Кишвари Эрони зи адли шоҳи Музаффар
کشور ایران ز عدل شاه مظفر
Равнақӣ аз нўгрФту зинатӣ аз сар
رونقی از نوگرفت و زینتی از سر
Адли малики маликро фузуд ва биёрост
عدل ملک ملک را فزود و بیاراست
Рӯзафзӯни боди адли шоҳи Музаффар
روزافزون باد عدل شاه مظفر
Подшоҳи додгари Музаффари дайни шоҳ
پادشاه دادگر مظفر دین شاه
Хусрави равшани дили адолати густар
خسرو روشندل عدالتگستر
Кард ба номи эзади ин малики сираи корӣ
کرد بهنام ایزد این ملک سره کاری
То сира гардид кори кишвару лашкар
تا سره گردید کار کشور و لشکر
Анҷумани адлро ба малик биёрост
انجمن عدل را به ملک بیاراست
Дасти ситамро бибаст впои ситамгар
دست ستم را ببست وپای ستمگر
Маҷлисӣ орост кондрўи зи ҳамаи малик
مجلسی آراست کاندرو ز همه ملک
Анҷуман оянд бхрдони ҳнрўр
انجمن آیند بخردان هنرور
Хост ба ҳам иттиҳоди давлату миллат
خواست به هم اتحاد دولت و ملت
То бинмоӣанд хайри малики вай аз шар
تا بنمایند خیر ملک وی از شر
Кишвар обод шуд ба неруии миллат
کشور آباد شد به نیروی ملت
Миллат Мансур шуд ба ёрии кишвар
ملت منصور شد به یاری کشور
Ёрии довар ба адли шоҳ қарин шуд
یاری داور به عدل شاه قرین شد
Давлату миллат аз он шуданд тавонгар
دولت و ملت از آن شدند توانگر
Гўӣӣ ноед ҳамеи зи дасти тиҳии кор
گوئی ناید همی ز دست تهی کار
Оре дар ин сухан ба хурдии мангар
آری در این سخن به خردی منگر
Мардӣ каз неруии ду дасти барӯманд
مردی کز نیروی دو دست برومند
Бозгшоиди ҳазор сади Сикандар
بازگشاید هزار سد سکندر
Зон ду якеро агар бабандӣ бар пушт
زان دو یکی را اگر ببندی بر پشت
Мард ба як даст оҷиз ояду музтар
مرد به یک دست عاجز آید و مضطر
Давлат ва миллат дӯдаст ва бозуӣ шоҳанд
دولت و ملت دودست و بازوی شاهند
Шоҳи мари ин ҳар дуро гиромии пайкар
شاه مر این هر دو را گرامی پیکر
Як ба дигар корҳо ҳаме бигушоӣанд
یک به دگر کارها همی بگشایند
Гар ншкибди яке зи ёрии дигар
گر نشکیبد یکی ز یاری دیگر
Давлату миллат чу ҳар ду даст ба ҳам дод
دولت و ملت چو هر دو دست بههم داد
Пой ба доман кашад адуии сбкср
پای به دامن کشد عدوی سبکسر
Давлату дайн ҳар ду тавъаманд валикин
دولت و دین هر دو توأمند ولیکن
Ин ду писари рости адлу қонӯни модар
این دو پسر راست عدل و قانون مادر
Модар бояд ки пурвирди писари хеш
مادر باید که پرورد پسر خویش
Қонӯн бояд ки малик ёбад зевар
قانون باید که ملک یابد زیور
Малик таба гардад аз татовули султон
ملک تبه گردد از تطاول سلطان
Деҳкада вайрон шавад зи ҷаври кдиўр
دهکده ویران شود ز جور کدیور
Мулкии кови рости адлу қонӯн дар даст
ملکی کاو راست عدل و قانون در دست
Сари бФрозди ҳаме ба бурҷи дупикар
