Буии хӯн эй боди азтўси сӯии Ясриб бар

بوی خون ای باد از طوس سوی یثرب بر

Бо набӣ баргӯ аз турбати хунини писар

با نبی برگو از تربت خونین پسر

Арза кун бар вай , каз ҳолати фарзанди ғариб

عرضه کن بر وی‌، کز حالت فرزند غریب

Ваон мусӣбатҳо , оё будат ҳеҷ хабар ?

وان مصیبت‌ها، آیا بودت هیچ خبر؟

Ҳеҷ доне ки чаҳ будаст ғарибонро ҳол

هیچ دانی که چه بودست غریبان را حال

ё чаҳ рафтааст ғариби алғрборо бар сар

یا چه رفته است غریب‌ الغربا را بر سر

Чаҳ кзштаҳаст зи бадхоҳ , барони пӯри ғариб

چه گذشته است ز بدخواه‌، بر آن پور غریب

Чаҳ расидааст зи бедод , бар он нури басар

چه رسیده است ز بیداد، بر آن نور بصر

Чаҳ расидааст аз ин деви нажодони шарир

چه رسیده است از این دیو نژادان شریر

Бар ҳарими ҳарами Подшаҳи ҷину башар

بر حریم حرم پادشه جن و بشر

Ситамӣ карданд ӣнон ба ҷгргўшаҳи ту

ستمی کردند اینان به جگرگوشهٔ تو

Ки з шарҳаш чакад аз дидаи марои хӯни ҷигар

که ز شرحش چکد از دیده مرا خون جگر

Ин қадар ҳаст ки сӯии ту азбни турбати пок

این قدر هست که سوی تو از این تربت پاک

Хок хӯн олуд оради пас изоин , боди саҳар

خاک خون آلود آرد پس از این‌، باد سحر

Фалаки он моя ситам кард ки дар неру дошт

فلک آن مایه ستم کرد که در نیرو داشت

эй дариғо ! зи ҷафои фалаки астмгр

ای دریغا! ز جفای فلک استمگر

эй аҷаб ! бо писарони набӣу оли алӣ

ای عجب‌! با پسران نبی و آل علی

Осмони кӣнаи деринро бигирифт аз сар

آسمان کینهٔ دیرین را بگرفت از سر

эй аҷаб ! оли алиро кашад ва аз пас марг

ای عجب‌! آل علی را کشد و از پس مرگ

Мадфанашро кунад аз тӯби аду , зеру зибр

مدفنش را کند از توپ عدو، زیر و زبر

Нак биёед ва бибинед ки дркохи ризо

نک بیایید و ببینید که در کاخ رضا

Тӯби вайронгар рӯсаст ки афкандаи шарар

توپ ویرانگر روس است که افکنده شرر

Бингаред айдун кин буқъа ва ин поки ҳарим

بنگرید ایدون کاین بقعه و این پاک حریم

Қлтгоҳӣаст ки хӯн мавҷ занад сартосар

قتلگاهی است که خون موج زند سرتاسر

эй нсорои ту чаҳ гўбии кас агар ояд боз

ای نصارا تو چه گویی کس اگر آید باز

Ба килисоу калла боз нагирад аз сар

به کلیسا و کله باز نگیرد از سر

Пас биёи лухтӣу бедоди адуро бишинав

پس بیا لختی و بیداد عدو را بشنو

Пас биёи бозу зёртгаҳи моро бингар

پس بیا باز و زیارتگه ما را بنگر

Бингар боз ки ин хираи тамаддуни хоҳон

بنگر باز که این خیره تمدن خواهان

Карда он кор ки ваҳшӣ нанамояд бовар !

کرده آن کار که وحشی ننماید باور!

