Мағзи ман иқлӣми дониш , Фкртми бидоӣ ӯ
مغز من اقلیم دانش، فکرتم بیدای او
Синаи дарёии ҳунар , дили гавҳари яктоӣ ӯ
سینه دریای هنر، دل گوهر یکتای او
Шеър ман ангехта мавҷӣаст аз дарёии завқ
شعر من انگیخته موجیست از دریای ذوق
Ман шиновар чун наҳангон бар сари дарёӣ ӯ
من شناور چون نهنگان بر سر دریای او
Аждаҳоӣ хомаам дар хӯрдани фиръавни ҷаҳл
اژدهای خامهام در خوردن فرعون جهل
Чун Асои Мӯсавии печон ва ман мўсоӣ ӯ
چون عصای موسوی پیچان و من موسای او
Чун рухи зардами зи хуноб мижа гирад нигор
چون رخ زردم ز خوناب مژه گیرد نگار
Бушковади брглбни табъами гули раъноӣ ӯ
بشکفد برگلبن طبعم گل رعنای او
Чун зи мижгони бргшоими хӯни бадаради зоду бум
چون ز مژگان برگشایم خون بدرد زاد و بوم
Арғавонии ҳалаи пӯшади хоки машки андоӣ ӯ
ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او
Аз наҳифи оҳи ман , бедор монад то саҳар
از نهیب آه من، بیدار ماند تا سحر
Осмон , бо садҳазорони чашми шаби иимоӣ ӯ
آسمان، با صدهزاران چشم شب ییمای او
Тафта чун дӯзахи сарирам , ҳршби азгрмои таб
تفته چون دوزخ سریرم، هرشب ازگرمای تب
Ман чу мард дӯзахӣ нолида аз гармоӣ ӯ
من چو مرد دوزخی نالیده از گرمای او
Маҳшари кбрости гӯи пайкарам , каши тоби таб
محشر کبراست گو پیکرم، کش تاب تب
Дӯзахасту фикри равшани ҷинаи алмأўоӣ ӯ
دوزخست و فکر روشن جنهٔ المأوای او
Ҷинату дӯзах ба як ҷо гирд шуд бе нафхи сувар
جنت و دوزخ به یکجا گرد شد بینفخ صور
Булъаҷаби ҳангомаи байн дар маҳшари кброӣ ӯ
بلعجب هنگامه بین در محشر کبرای او
Аз дам ман шуд гурезони дӯзахи рашку ҳасад
از دم من شد گریزان دوزخ رشک و حسد
Зонка дар нагирифт бо ман шуълаи гироӣ ӯ
زانکه در نگرفت با من شعلهٔ گیرای او
Хӯн шудам дилу андари он ҳар қатра аз паҳноварӣ
خون شدم دل و اندر آن هر قطره از پهناوری
Қулзумии сад марди болои камтарини жарфоӣ ӯ
قلزمی صد مرد بالا کمترین ژرفای او
Дил чу хунини лаҷа ва чун киштӣ бе бодбон
دل چو خونین لجه و چون کشتی بیبادبان
Рӯҳи ман саргашта дар ғарқоби меҳнати зой ӯ
روح من سرگشته در غرقاب محنتزای او
Кимиёии фикрати ман сохт зар аз хоки роҳ
کیمیای فکرت من ساخت زر از خاک راه
Бози он зар хок шуд аз тоби истиғноӣ ӯ
باز آن زر خاک شد از تاب استغنای او
Хўштрст аз симу зар дар чашмами он хокӣ казон
خوشترست از سیم و زر در چشمم آن خاکی کزان
Брдмди бокосаи зари наргиси Шаҳлоӣ ӯ
بردمد باکاسه زر نرگس شهلای او
Дилработар аз зар сурхаст ва аз сими сипед
دلرباتر از زر سرخ است و از سیم سپید
Назд ман мрзглу хоки сияҳи симоӣ ӯ
نزد من مرزگل و خاک سیه سیمای او
Май занами рӯз ва шубон дод ғарибӣ дар ватан
میزنم روز و شبان داد غریبی در وطن
Зин қабл даврами зи шаҳру мардуми коноӣ ӯ
زین قبل دورم ز شهر و مردم کانای او
эй дрбғои арсаи поки хуросон , каз шараф
ای دربغا عرصهٔ پاک خراسان، کز شرف
Ҳаст Эрон , чеҳр ва ӯ холи рухи зебоӣ ӯ
هست ایران، چهر و او خال رخ زیبای او
эй дариғо марғзори Тӯс ва он бунёни нав
ای دریغا مرغزار طوس و آن بنیان نو
Бар сргўри ҳакиму шоири доноӣ ӯ
بر سرگور حکیم و شاعر دانای او
эй дариғо шаҳри Найшобӯр ва он риюанд пок
ای دریغا شهر نیشابور و آن ریوند پاک
Козри брзини фурӯзони гашт аз рстоӣ ӯ
کاذر برزین فروزان گشت از رستای او
Карда чун шопӯри шоҳаншоҳ , шаҳрашро ба пой
کرده چون شاپور شاهنشاه، شهرش را به پای
Хуфта чун хайёми шахсеи пок дар саҳроӣ ӯ
خفته چون خیام شخصی پاک در صحرای او
Ҳаст дар чашмам ба аз ин гунбади пирӯзаи фом
هست در چشمم به از این گنبد پیروزه فام
Паҳнаи буҷнӯрд ва он пирӯзаи гавани алгоӣ ӯ
پهنهٔ بجنورد و آن پیروزه گون الگای او
эй дариғо хиттаи кшмр ки дасти зарди ҳашт
ای دریغا خطهٔ کشمر که دست زرد هشت
Куштаи сарвии эзадӣ дар хоки минўсоӣ ӯ
کشته سروی ایزدی در خاک مینوسای او
Вой бар ман зини сафеҳӣ вонкаҳ бигушоед чу ман
وای بر من زین سفیهی وانکه بگشاید چو من
Даккаи дониш ба бозори сафеҳон , вой ӯ
دکهٔ دانش به بازار سفیهان، وای او
Ҳарки чун тӯтӣ сухан гуяд дарин вайронаи бум
هرکه چون طوطی سخن گوید درین ویرانه بوم
Буми бандади ошён бар манзилу маъвоӣ ӯ
بوم بندد آشیان بر منزل و ماوای او
Чун садафи доно хамаш гардад куҷо дар шаҳри хеш
چون صدف دانا خمش گردد کجا در شهر خویش
Кас надорад поси арзи лўлўии лолоӣ ӯ
کس ندارد پاس عرض لولوی لالای او
Фозилии бинии саросар аз фунуни фазли пар
فاضلی بینی سراسر از فنون فضل پر
Лек хомӯши монда аз даъвӣ , лаб гуёӣ ӯ
لیک خاموش مانده از دعوی، لب گویای او
Ҷоҳилии бинӣ ба даъвӣ баргушода лаб чу ғор
جاهلی بینی به دعوی برگشاده لب چو غار
Гӯш гардун гашта кар аз бонги истилоӣ ӯ
گوش گردون گشته کر از بانگ استیلای او
Обдонро байн ки то холӣаст бардорад хурӯш
آبدان را بین که تا خالیست بردارد خروش
Чун ки пуршуд ншнўдкси наърау ғавғоӣ ӯ
چون که پرشد نشنودکس نعره و غوغای او
Ореи ореи ҳаркии нодонтар , блдоўозтр
آری آری هرکه نادانتر، بلدآوازتر
Вонкаҳи фазлаши бештар , кӯтоҳтар овоӣ ӯ
وانکه فضلش بیشتر، کوتاهتر آوای او