سر بفرازد همی به برج دوپیکر
Рости чунон чун бузурги кишвари Эрон
راست چنان چون بزرگ کشور ایران
Кин ҳама дорад зи фари шоҳи фалаки фар
کاین همه دارد ز فر شاه فلکفر
Нест шигифтигар ин чунин буд ин малик
نیست شگفتی گر اینچنین بود این ملک
Даст ба дандони мхоӣ ва биҳдаҳ магзар
دست به دندان مخای و بیهده مگذر
Бнгркоини малики бостонӣ аз оғоз
بنگرکاین ملک باستانی از آغاز
Ҷойгаҳи адл ва дод буд ва на зидр
جایگه عدل و داد بود و نه زیدر
Малики Каюмарс буду кишвари ҷамшед
ملک کیومرث بود و کشور جمشید
Ҷои манӯчеҳр буду бангаи навзар
جای منوچهر بود و بنگه نوذر
Ин буд он кишварӣ ки дод ба коўс
این بود آن کشوری که داد به کاوس
Тавқу нигину сариру ёрау афсар
طوق و نگین و سریر و یاره و افسر
Тӯси сипаҳбади дарави Фроштаҳи роят
طوس سپهبد درو فراشته رایت
Рустами дастон дар ӯ гумошта лашкар
رستم دستان در او گماشته لشکر
Нома ҳаряк бихон ва карда ҳаряк
نامهٔ هریک بخوان و کردهٔ هریک
Венаи суханони маро ба бозии мшмр
وین سخنان مرا به بازی مشمر
Зоди паямбар ба гоҳи давлати касрӣ
زاد پیمبر به گاه دولت کسری
Фахр ҳаме кард азин қазияи паямбар
فخر همی کرد ازین قضیه پیمبر
Гуфт бзодм ба аҳди хусрави одил
گفت بزادم به عهد خسرو عادل
Бингар кин гуфта худ чаҳ дорад дар бар
بنگر کاین گفته خود چه دارد در بر
Мадҳат Нӯшервон нагуфта бад-ӣни қавл
مدحت نوشیروان نگفته بدین قول
Балки набии адли рости мадҳати густар
بلکه نبی عدل راست مدحت گستر
То ки шаванд ин мулӯки давлати ислом
تا که شوند این ملوک دولت اسلام
Збни сухан ӯ ба адл , қосиду раҳбар
زبن سخن او به عدل، قاصد و رهبر
Шукри худовандро ки хусрави Эрон
شکر خداوند را که خسرو ایران
Неки ниўшиди ин каломи мшҳр
نیک نیوشید این کلام مشهر
Манзарӣ аз адли бас баланд барафрошт
منظری از عدل بس بلند برافراشت
Зулми дарафтод аз он Фроштаҳи манзар
ظلم درافتاد از آن فراشته منظر
Адли анӯшервон агар ншнўдӣ
عدل انوشیروان اگر نشنودی
Рўрўбкраҳ бибин ба номаи вдФтр
روروبکره ببین به نامه ودفتر
Вонгаҳ бингар ба адли ин малики род
وانگه بنگر به عدل این ملک راد
Адли анӯшервон ба ёди мёўр
عدل انوشیروان به یاد میاور
Аҳсант эй подшоҳи мамлакати орой
احسنت ای پادشاه مملکتآرای
Аҳсант эй хусрави раият парвар
احسنت ای خسرو رعیتپرور
Ту ғами мардуми ҳамеи хурӣ ба шабу рӯз
تو غم مردم همی خوری به شب و روز
Ғмхўри тўкист ? подшоҳи гаравгар
غمخور توکیست؟ پادشاه گروگر
Малики ту шоҳои яке арӯси нкўрўст
ملک تو شاها یکی عروس نکوروست
Ковро ҷузи адл ва дод набӯд шавҳар
کاو را جز عدل و داد نبود شوهر
Икчнди ин хубрӯи арӯси нўоӣин
یکچند این خوبرو عروس نوآئین