Ҳаштсад марду зан аз бӯмӣу зуввору ғариб

هشتصد مرد و زن از بومی و زوار و غریب

Дода ҷон аз юриши лашкари рӯси кофар

داده جان از یورش لشکر روس کافر

На мароишонро бӯдааст ба сршўри набард

نه مر ایشان را بوده است به سر شور نبرد

На мароишонро будаст ба кафи тиру табар

نه مر ایشان را بودست به کف تیر و تبر

Ҳама вомонда кед фалаки афсуни соз

همه واماندهٔ کید فلک افسون‌ساز

Ҳамаи силии хури ҷаври фалаки афсунгар

همه سیلی خور جور فلک افسونگر

Ҳама аз бим , паноҳанда ба дарбори ризо

همه از بیم‌، پناهنده به دربار رضا

Ҳама аз душман , нолндаҳ ба пеши довар

همه از دشمن‌، نالنده به پیش داور

Бар чунин тайифа бегунаҳ аз чортрФ

بر چنین طایفهٔ بی گنه از چار طرف

Тир бориданд он тайифаи кини густар

تیر باریدند آن طایفهٔ کین گستر

Як тарафи мардон ҷон дода ҳама бе тақсир

یک‌طرف مردان جان داده همه بی‌تقصیر

Як тарафи нисвони афтодаи ҳама бе мъҷр

یک طرف نسوان افتاده همه بی‌معجر

Як ҷамоатро қаззоқ фишурдааст гулӯ

یک جماعت را قزاق فشرده است گلو

Як ҷамоатро сарбоз шикастааст камар

یک‌جماعت را سرباز شکسته است کمر

Ҷасади кушта фитодааст ба болои ҷасад

جسد کشته فتاده است به بالای جسد

Пайкари хаста фитодааст ба рӯй пайкар

پیکر خسته فتاده است به روی پیکر

Тир борида барояшони зи дўсў чун борон

تیر باریده بر ایشان ز دو سو چون باران

Тӯби ғридаҳи барояшони зи дўсў чун тундар

توپ غریده بر ایشان ز دو سو چون تندر

Модарони бинӣ дар нолаи зи сӯги фарзанд

مادران بینی در ناله ز سوگ فرزند

Писарони бинии дргриаҳи зи марги модар

پسران بینی در گریه ز مرگ مادر

Шавҳарони бинии ҷӯёни пай гум гашта аёл

شوهران بینی جویان پی گم گشته عیال

Бонувони бинии пӯён , паии наъши шавҳар

بانوان بینی پویان، پی نعش شوهر

эй аҷаб ! рӯс ҳаме гуяд : чун фитнаи гарон

ای عجب‌! روس همی گوید: چون فتنه گران

Андари он боргаҳ пок намуданд мақар

اندر آن بارگه پاک نمودند مقر

Волии малики ҳам азкиФршон аҷз намӯд

والی ملک هم از کیفرشان عجز نمود

Зон сабаб додам ман фитнаи гаронро кайфар !

زان سبب دادم من فتنه گران را کیفر!

