Шаби харгаҳ сияҳ зад ва дар ваии бёрмид
شب خرگه سیه زد و در وی بیارمید
Ваз ҳар каронаи доман харгаҳ фурӯкашед
وز هر کرانه دامن خرگه فروکشید
Рӯз аз буруни хайма дар устоду ҷобаҷоӣ
روز از برون خیمه در استاد و جابجای
Он сақфи хаймаашро ъмдои бсўзнид
آن سقف خیمهاش را عمداً بسوزنید
Гуфтӣ касе ба рӯй яке жарфи обгир
گفتی کسی به روی یکی ژرف آبگیر
Сесад ҳазор наргис Шаҳло пароканед
سیصد هزار نرگس شهلا پراکنید
Ёрб куҷост онкӣ чу шаб дар чакад ба ҷом
یارب کجاست آنکه چو شب در چکد به جام
Гӯйӣ ба ҷом , ахтари ноҳиди дрчкид
گویی به جام، اختر ناهید درچکید
Чун пар кунӣ булӯр ва бидорӣ ба пеши чашм
چون پر کنی بلور و بداری به پیش چشم
Гӯйӣ дар офтоби гул сурх бушковед
گویی در آفتاب گل سرخ بشکفید
Ҳамбуии беди мшгст аммо на бидмшг
همبوی بید مشگست اما نه بیدمشگ
Ҳамранги сурх бедаст аммо на сурхи бед
همرنگ سرخ بید است اما نه سرخ بید
Он май ки ночшидаҳ ҳануз , аз миёни ҷом
آن می که ناچشیده هنوز، از میان جام
Чун фикр шуд ба мағз ва чу гармӣ ба хӯни давид
چون فکر شد به مغز و چو گرمی به خون دوید
Гар пари ваии нбстии занҷираи ҳубоб
گر پر وی نبستی زنجیرهٔ حباب
Аз лутф , май зи ҷоми ҳаме хостӣ парид
از لطف، می ز جام همی خواستی پرید
Зу ҳар ҷбони далеру бадв ҳар сқим ба
زو هر جبان دلیر و بدو هر سقیم به
Зу ҳар малули шоду бадв ҳар хӯриши лазиз
زو هر ملول شاد و بدو هر خورش لذیذ
Бар нўдмидаҳ хуед бихӯрадам яке шароб
بر نودمیده خوید بخوردم یکی شراب
Хушо шароб хӯрдан бар нўдмидаҳ хуед
خوشا شراب خوردن بر نودمیده خوید
Аз шиша тофт партав май соъатӣ ба марз
از شیشه تافت پرتو می ساعتی به مرز
Неру гирифт хуед ва ба зонуӣ ман расед
نیرو گرفت خوید و به زانوی من رسید
Гӯям яке ҳадис ба васфи шабу шароб
گویم یکی حدیث به وصف شب و شراب
Васфи шабу шароби зи ман боядат шунид
وصف شب و شراب ز من بایدت شنید
Дӯшина хуфта будам дар боғи ним шаб
دوشینه خفته بودم در باغ نیمشب
Комади хумори мункиру хобами з сар парид
کامد خمار منکر و خوابم ز سر پرید
Кардам нигоҳ ва дидам хайли ситорагон
کردم نگاه و دیدم خیل ستارگان
Бар осмони шукуфта чу бар дашт , шнблид
بر آسمان شکفته چو بر دشت، شنبلید
Рафтам сӯии кричаҳ ки қуфли хумор ро
رفتم سوی کریچه که قفل خمار را
Аз шиша набед ба чанг оварам калид
از شیشهٔ نبید به چنگ آورم کلید
Дар шиша набед фурӯғӣ наёфтам
در شیشهٔ نبید فروغی نیافتم
Гуфтӣ набӯдааст дарав ҳичгаҳ набед
گفتی نبوده است درو هیچگه نبید
Аз хона тофтам сӯй дукон мефуруш
از خانه تافتم سوی دکان میفروش
Казуӣ магари тавонам як шиша май харид
کزوی مگر توانم یک شیشه می خرید
Рафтам дуруст то ба сркўии гбркон
رفتم درست تا به سرکوی گبرکان
Ногуҳ сипеда дидам каз кӯҳи ?бардамӣад
ناگه سپیده دیدم کز کوه بردمید
Наздик дакка рафтам ногуҳи фурӯғи субҳ
نزدیک دکه رفتم ناگه فروغ صبح
Барзади чунон ки пардаи зулмат фурӯ дарид
برزد چنان که پردهٔ ظلمت فرو درید
Дар кӯфтам ба сетӣу овози додмш
در کوفتم به ستی و آواز دادمش
Чандон ки пери деҳқон аз хоб хуш ҷаҳид
چندان که پیر دهقان از خواب خوش جهید
Багушӯд ларзи ларзон дар вази наҳифи ман
بگشود لرز لرزان در وز نهیب من
Гуфтӣ ҳаме ки хости раг ҷонаш бугсалед
گفتی همی که خواست رگ جانش بگسلید
Гуфт ар ба ҳасбати омадае андари ой , лек
گفت ار به حسبت آمدهای اندر آی، لیک
Бегоҳ чун ту мҳсби саҳм кас надид !