Дошт ба србрикии пилосин мъҷр
داشت به سربریکی پلاسین معجر
Адли ту бо дибаҳ ва паранд млўн
عدل تو با دیبه و پرند ملون
Омаду бардошти ин пилос мқир
آمد و برداشت این پلاس مقیر
Лек дариғо ки рӯзгори бнгзошт
لیک دریغا که روزگار بنگذاشت
Кзтў расад маликро тарозии дигар
کزتو رسد ملک را طرازی دیگر
Бар сар ва бар афсари ту хоки фурӯи бехат
بر سر و بر افسر تو خاک فرو بیخت
Ин фалаки божгўн ки хокаш бар сар
این فلک باژگون که خاکش بر سر
Мӯя кунад бар ту хусравоне дияем
مویه کند بر تو خسروانی دیهیم
Нола кунад бар ту шаҳриёрии афсар
ناله کند بر تو شهریاری افسر
Ахтарат аз осмони малик бурун шуд
اخترت از آسمان ملک برون شد
Аз ситами осмону кӣнаи ахтар
از ستم آسمان و کینهٔ اختر
Будӣ як чандгоҳи ғмхўри ин халқ
بودی یکچندگاه غمخور این خلق
Рафтӣу зинони яке набардии ғмхўр
رفتی و زینان یکی نبردی غمخور
Бар ту муқаддари бади ин қазои зи худованд
بر تو مقدر بد این قضا ز خداوند
Кас нчхидаҳаст бо қазои муқаддар
کس نچخیده است با قضای مقدر
Малик бимонадӣу зии биҳишти брондӣ
ملک بماندی و زی بهشت براندی
Малик чаро монадӣ эй биҳиштии манзар
ملک چرا ماندی ای بهشتی منظر
Кохӣ аз адл барниҳодӣу онгоҳ
کاخی از عدل برنهادی و آنگاه
Тафти брондии азин куҳан шудаи маъбар
تفت براندی ازین کهن شده معبر
Қавмии байнам ба сўкўории ?ут эй шоҳ
قومی بینم به سوکواریات ای شاه
Ҷомаи з ғам карда чоку дидаи зи хӯн тар
جامه ز غم کرده چاک و دیده ز خون تر
Рафтӣу пӯр ту шуд барин гиреҳи халқ
رفتی و پور تو شد برین گره خلق
Борхдоӣу амиру Сайиду сарвар
بارخدای و امیر و سید و سرور
Моҳ агар шуд ниҳон аён шуд хуршед
ماه اگر شد نهان عیان شد خورشید
Дарё гар шуд фурӯи баромади гавҳар
دریا گر شد فرو برآمد گوهر
Шоҳо инак тўӣӣ нишаста бар авранг
شاها اینک توئی نشسته بر اورنگ
Бар асари он хдоигони Музаффар
بر اثر آن خدایگان مظفر
Дод ҳамеи даҳ ки додгари маликон ро
داد همی ده که دادگر ملکان را
Эзад подош дод хоҳад бе мар
ایزد پاداش داد خواهد بی مر
Ёвари шӯи халқро ба дод , ба дунё
یاور شو خلق را به داد، به دنیا
Крет ба уқбои худоӣ бояд ёвар
کرت به عقبی خدای باید یاور
Мҳзркнкоши маҳзарии сети ҳумоюн
محضرکنکاش محضریست همایون
Фар ва баӣ ҷӯии азин ҳумоюни маҳзар
فر و بهی جوی ازین همایون محضر
Малики падарро зи адлу додкни обод
ملک پدر را ز عدل و دادکن آباد
эй ба ту малики падари писандау дархур
ای به تو ملک پدر پسنده و درخور
Шоҳои доне ки малики Эрони зини пеш
شاها دانی که ملک ایران زین پیش
Буд чўоростаҳи яке шаҷартар
بود چوآراسته یکی شجرتر
Буд ба гардиши зи адли кандаи яке ҷӯй
بود به گردش ز عدل کنده یکی جوی