Мо ҳамеи гўбими ин фитна ва ин фитнаи гарон

ما همی گوییم این فتنه و این فتنه گران

Худ на аз фитнагариҳои шумо буд магар

خود نه از فتنه گری‌های شما بود مگر

Зар фишондед аз аввал ба сарони ашрор

زر فشاندید از اول به سران اشرار

То ки ин фитна ба по карда шуд аз неруии зар

تا که این فتنه به‌ پا کرده شد از نیروی زر

Ҳам аз ин рӯй дар ин ҳамлаи вкштори бузург

هم از این روی در این حمله و کشتار بزرگ

Фитнаи созонро Аслан нарасед инчи зарар

فتنه‌سازان را اصلا نرسید ایچ ضرر

Ҳамаро роҳ кушодед вале аз ин сӯй

همه را راه گشادید ولی از این سوی

Бекасонро бигирифтанд ҳамаи гирди андар

بی کسان را بگرفتند همه گرد اندر

Вар ҳаме гуед аз ин ҳамаи мо бе хабарем

ور همی گویید از این همه ما بی‌خبریم

Коху масҷидро вайрони з чаҳ кардед дигар

کاخ و مسجد را ویران ز چه کردید دگر

Муфсид ар фитна кунад , кохи ризоро чаҳ гуноҳ

مفسد ار فتنه کند، کاخ رضا را چه گناه

Мор агар ҳила кунад , боғи ҷинонро чаҳ хатар

مار اگر حیله کند، باغ جنان را چه خطر

Масҷиду кох агар бӯда мақоми ашрор

مسجد و کاخ اگر بوده مقام اشرار

з чаҳ гунбадро кардед харобу абтар

ز چه گنبد را کردید خراب و ابتر

Буқъаи вкохи ризоро з чаҳ ғорат кардед

بقعه و کاخ رضا را ز چه غارت کردید

эй ҳамаи роҳзану бдкншу ғоратгар

ای همه راهزن و بدکنش و غارتگر

эй мусулмонони зини воқеаи хӯн гиря кунед

ای مسلمانان زین واقعه خون گریه کنید

Ки намӯдаст рзоксўти хунин дар бар

که نمودست رضا کسوت خونین در بر

эй занони чодари нилӣ ба сар андар бикашед

ای زنان چادر نیلی به سر اندر بکشید

Зонка Заҳроро нилӣаст ба сар бар чодар

زانکه زهرا را نیلی است به سر بر چادر

Аз ваҳобӣ шуд агар кохи ҳусайнии вайрон

از وهابی شد اگر کاخ حسینی ویران

Шуд зи қаззоқи адуи кохи ризои вайрон тар

شد ز قزاق عدو کاخ رضا ویران‌تر

На ҳамоно набад ин кохи ҳамон кохи ризо

نه همانا نبد این کاخ همان کاخ رضا

Хонаи дайни набӣ буд ки шуд зеру зибр

خانهٔ دین نبی بود که شد زیر و زبر

На ба гунбад хӯрд ин оташи тӯби бедод

نه به گنبد خورد این آتش توپ بیداد

Балки бар қалб алӣ хӯрду дили пайғамбар

بلکه بر قلب علی خورد و دل پیغمبر

Мо агар хона харобем зи каси мон гила нест

ما اگر خانه خرابیم ز کس‌مان گله نیست

Кин харобии ҳама аз мост дар анҷоми назар

کاین خرابی‌ همه از ماست در انجام نظر

Соҳиби хона агар боз набандад дар хеш

صاحب خانه اگر باز نبندد در خویش

Гила Эй нест агар дузди даройад аз дар

گله‌ای نیست اگر دزد درآید از در

Чаҳ гурезаст зи моҳияти табъи башарӣ

چه گریز است ز ماهیت طبع بشری

Ки бадв гӯйем аз моли касон баҳра мабар

که بدو گوییم از مال کسان بهره مبر

Съўаҳро гӯйем аз сайди малах даст бидор

صعوه را گوییم از صید ملخ دست بدار

Бошаҳро гӯйем аз хӯн чаковак бигузар

باشه را گوییم از خون چکاوک بگذر

Ту ҳам эй шоҳин , Кебеконро зин беш мгир

تو هم ای شاهین‌، کبکان را زین بیش مگیر

Ту ҳам эй шер , ғизолонро зин беш мдр

تو هم ای شیر، غزالان را زین بیش مدر

Гар чунин гӯйем эй хоҷа ҳамоно ки хатост

گر چنین گوییم ای خواجه همانا که خطاست

Зонка табъи ҳайвониро инаст гуҳар

