Дардо ки давр кард марои чарх бе амон

دردا که دور کرد مرا چرخ بی‌امان

Нокардаи ҷурм , аз зану фарзанду хонимон

ناکرده جرم‌، از زن و فرزند و خانمان

Қонеъ шудам ба азлату азлати з ман рамед

قانع شدم به عزلت و عزلت ز من رمید

Бар ҳарчӣ дил наҳй зи ту бешак шавад румон

بر هرچه دل نهی ز تو بی‌شک شود رمان

Бигурехтам ба азлат аз бими ҳабсу ранҷ

بگریختم به عزلت از بیم حبس و رنج

Ҳарчанд буд азлат бо ҳабси тавъамон

هرچند بود عزلت با حبس توأمان

Гуфтам магар ба баракати ин инзиво шавам

گفتم مگر به برکت این انزوا شوم

Аз ёди мардум ва барам аз кед хасм , ҷон

از یاد مردم و برم از کید خصم‌، جان

Дил аз ҷаҳон гирифтам ва рафтам ба гӯша Эй

دل از جهان گرفتم و رفتم به گوشه‌ای

Гуфтам ки гӯша гирад аз ман магари ҷаҳон

گفتم که گوشه گیرد از من مگر جهان

Чун Кебеки сар ба барф наҳафтум вале чаҳ суд

چون کبک سر به برف نهفتم ولی چه سود

Гетии надоди сайди худ аз каф ба ройгон

گیتی نداد صید خود از کف به رایگان

Чун рӯй зии нишеб наад ахтар касе

چون روی زی نشیب نهد اختر کسی

Натавон нгоҳдошти мар ӯро ба ресмон

نتوان نگاهداشت مر او را به ریسمان

Патёраи замонро домӣаст ҳар тараф

پتیارهٔ زمان را دامی است هر طرف

Натавон гурехт аз дами патёраи замон

نتوان گریخت از دم پتیارهٔ زمان

Кӯшам ки дар наҳуфт бимонам , вале дареғ

کوشم که در نهفت بمانم‌، ولی دریغ

Беруни кашанди зар ниҳон гаштаро зи кон

بیرون کشند زر نهان گشته را ز کان

Аз хокдони кашанд ва ба ганҷаш ниҳон кунанд

از خاکدان کشند و به گنجش نهان کنند

Чун бингаранд риштаи гавҳар ба хокдон

چون بنگرند رشتهٔ گوهر به خاکدان

Гавҳари куҷоу ганҷи кадому кадоми зар

گوهر کجا و گنج کدام و کدام زر

Айдун ки бебҳотрм аз хушки устихон

ایدون که بی‌بهاترم از خشک استخوان

Ҳастанд аҳли фазл чу товус ё смўр

هستند اهل فضل چو طاووس یا سمور

Каз баҳри пару пӯст ба ҷонишон расад зиён

کز بهر پر و پوست به جانشان رسد زیان

Булбул ба ҷурми савти асир қафас шавад

بلبل به جرم صوت اسیر قفس شود

Ва озодўори зоғи бигардад ба гулистон

و آزادوار زاغ بگردد به گلستان

Баси мардуми шариф ки аз ҳарфати адаб

بس مردم شریف که از حرفت ادب

Дар ҳрқти абади дил ӯ сӯхти ҷовдон

در حرقت ابد دل او سوخت جاودان

Баси номвари вазир ки аз шавамӣ ҳунар

بس نامور وزیر که از شومی هنر

ГлФом шуд зи хӯни гулӯяши гриўбон

گلفام شد ز خون گلویش گریوبان

Обии хуш аз гулӯяши ҳаргиз фурӯ нарафт

آبی خوش از گلویش هرگز فرو نرفت

Он кас ки ҷусти ном ва накард орзӯии нон

آن کس که جست نام و نکرد آرزوی نان

Баси шоирони зи ғазнау Лоҳури хостнд

بس شاعران ز غزنه و لاهور خاستند

Дар аҳди оли Носир ва он хуби хонадон

در عهد آل ناصر و آن خوب خاندان

Чун рошидӣу ахтарӣу рунӣу ҳасан

چون راشدی و اختری و رونی و حسن

Мухторӣу сенаеу аскоФии ҷавон

مختاری و سنایی و اسکافی جوان

Ҳаряки зи нон шоирӣ андӯхтанд мол

هریک ز نان شاعری اندوختند مال

Масъӯд шуд Фрисаҳи ҳабси андари ин миён

مسعود شد فریسهٔ حبس اندر این میان

Занҷиру банди суди дупояши зи баҳри онк

زنجیر و بند سود دوپایش ز بهر آنک

Ббсўди пои ҳиммат ӯ фарқи Фрқдон

ببسود پای همت او فرق فرقدان

Тарснда буд бояд аз йени даҳри пургазанд

ترسنده بود باید از‌ین دهر پرگزند

Ларзанда буд бояд азин чарх бе амон

لرزنده بود باید ازین چرخ بی‌امان

Бахтам чу киштӣ Эйаст фитода ба чори мавҷ

بختم چو کشتی‌ای است فتاده به چار موج

Суккони фурӯи гусастау бишкастаи бодбон

سکان فرو گسسته و بشکسته بادبان

Тӯфони ғам ки мавҷи ҳалокаш буд зи пай

طوفان غم که موج هلاکش بود ز پی

Гоҳ аз замин баҷушад ва гоҳе аз осмон

گاه از زمین بجوشد و گاهی از آسمان

Баргарди ман дамандаи наҳангони диўчҳр

برگرد من دمنده نهنگان دیوچهر

Багушӯда ҳар яке пай балъиданам даҳон

