаст , агар нест ёсамин

یاس سپید هست، اگر نیست یاسمین

Хайрӣ зард ҳаст , агрнисти шнблид

خیری زرد هست‌، اگرنیست شنبلید

Венаи ҷилваҳо фурӯи гусалад чун хаданги меҳр

وین جلوه‌ها فرو گسلد چون خدنگ مهر

Аз чилла ӣа камони ма тир саркашед

از چله یه کمان مه تیر سرکشید

На зимрон бимонад ва он мтрФи кабӯд

نه ضیمران بماند و آن مطرف کبود

На ёсамин бимонад ва он садраи сипед

نه یاسمین بماند و آن صدرهٔ سپید

Он гоҳи марди рзбони лаъл ънб газад

آن گاه مرد رزبان لعل عنب گزد

Чун боғбони зи ҳасрат , ангушт ва лаб гузид

چون ‌باغبان ز حسرت‌، انگشت ‌و لب گزید

Ҳон эй писар ба панди падар дил сипор ков

هان ای پسر به پند پدر دل سپار کاو

Ин гавҳаргаронро бо нақди ҷони харид

این گوهرگران را با نقد جان خرید

Даҳ гӯш бо насиҳати устод , варна чарх

ده گوش با نصیحت استاد، ورنه چرخ

Гӯшт ба теғ макр бихоҳад ҳаме бурид

گوشت به تیغ مکر بخواهد همی برید

Ҳаркас ба панди мушфиқи як ранг дод гӯш

هرکس به پند مشفق یک‌ رنگ داد گوش

Гулҳои ранги ранги зи шохи муроди чид

گل‌های رنگ رنگ ز شاخ مراد چید

Ман худ ба кӯдакӣ чу ту нишнидам ин ҳадис

من‌ خود به کودکی چو تو نشنیدم ‌این ‌حدیث

То дасти рӯзгори гиребон ман дарид

تا دست روزگار گریبان من درید

Панд падар шунидам ва гуфтам маломат аст

پند پدر شنیدم و گفتم ملامت است

Зинрў аз озмоиши он табъ сар кашид

زینرو از آزمایش آن طبع سر کشید

Вонгоаҳи рӯзгори маро дар нишонди пеш

وانگاه روزگار مرا در نشاند پیش

Як дами зи дарсу панду насиҳати нёрмид

یک‌دم ز درس و پند و نصیحت نیارمید

Чли сол дарс хондам дар назд рӯзгор

چل سال درس خواندم در نزد روزگار

То гашти рӯзи ман сияҳу мӯии ман сипед

تا گشت روز من سیه و موی من سپید

Чанде китоб хондам ва чанде муъоина

چندی کتاب خواندم و چندی معاینه

Дидам хироми гетӣ аз въд ва аз навид

دیدم خرام گیتی از وعد و از نوید

Бахшеи зи пандҳои падар шуд дуруст , лек

بخشی ز پندهای پدر شد درست‌، لیک

Бисёр аз он бимонад ки перӣ фаро расед

بسیار از آن بماند که پیری فرا رسید

Дидам ки пандҳои падари нақди умр буд

دیدم که پندهای پدر نقد عمر بود

Кони меҳрбон ба тарҳ ба ман бар пароканед

کان مهربان به طرح به من بر پراکنید

Ин умрҳо ба тҷрбт мокФоФ нест

این عمرها به تجربت ماکفاف نیست

Нодошта ба тҷрбти дигарон умед

ناداشته به تجربت دیگران امید

Хуши он ки дар сбоўти қадари падари шинохт

خوش آن که در صباوت قدر پدر شناخت

Шоди онкӣ дар ҷавонии панд падар шунид

شاد آنکه در جوانی پند پدر شنید