زانکه طبع حیوانی را این است گهر

Гар заъифонро бар хеш ҳаросат набӯд

گر ضعیفان را بر خویش حراست نبود

Бар дару барзанашони хайли қавии рости гузар

بر در و برزنشان خیل قوی راست گذر

эй мусулмонон то чанд ба ваҳм ва ба хаёл

ای مسلمانان تا چند به وهم و به خیال

эй мусулмонон то чанд ба бўк ва ба магар

ای مسلمانان تا چند به بوک و به مگر

Ҳарки ӯ аз худ ва аз хона ҳифозат накунад

هرکه او از خود و از خانه حفاظت نکند

Набӯд ҳофиз ӯ низ , худои Акбар

نبود حافظ او نیز، خدای اکبر

Нест инсонро ҷузи ончӣ дар ӯ саъй намӯд

نیست انسان را جز آنچه در او سعی نمود

Ин чунин гуфт паямбар ба ҳумоюни дафтар

این‌چنین گفت پیمبر به همایون دفتر

Пас ту чун ранҷи набардии з ки май хоҳии ганҷ

پس تو چون رنج نبردی ز که می خواهی گنج

Пас тўчўн санг накундӣ зкаҳ май хоҳии зар

پس توچون سنگ نکندی ز که می‌خواهی زر

Мардуми поки дили ҳинд ба мо дрнгрнд

مردم پاک دل هند به ما درنگرند

Гар з Теҳрон кунад ин чома ба Калкаттаи гузар

گر ز تهران کند این چامه به کلکته گذر

Бар он Сайиди бедори дили донишманд

بر آن سید بیدار دل دانشمند

Бар он Сайиди вологуҳари донишвар

بر آن سید والاگهر دانشور

Барони роди аламдори сипоҳи ислом

برآن راد علمدار سپاه اسلام

Бар он роди ҳаводори асоси кишвар

بر آن راد هوادار اساس کشور

Сайиди поки ҷалоли аддӣни фарзанди расӯл

سید پاک جلال‌الدین فرزند رسول

Ки яке пок расӯлӣаст ба гуфтор ва ба фар

که یکی پاک رسولی است به گفتار و به فر

Душманонро қалам ӯ ҳама тирасту синон

دشمنان را قلم او همه تیر است و سنان

Дӯстонро сухан ӯ ҳама қандасту шукр

دوستان‌ را سخن او همه‌ قند است و شکر

Ростии номаи нағз ӯ , ҳаблӣаст матин

راستی نامه نغز او، حبلی است متین

Ки ба пайвастан ӯ халқии бигусастаи зи шар

که به پیوستن او خلقی بگسسته ز شر

Додхоҳӣ кунад аз аҳли хуросон , оре

دادخواهی کند از اهل خراسان‌، آری

Додхоҳи мо имрӯзи ҷуз ӯ нест дигар

دادخواه ما امروز جز او نیست دگر

Комҳо ҷумла фурӯбаста , зи бонҳо хаста

کام‌ها جمله فروبسته‌، ز‌بان ها خسته

Ҷавр багушӯда даҳон аз ҳамаи сӯ чун аждар

جور بگشوده دهان از همه‌سو چون اژدر

На яке хома ки бинависади дарди дарвеш

نه یکی خامه که بنویسد درد درویش

На яке нома ки бниўшди ҳоли музтар

نه یکی نامه که بنیوشد حال مضطر

Бар сари аҳли хуросон агар оташи борад

بر سر اهل خراسان اگر آتش بارد

Нашавад мардуми Ширози азони ҳеҷ хабар

نشود مردم شیراز از آن هیچ خبر

Вари баборади зи дўсў бар сари занҷонии теғ

ور ببارد ز دو سو بر سر زنجانی تیغ

Ардабӣлӣ накунад синаи паии кӣнаи сипар

اردبیلی نکند سینه پی کینه سپر

Вагар овоз кашад , шари талаб ва муфсида ҷӯаст

وگر آواز کشد، شر طلب و مفسده جوست

Чист муфсидро подош ба ғайр аз ханҷар

چیست مفسد را پاداش به غیر از خنجر

Ҳолат Эрон инаст ба чанголи ду хасм

حالت ایران اینست به چنگال دو خصم

То чаҳ созад пас аз ин лутфи худои довар

تا چه سازد پس از این لطف خدای داور

Ин чунин гуфтам костод абивардӣ гуфт

این‌چنین گفتم کاستاد ابیوردی گفت

« ба Самарқанд агар бигузарӣ эй боди саҳар »

«‌به سمرقند اگر بگذری ای باد سحر»