بگشوده هر یکی پی بلعیدنم دهان

Гӯйанд гули шкФт ва ба дидори гул ба боғ

گویند گل شکفت و به دیدار گل به باغ

Сории чғонаҳ зан шуду булбули сурудхон

ساری چغانه‌زن شد و بلبل سرودخوان

Ҳар мурғакӣ ба шохи гулӣ ошён гирифт

هر مرغکی به شاخ گلی آشیان گرفت

Ҷузи ман ки давр мондаам аз ҷуфту ошён

جز من که دور مانده‌ام از جفت و آشیان

Аз тарафи бӯстони бФтодм ба ҳабсу банд

از طرف بوستان بفتادم به حبس و بند

Ҳангоми он ки гули дамад аз тарафи бӯстон

هنگام آن که گل دمد از طرف بوستان

Мурғони боғро кунад аз ошёни ҷудо

مرغان باغ را کند از آشیان جدا

Чун шуд ба боғи марди джоҳнг , боғбон

چون شد به باغ مرد دژآهنگ‌، باغبان

Хунобаи резам аз мижа бар оризин чунонк

خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانک

Бар барг шнблид чакад оби нордон

بر برگ شنبلید چکد آب ناردان

Он шикваҳо ки дошт дили андари ниҳони зи ман

آن شکوه‌ها که داشت دل اندر نهان ز من

Зошги равон ба рӯй ман оварад ногаҳон

زاشگ روان به روی من آورد ناگهان

Дорам басии шигифт ки мижгони ҳадиси дил

دارم بسی شگفت که مژگان حدیث دل

Бегӯш чун шнидў чисон гуфт бе забон

بی گوش‌چون شنیدو چسان گفت بی‌زبان

Ҳар лаҳзае хурӯши муғонеи бароварам

هر لحظه‌ای خروش مغانی برآورم

Зини озарӣ ки ҳаст ба ҷону дилами ниҳон

زین آذری که هست به جان و دلم نهان

Козргшсб дорам андари миёни дил

کآذرگشسب دارم اندر میان دل

Чунон ки дорам озари брзини миёни ҷон

چونان که دارم آذر برزین میان جان

Нашигифт , азин ду оташи сӯзон ки бо манаст

نشگفت‌،‌ازین‌دو آتش‌سوزان که با منست

Кин ҳабсгоҳ тира шавад қиблаи Муғон

کاین حبسگاه تیره شود قبلهٔ مغان

Чун бингарам дар оина бар ду рухони зард

چون بنگرم در آینه بر دو رخان زرد

Дил гирадам занда ва ашгм шавад равон

دل گیردم ز انده و اشگم شود روان

Шуд заъфарони ман сабаби гиря аз чаҳ рӯй

شد زعفران من سبب گریه از چه روی

Гар шуд ба хосияти сабаби хандаи заъфарон

گر شد به خاصیت سبب خنده زعفران

Чун барбати шикаста ба кунҷӣ фитода ам

چون بربط شکسته به کنجی فتاده‌ام

Рагҳои зард тор кашида бар устихон

رگ‌های زرد تار کشیده بر استخوان

Ҳар гуҳ ки тундбоди ҳаводиси вазад ба ман

هر گه که تندباد حوادث وزد به من

Аз ҳар рагам чу чанг барояд яке фиғон

از هر رگم چو چنگ برآید یکی فغان

Ннўоздм касе зи ҳазорон ҳазор дӯст

ننوازدم کسی ز هزاران هزار دوست

Чанги шикастаро ннўознд бе гумон

چنگ شکسته را ننوازند بی گمان

Ғбно ! ки рӯзгори дағои теғи кӣна ро

غبنا! که روزگار دغا تیغ کینه را

Бори нахуст бар тан ман кард имтиҳон

بار نخست بر تن من کرد امتحان

Тан зад ҳамеи замона ӣ ҷонии зи ҳарби ман

تن زد همی زمانه ی جانی ز حرب من

Рӯзӣ ки буд дркФи ман хома чун синон

روزی که بود درکف من خامه چون سنان

Акнӯн длиршдкаҳ хамаш ёфт мари маро

اکنون دلیرشدکه خمش یافت مر مرا

Оре ба шер баста битозад саги шубон

آری به شیر بسته بتازد سگ شبان

Умрии сухан ба хайр ватан гуфтам эй дареғ

عمری سخن به خیر وطن گفتم ای دریغ

Комд ба дасти ҳамватанонам ба сар , замон

کآمد به دست هموطنانم به‌سر، زمان

Сар бар сар синон равад онро ки нест бахт

سر بر سر سنان رود آن را که نیست بخت

Бечораи ман ки рафт серум бар сари забон

بیچاره من که رفت سرم بر سر زبان

эй хастаи хаданги ҳаводис ба сабр кӯш

ای خستهٔ خدنگ حوادث به صبر کوش

Кохри зи дасти чарх фурӯ уфтад ин камон

کآخر ز دست چرخ فرو افتد این کمان

Вар зонка умр шуд сипарии ҳеҷ ғами мадор

ور زانکه عمر شد سپری هیچ غم مدار

Кандар замонаи кас бнмондаҳаст ҷовдон

کاندر زمانه کس بنمانده است جاودان

Азкси вафои мадори тамаъ зонка гуфта анд

ازکس وفا مدار طمع زانکه گفته‌اند

Қаҳт вафоаст « дар . . . » охируззамон

قحط وفا است «‌در ...» آخرالزمان