Дили зи ҷои баради саҳари мурғи саҳархези маро

دل ز جا برد سحر مرغ سحرخیز مرا

Мужда Эй дод хуши оҳангу диловези маро

مژده‌ای داد خوش‌آهنگ و دلاویز مرا

Гуфт козодии хоҳони диёри кшмр

گفت کآزادی‌خواهان دیار کشمر

Баргузеданд ба такрим ва ба тъзизи маро

برگزیدند به تکریم و به تعزیز مرا

Аз ҳамаи малик ба манашон нигаҳ афтод зи меҳр

از همه ملک به مَنشان نگه افتاد ز مهر

Зон ки буд аз бадӣу кажии парҳези маро

زان که بود از بدی و کژی پرهیز مرا

Кард фориғи зи турши рӯеи буҷнӯрди абус

کرد فارغ ز ترش‌رویی بجنورد عبوس

Интихоби ҳунарии мардуми тршизи маро

انتخاب هنری مردم ترشیز مرا

Хон буҷнӯрд надонист ки мардони бузург

خان بجنورد ندانست که مردان بزرگ

намешиносанд ба вошнтну поризи маро

می‌شناسند به واشنتن و پاریز مرا

Бар сар давлат бишикаст марои чандини бор

بر سر دولت بشکست مرا چندین بار

Хост то бар сар қонӯн шаканд низ маро

خواست تا بر سر قانون شکند نیز مرا

То равад муҷрии таҳдед ба таҳдиди зи шаҳр

تا رود مجری تحدید به تهدید ز شهر

Хост кардан ба яке муфсидаи таҷҳизи маро

خواست کردن به یکی مفسده تجهیز مرا

ТлгроФотӣ аз Сайиду охунд , ба қаҳр

تلگرافاتی از سید و آخوند، به قهر

БФрстод ки дар кор кунад тези маро

بفرستاد که در کار کند تیز مرا

Зулмӣ ар буд умумии бад ва ӯ хост кунад

ظلمی ار بود عمومی بُد و او خواست کند

Ҳамчуи ин қофияи водор ба табъизи маро

همچو این قافیه وادار به تبعیض مرا

Ба хаёлаш ки вакили худ ва ақвом ваем

به خیالش که وکیل خود و اقوام ویم

Ки ба ҳар ҷанг фиристод ҷлўризи маро

که به هر جنگ فرستاد جلوریز مرا

Гарчи ман будам мабъуси Демукрот вале

گرچه من بودم مبعوث دموکرات ولی

Бе сабаби миннат ӯ гашти глоўизи маро

بی‌سبب منّتِ او گشت گلاویز مرا

ӯ надонист кигар аҳли хуросон ба дуруст

او ندانست که گر اهل خراسان به درست

Напазиранд , пазиранд ба табризи маро

نپذیرند، پذیرند به تبریز مرا

На ба Кирмону сафоҳон ки ба крмоншаҳу язд

نه به کرمان‌ و صفاهان که ‌به کرمانشه و یزد

намеситоянд ва ба Широз ва ба ниризи маро

می‌ستایند و به شیراز و به نیریز مرا

Хоки фарғонау қирғӣзи ҳам ар зоирон буд

خاک فرغانه و قرقیز هم ار زایران بود

намегузиданд зи фарғонау қирғӣзи маро

می‌گزیدند ز فرغانه و قرقیز مرا

Вагар инсони зи ман эъроз кунад , бгзинд

وگر انسان ز من اعراض کند، بگزیند

Ба ҳам овозии худ мурғи шаби овези маро

به هم‌آوازی خود مرغ شب‌آویز مرا

Вагар ӯ низ битобад зи ман андӯҳӣ нест

وگر او نیز بتابد ز من اندوهی نیست

Бо яке табъ чу дарёии гҳрхизи маро

با یکی طبع چو دریای گهرخیز مرا

Тоҷ заррин накунад хўшдлм , ӯ баради гумон

تاج زرین نکند خوشدلم‌، او برد گمان

Дил кунад хуш ба як ангуштари арзизи маро

دل کند خوش به یک انگشتر ارزیز مرا