Обии даравии равон ба таъм чу шукр
آبی دروی روان به طعم چو شکر
Зон пас чиданд азуи басӣ бар умед
زان پس چیدند ازو بسی بر امید
Бардаади оре чу шуд дарахти тноўр
بردهد آری چو شد درخت تناور
Шоха кашид ин дарахт то гуҳи касрӣ
شاخه کشید این درخت تا گه کسری
Вонгоаҳ аз чархи хост кардани сар бар
وانگاه از چرخ خواست کردن سر بر
Зон пас гуҳ гоҳе ин дарахти барӯманд
زان پس گه گاهی این درخت برومند
Хаста ҳаме шуд зтишаҳи Фтни вшр
خسته همی شد زتیشهٔ فتن وشر
Токаи дарин зишти рўзгои р ситурданад
تاکه درین زشت روزگار ستردند
Ҷавру стбдод , шоху баргаш яксар
جور و ستبداد، شاخ و برگش یکسر
Чандон каз онкшни дарахт ба ҷо монад
چندان کز آنکشن درخت بهجا ماند
Шохии фарсӯдаи вшкстаҳу лоғар
شاخی فرسوده وشکسته و لاغر
Вонгаҳи осеби тундбоди ҳаводис
وآنگه آسیب تندباد حوادث
Хост фиканданаши ногаҳони зи бен андар
خواست فکندنش ناگهان ز بن اندر
Комади фархундаи боғбонии пирӯз
کامد فرخنده باغبانی پیروز
Ногуҳ ва оварад оби рафта ба Фрғр
ناگه و آورد آب رفته به فرغر
Обӣ ангехта зи чашмаи ҳайвон
آبی انگیخته ز چشمه حیوان
Обии омехта ба шарбати кавсар
آبی آمیخته به شربت کوثر
Обӣ бар бод дода хирмани бедод
آبی بر باد داده خرمن بیداد
Обӣ оташ зада ба кишти ситамгар
آبی آتش زده به کشت ستمگر
Обии адлаш ба номи хондаи хирадманд
آبی عدلش بهنام خوانده خردمند
Обии озодяши сутӯдаи ҳшиўр
آبی آزادیش ستوده هشیور
Обӣ аз раҳгузори дониши вбинш
آبی از رهگذار دانش وبینش
Баради сӯии он дарахти деҳқон парвар
برد سوی آن درخت دهقانپرور
Об равон кард ва худ бирафт ва аз ин нахл
آبروان کرد و خود برفتو از این نخل
Шохӣ ва баррагӣ дамид ноқису абтар
شاخی و برگی دمید ناقص و ابتر
Оби азуи брмгиргараш бибояд
آب ازو برمگیر گرش بباید
Шохи барӯманду барги хурраму ахзар
شاخ برومند و برگ خرم و اخضر
Оби ҳамеи даҳ ба кишвари азкрм ва дод
آب همی ده به کشور ازکرم و داد
Вотши барзан ба душман аз дами ханҷар
وآتش برزن به دشمن از دم خنجر
Ҷониби ховари ҳам азкрм назарӣ кун
جانب خاور هم ازکرم نظری کن
эй зи ту фару баҳоии хусрави ховар
ای ز تو فر و بهای خسرو خاور
Нашигифт ар ба шаванд аз нзртў
نشگفت ار به شوند از نظرتو
Каз назари офтоб санг шавад зар
کز نظر آفتاب سنگ شود زر
Сӯии хбўшон яке бибин ки ниўшӣ
سوی خبوشان یکی ببین که نیوشی
Нолаи чандини ҳазор модару духтар
نالهٔ چندین هزار مادر و دختر
Бингар то мустаманди вгрёни бинӣ
بنگر تا مستمند وگریان بینی
Шавҳару занро ба фурқати зану шавҳар
شوهر و زن را به فرقت زن و شوهر
Гуфт ҳакими ин гиреҳи ниҳоли хдоинд
گفت حکیم این گره نهال خدایند
Востми астмгрон чу бодии сарсар
