Шод шуд дӯши зи дидори ман он тарки писар

شاد شد دوش ز دیدار من آن ترک پسر

Ман азбни шодкаҳ ӯ бардаи маи рӯза ба сар

من ازبن شادکه او برده مه روزه به سر

Ман камон кардам каз рӯза таба гардаду зор

من کمان کردم کز روزه تبه گردد و زار

Он рухи равшани вони дўлб чун лола тар

آن رخ روشن وآن دولب چون لالهٔ تر

Шукри яздонро кони моҳи нёзрдаҳи басӣ

شکر یزدان را کان ماه نیازرده بسی

Оре аз рӯза ниёзорад рухшандаи қамар

آری از روزه نیازارد رخشنده قمر

Тохти дӯшинаи сӯии кӯии пай дидани моҳ

تاخت دوشینه سوی کوی پی دیدن ماه

Вази пай дидан ӯ халқ намуданд ҳашар

وز پی دیدن او خلق نمودند حشر

Чун маро дид бихандед ва биёмад бар ман

چون مرا دید بخندید و بیامد بر من

То бидода ду сари зулф ва зада як ба дигар

تا بداده دو سر زلف و زده یک به دگر

Гуфтамаш ҷонои збн ӣяш ба як моҳи фузун

گفتمش جانا زبن ییش به یک ماه فزون

Чеҳрае буд турои равшану хуршеди асар

چهره‌ای بود ترا روشن و خورشید اثر

Худ чаҳ буд инки дарини моҳи тўро ӣяш омад

خود چه بود اینکه دراین ماه تورا ییش آمد

Чашми ман бртўи чунин рӯзи мубиноад дигар

چشم من برتو چنین روز مبیناد دگر

Ду лаби лаъли ту пажмурда ва афсурда чарост

دو لب لعل تو پژمرده و افسرده چراست

Ҳоли чашми ту зҳоли лаби ту сахти бтар

حال چشم تو زحال لب تو سخت بتر

Дўрхони дорӣ чун ду рухи ман зарду нижанд

دورخان داری چون دو رخ من زرد و نژند

Ту чу ман ишқи ҳамеи варзӣ эй тарки магар

تو چو من عشق همی ورزی ای ترک مگر

Ман дили хеш ба ту додаму меҳрам ба ту буд

من دل خویش به تو دادم و مهرم به تو بود

Ту дил хеш бидодӣ ба кадомин дилбар

تو دل خویش بدادی به کدامین دلبر

Будӣ эй коши дилии тока ба ҷои дили ту

بودی ای کاش دلی تاکه به جای دل تو

Ба кафи дил бар ту додам ва гуфтам ки бабр

به کف دل بر تو دادم و گفتم که ببر

Мари марои хастагии чашми тўкўбд ба дуруст

مر مرا خستگی چشم توکوبد به درست

Ки нкрдстии як моҳи сӯии бодаи назар

که نکردستی یک ماه سوی باده نظر

Гуфт хез акнӯн то ҳар ду ба майхона шавем

گفت خیز اکنون تا هر دو به میخانه شویم

Ки ҳарифонаши дай қуфл гушӯданд з дар

که حریفانش دی قفل گشودند ز در

Гуфтамаш май на ба майхона тавон хӯрд кунун

گفتمش می نه به میخانه توان خورد کنون

Зонка моро буд аз мӯҳтасиби шаҳри ҳазар

زانکه ما را بود از محتسب شهر حذر

Андарин шаҳр касе май ба мулло натавон хӯрд

اندرین شهر کسی می به ملا نتوان خورد

Ки ғуломон амиранд ба ҳар кӯии андар

که غلامان امیرند به هر کوی اندر