بیگاه چون تو محسب سهم کس ندید!
Гуфтам ки бодаи хорам , неи марди ҳсбтм
گفتم که بادهخوارم، نی مرد حسبتم
Эзади маро на аз қабл ҳасбати офарид
ایزد مرا نه از قبل حسبت آفرید
Субҳаст мебиор ки мағз аз фурӯғ май
صبحست می بیار که مغز از فروغ می
Равшан шавад чу ғарраи субҳ аз фурӯғ шед
روشن شود چو غرهٔ صبح از فروغ شید
Деҳқон аз ин ҳадис ба ман брдриди чашм
دهقان از این حدیث به من بردرید چشم
Вонгоаҳ чун паланги яке наъра баркашид
وانگاه چون پلنگ یکی نعره برکشید
Гуфто ки хоб ман бибаредӣ ба ним шаб
گفتا که خواب من ببریدی به نیمشب
эй май парасти айёр эй шбрўи палид
ای میپرست عیار ای شبرو پلید
Гуфтам мсози ишва ки инак фурӯғи рӯз
گفتم مساز عشوه که اینک فروغ روز
Пеши дуконати мтрФи зарбафти кстрид
پیش دکانت مطرف زربفت کسترید
Гуфт ин на нур рӯзаст ин зон қнинаҳ ҳост
گفت این نه نور روز است این زان قنینههاست
Костоди шомгоҳони пеши бисоти чид
کاستاد شامگاهان پیش بساط چید
Гуфт ину хашмноки яке пардаи ситабр
گفت این و خشمناک یکی پردهٔ ستبر
Ногоҳ дар баробари дукон фурӯ ҳиллед
ناگاه در برابر دکان فرو هلید
Субҳии тамом буд ва чу он пардаи брФтод
صبحی تمام بود و چو آن پرده برفتاد
Дар ҳол шаб даромад ва астораҳ шуд падед
در حال شب درآمد و استاره شد پدید
Вонгаҳ ба ҷоми рехт аз он зарди мшкбўӣ
وانگه به جام ریخت از آن زرد مشکبوی
Гуфтӣ даруни ҷоми гул заъфарон дамид
گفتی درون جام گل زعفران دمید
Гар зӯр менабӯд кас аз хоби ним шаб
گر زور می نبود کس از خواب نیمشب
Бо зӯр аҳрумам натавонист ҷнбнид
با زور اهرمم نتوانست جنبنید
Гар қӯт шароб бидиду ҳилтш
گر قوت شراب بدید و حیلتش
Гирд ҳиял нагаштӣ пайвастаи аршмид
گرد حیل نگشتی پیوسته ارشمید
Бошад баҳори бандаи он шоирӣ ки гуфт
باشد بهار بندهٔ آن شاعری که گفت
« рузро худоӣ аз қабл шодии офарид »
«رز را خدای از قبل شادی آفرید»
Ман ин қасида гуфтам то армағон барам
من این قصیده گفتم تا ارمغان برم
Наздик онкӣ ҳаст дараш каъбаи умед
نزدیک آنکه هست درش کعبهٔ امید
Доно азиз шуд ки чуну ҳомиӣӣ гирифт
دانا عزیز شد که چنو حامیئی گرفت
Дониши бузурги шдкаҳи чуну момнӣ гузид
دانش بزرگ شدکه چنو مامنی گزید
Баси шоҳу шоҳзода кам аз рӯй эҳтиром
بس شاه و شاهزاده کِم از روی احترام
Бншохт лек қалби ман аз суҳбаташ кафид
بنشاخت لیک قلب من از صحبتش کفید
Баси мейру баси вазир кам аз табъи чоплус
بس میر و بس وزیر کِم از طبع چاپلوس
Бнўохт лек хуии ҳасудаши мрогзид
بنواخت لیک خوی حسودش مراگزید
Ҳаргиз нашуд зи доҳиаҳи даҳри талхи ком
هرگز نشد ز داهیهٔ دهر تلخ کام
Он фозилӣ ки чошнии меҳр ӯ чашид
آن فاضلی که چاشنی مهر او چشید
эй хоҷаи Карим ! баромади замона Эй
ای خواجهٔ کریم! برآمد زمانهای
Каз ҳиҷри ҳазрати ту дили андар барам тапид
کز هجر حضرت تو دل اندر برم تپید