واستم استمگران چو بادی صرصر
То ба ҳам андари ниўФтнду нхўшнд
تا بههم اندر نیوفتند و نخوشند
Як назар эй боғбон бар эшон бгмр
یک نظر ای باغبان بر ایشان بگمر
Бгмр чанде назар бар эшону онгоҳ
بگمر چندی نظر بر ایشان و آنگاه
Миваи ширини чни вшкўФаҳи аҳмар
میوهٔ شیرین چن وشکوفهٔ احمر
Малики дрхтисти нағзу рбшаҳ ӯ адл
ملک درختیست نغز و ربشه او عدل
Рбшаҳи қавии доркзи дарахти ченӣ бар
ربشه قوی دارکز درخت چنی بر
Шоҳи куҷои сӯии адлу додгроид
شاه کجا سوی عدل و دادگراید
Бозгроиди бадви анояти довар
بازگراید بدو عنایت داور
Гуяд алмалики лоидўми маъаи алзлм
گوید الملک لایدوم مع الظلم
Онкии худояши басии сутӯдаи з ҳар дар
آنکه خدایش بسی ستوده ز هر در
Қавли паямбар ба кори банд ва маёзор
قول پیمبر به کار بند و میازار
ХотрмўрзъиФи впшаҳи лоғар
خاطرمورضعیف وپشهٔ لاغر
Адлу сахои ветоону дониши багазин
عدل و سخا وتوان و دانش بگزین
Тока ҷаҳонат шавад дўрўиаҳи мусаххар
تاکه جهانت شود دورویه مسخر
Гуфтам мадҳи тўбои тариқии матбӯъ
گفتم مدح توبا طریقی مطبوع
Марҳамаро нест ин трбқаҳи муяссар
مرهمه را نیست این طربقه میسر
Гарчи ҳам андари ғазали тавонам гуфтан
گرچه هم اندر غزل توانم گفتن
Ғамзаи мардуми фиреби вчшми фусунгар
غمزهٔ مردم فریب وچشم فسونگر
Лек нигунам бавижа акнӯн каз шеър
لیک نگونم بویژه اکنون کز شعر
Ҳикмати ҷӯянди неи газофи вкру фар
حکمت جویند نی گزاف وکر و فر
Нашикуфт ар ҳикмат ояд аз сухани ман
نشکفت ار حکمت آید از سخن من
Кзснг ояд ҳамаи зулоли муқаттар
کزسنگ آید همه زلال مقطر
*
*
*
*
Акнӯн зи амри хдоигони хуросон
اکنون ز امر خدایگان خراسان
Рост буд маҳзарии бад-ӣни балади андар
راست بود محضری بدین بلد اندر
Маҳзарии оростаи зи адл ки пешаш
محضری آراسته ز عدل که پیشش
Сатҳи сипеҳр муҳаддабаст муқаъар
سطح سپهر محدب است مقعر
Чун фалакаст ин хуҷастаи маҷлиси олӣ
چونفلکاستاینخجستهمجلس عالی
Донишмандон дар ӯ фурӯзони ахтар
دانشمندان در او فروزان اختر
Дайр намондааст каз хуросони шоҳо
دیر نمانده است کز خراسان شاها
Сӯй рай оянд бхрдони ҳшиўр
سوی ری آیند بخردان هشیور
Взпии ислоҳи малики вФраҳи хусрав
وزپی اصلاح ملک وفره خسرو
Донишмандон кунанд онҷои маҳзар
دانشمندان کنند آنجا محضر
эй малики роди шодмонаи ҳамеи зӣ
ای ملک راد شادمانه همی زی
Ваии адуии шоҳи ранҷу дарди ҳаме бар
وی عدوی شاه رنج و درد همی بر
Тока буд адли бргзбдаҳтар аз зулм
تاکه بود عدل برگزبدهتر از ظلم
Тока буд нафъи хўшгўоротр аз зр
تاکه بود نفع خوشگواراتر از ضر
Малики ту ободи боду ҷон ту хурсанд
ملک تو آباد باد و جان تو خرسند
Ҷисми ту бе ранҷи боду айши ту бе мар
جسم تو بیرنج باد و عیش تو بیمر