Ғами замона ба сахтии гирифтаи домонам

غم زمانه به سختی گرفته دامانم

з бе вафоеи ин бахти сусти паймонам

ز بی‌ وفایی این بخت سست پیمانم

Бибаста буд ба ман бахт , ин чунин мисоқ

ببسته بود به من بخت‌، این چنین میثاق

Ки ман бихобаму аўхўд буд нигаҳбонам

که من بخوابم و اوخود بود نگهبانم

Кунун бихуфта марои бахт ва ман чу муштоқон

کنون بخفته مرا بخت و من چو مشتاقان

Нишаста бар сар ӯ лой лой ме хонам

نشسته بر سر او لای لای می‌خوانم

Чу бахт шавам маро чарх бинад андари хоб

چو بخت‌ شوم مرا چرخ‌ بیند اندر خواب

Ба рӯй ғами ғами дигар наад фаровонам

به روی غم غم دیگر نهد فراوانم

Аё сипеҳри тараби коҳ ғам физой охир

ایا سپهر طرب کاه غم‌فزای آخر

Азин бода бо шиканҷ ғам маранҷонам

ازین باده با شکنج غم مرنجانم

Кунун ба мушти туами ман валек дар муштат

کنون به مشت توام من ولیک در مشتت

Муқовиматро сарсахттар зи сндонм

مقاومت را سرسخت‌تر ز سندانم

Ба боғи назм кунун ҳамчуи андалебами ман

به باغ نظم کنون همچو عندلیبم من

Срири калак буд длнўози дстонм

صریر کلک بود دلنواز دستانم

Балӣ чу нақд ҳунар ҳаст мояи дастам

بلی چو نقد هنر هست مایهٔ دستم

Аз он ҷиҳат буд аинсони касоди дуконам

از آن‌ جهت بود اینسان کساد دکانم

Ба даври даҳри бхўшидаҳи кишти умедам

به دور دهر بخوشیده کشت امیدم

Ба калаку хома буд гарчи абри нисонм

به کلک و خامه بود گرچه ابر نیسانم

Ба рӯзгори бхшкидаҳи худ лаби завқам

به روزگار بخشکیده خود لب ذوقم

Агарчӣ ҳаст кунун табъ , баҳри Аммонам

اگرچه هست کنون طبع‌، بحر عمانم

Агар ба калаки ман андар на абри нисонст

اگر به کلک من اندر نه ابر نیسانست

Ба сафҳаи пас з чаҳ рӯ дару гавҳари афшонам

به‌ صفحه پس ز چه رو در و گوهر افشانم

Вагар ба табъи ман андар на баҳр Аммонаст

وگر به طبع من اندر نه بحر عمانست

з баҳр чист сухани ҳамчу дар ғлтонм

ز بهر چیست سخن همچو در غلطانم