Дижхими даҳри дидаи омоли ман ба унф
دژخیم دهر دیدهٔ آمال من به عنف
Барбасту гӯши хеш ба симоби окнид
بربست و گوش خویش به سیماب آکنید
Дар боғи даҳри тоза гулӣ будам эй дареғ
در باغ دهر تازه گلی بودم ای دریغ
Кам даҳри ношукуфтаи зи шохи муроди чид
کم دهر ناشکفته ز شاخ مراد چید
Ҳар навгулӣ ки аз сари калаками шукуфтаи гашт
هر نوگلی که از سر کلکم شکفته گشت
Дар ҳоли хори гашт ва ба пой дилам халид
در حال خار گشت و به پای دلم خلید
Ном накӯ фурухт касе ков маро фурухт
نام نکو فروخت کسی کاو مرا فروخت
Номи накӯи хридксии кови марои харид
نام نکو خریدکسی کاو مرا خرید
Пистони моам ва суфра бобаст асли мард
پستان مام و سفرهٔ بابست اصل مرد
Он мнҷи гуми шўдкаҳи гул нораво макед
آن منج گم شودکه گل ناروا مکید
Базри ҳунар ба марзи амли киштам эй дареғ
بذر هنر به مرز امل کشتم ای دریغ
Кам доси дҳркштаҳи омоли бдрўид
کم داس دهرکشتهٔ آمال بدروید
Чун рӯзгор сифла надонист қадари ман
چون روزگار سفله ندانست قدر من
Касро чаҳ интизори азу боядӣ кашид
کس را چه انتظار ازو بایدی کشید
Шуд бе ту ёваи дасти вазорат ки дархур аст
شد بیتو یاوه دست وزارت که درخور است
Ангуштарии ҷамро ангушти ҷамшед
انگشتری جم را انگشت جمشید
Нашикуфт агар замонаи ҷонӣ туро нахост
نشکفت اگر زمانهٔ جانی ترا نخواست
Дорам аҷаб ки бо ту чигуна бёрмид
دارم عجب که با تو چگونه بیارمید
Дерӣаст кин замонаи бдхўии сифлаи табъ
دیریست کاین زمانهٔ بدخوی سفلهطبع
Бо сифлагон чамеду з озодагон рамед
با سفلگان چمید و ز آزادگان رمید
Асл таносубаст яке асли устувор
اصل تناسب است یکی اصل استوار
Натавон ба ҷаҳд бо маниши ин ҷаҳони чхид
نتوان به جهد با منش این جهان چخید
Озодамардӣу хираду покии ният
آزادمردی و خرد و پاکی نیت
Бо бдхўиӣу дадманишии тавъамон ки дид
با بدخویی و ددمنشی توأمان که دید
Чанде з рӯй ҳайфи дарахшндаи гавҳарӣ
چندی ز روی حیف درخشنده گوهری
Дар поргини шуғлу амал бо хзФ чамед
در پارگین شغل و عمل با خزف چمید
Миннати худои рака ба фарҷоми рустаи гашт
منت خدای راکه به فرجام رسته گشت
Ин гавҳари шариф аз он вартаи палид
این گوهر شریف از آن ورطهٔ پلید
Домони мо агарчӣ шуд олӯдаи ниёз
دامان ما اگرچه شد آلودهٔ نیاز
Лекини вуҷӯди поки ту з олӯдагӣ раҳед
لیکن وجود پاک تو ز آلودگی رهید
Бар он китобҳо ки бимонад аз ту ёдгор
بر آن کتابها که بماند از تو یادگار
Хоҳанд ҷовдони зиҳ ва аҳсант густаред
خواهند جاودان زه و احسنت گسترید
Ғармии раманда буд марои табъ ва ин шигифт
غرمی رمنده بود مرا طبع و این شگفت
Кандар басити меҳри ту ба осӯдагӣ чаред
کاندر بسیط مهر تو به آسودگی چرید
Зини даст шеър гуфт наёранд шоирон
زین دست شعر گفت نیارند شاعران
Каз хушки бед , буи нахезад чу машки бед
کز خشکبید، بوی نخیزد چو مشک بید