Дӯш чун буришади он дирафши сиёҳ
دوش چون برشد آن درفش سیاه
Гашти пайдои тилоияи даии моҳ
گشت پیدا طلایهٔ دیماه
Тираи абрии баромад аз бар кӯҳ
تیره ابری برآمد از بر کوه
Ки бапушед парда бар рухи моҳ
که بپوشید پرده بر رخ ماه
Ваон қнодили зар фурӯ марданд
وان قنادیل زر فرو مردند
Аз бар ин Фроштаҳи харгоҳ
از بر این فراشته خرگاه
Бодӣ аз марз шаҳриёр дамид
بادی از مرز شهریار دمید
Ки ба пели дамандаи бастии роҳ
که به پیل دمنده بستی راه
Бозгаштии зи бими бодбзон
بازگشتی ز بیم بادبزان
Ба камони гири чашм , тири нигоҳ
به کمان گیر چشم، تیر نگاه
Сӯзи сармои гузаштӣ аз равзан
سوز سرما گذشتی از روزن
Рост чун нӯки сӯзан аз дебоа
راست چون نوک سوزن از دیباه
Бар мисоли забони мор , ба ком
بر مثال زبان مار، به کام
БФсрдии кас ар кашидӣ оҳ
بفسردی کس ار کشیدی آه
Барфи равшани миёнаи шаби тор
برف روشن میانهٔ شب تار
Чун баҳами дршдаҳи савоби вгноаҳ
چون بهم درشده ثواب وگناه
Ҳоли азингўнаҳ буд шаби ҳамаи шаб
حالازینگونه بود شب همه شب
То ба ҳангоми бомдоди пагоҳ
تا به هنگام بامداد پگاه
Барфӣ афтод поку равшан лек
برفی افتاد پاک و روشن لیک
Рӯзи мо ҷумла тира кард втбоаҳ
روز ما جمله تیره کرد وتباه
Ман изоин барфи қисса Эй дорам
من ازاین برف قصهای دارم
Қиссае ғам физойу шодии коҳ
قصهای غمفزای و شادی کاه
Дӯш чун барф бар замин афтод
دوش چون برف بر زمین افتاد
Буришад аз хонаи банки воўилоаҳ
برشد از خانه بانک واویلاه
Кӯдакони ҷумла дар хурӯшу нафир
کودکان جمله در خروش و نفیر
Ҳаряки андари азои кафши вукалоа
هریک اندر عزای کفش وکلاه
Писарон дар ғариву ҳоёҳўӣ
پسران در غریو و هایاهوی
Духтарон дар хурӯш ва воҳо воа
دختران در خروش و واها واه
Ларзи ларзони зи туфи барф , чунон
لرز لرزان ز تف برف، چنان
Ки билразад зи боди тунд , гиёҳ
که بلرزد ز باد تند، گیاه
Ҳама гирд омаданд дар бар ман
همه گرد آمدند در بر من
Ҳамчуи ушшоқи гирди мҳргёҳ
همچو عشاق گرد مهرگیاه
Ки зимистон расед вбрФ нишаст
که زمستان رسید وبرف نشست
Хезу перояи даҳ ба ҳуҷра вагоҳ
خیز و پیرایه ده به حجره وگاه
Гирд кун тӯшаи зимистонӣ
گرد کن توشهٔ زمستانی
Аз раҳи вом ё зи дигари роҳ
از ره وام یا ز دیگر راه
Ман з хиҷлат фиканда сар дар ӣяш
من ز خجلت فکنده سر در ییش
Ки чаҳ буд ин балӣаи бегоҳ
که چه بود این بلیهٔ بیگاه
Рўзмн шуд сияҳи збрФи сипед
روزمن شد سیه زبرف سپید
ВзкФм шуд буруни сипеди всёҳ
وزکفم شد برون سپید وسیاه
Ҳамаи асбоби хона назд ҷуҳуд
همه اسباب خانه نزد جهود
Ба гаравгон шудаст хоҳ нахоҳ
به گروگان شدست خواه نخواه
Взгронӣ чунон шудаст арзоқ
وزگرانی چنان شدست ارزاق
Ки кунад пушти хонаи дори дўтоаҳ
که کند پشت خانهدار دوتاه
Бтар аз ҷумлаи корвони зуғол
بتر از جمله کاروان زغال
Диргоҳисти норасидаи зи роҳ
دیرگاهیست نارسیده ز راه
Нест мавҷӯди ҳубае дар шаҳр
نیست موجود حبهای در شهر
Гӯйии азкўраҳи аўФтодаҳ ба чоҳ
گویی ازکوره اوفتاده به چاه
Вази баҳоии кулоҳ вкФш мапурс
وز بهای کلاه وکفش مپرس
Ҳамчунон зи арзиши қмису қабоа
همچنان ز ارزش قمیص و قباه
Ончиро арз буд даҳ , шуд сад
آنچه را ارز بود ده، شد صد
Вончаҳро буд панҷ , шуд панҷоҳ
وانچه را بود پنج، شد پنجاه
Ҳарки андӯхта надорад сим
هرکه اندوخته ندارد سیم
Гӯи биндўзи ранҷи боди афроа
گو بیندوز رنج باد افراه
Фурсати ҷамъи симу зари бндод
فرصت جمع سیم و زر بنداد
Кори дарси вктоб , инат гуноҳ
کار درس وکتاب، اینت گناه
Умри ман , ҳарфати адаб тай кард
عمر من، حرفت ادب طی کرد
Нагузоронида соъатӣ ба рифоҳ
نگذرانیده ساعتی به رفاه
Лоҷарами ҳарфат адаб бигирифт
لاجرم حرفت ادب بگرفت
Пас як умр , доманам ногоҳ
پس یک عمر، دامنم ناگاه
Азпии поси фазли внФси азиз
ازپی پاس فضل ونفس عزیز
Нашудам мӯътакиф ба ҳар даргоҳ
نشدم معتکف به هر درگاه
Бандагиро наёфтам қадре
بندگی را نیافتم قدری
То з озодагӣ шудам огоҳ
تا ز آزادگی شدم آگاه
Хизмат халқ бӯда пешаи ман
خدمت خلق بوده پیشهٔ من
Бо вафоу хулӯс бе икроҳ
با وفا و خلوص بیاکراه
Карда ман марои басти далел
کردهٔ من مرا بست دلیل
Гуфта ман маро басаст гувоҳ
گفتهٔ من مرا بسست گواه
Бо чунин ҳол ва бо чунин андӯҳ
با چنین حال و با چنین اندوه
Чаканами лои илоҳи алои аллоҳ ?
چکنم لا اله الا الله؟
Чаканам ? шукр , коизди зўолмн
چکنم؟ شکر، کایزد ذوالمن
Шарафу ъзи ман бдошти нигоҳ
شرف و عز من بداشت نگاه
Пойгоҳам фаротараст , ар ҳаст
پایگاهم فراترست، ار هست
Ҷойгоҳами фурӯтар аз ашбоаҳ
جایگاهم فروتر از اشباه
Ҷоҳ дидам ки бад ба чашми хирад
جاه دیدم که بد به چشم خرد
Чоҳи сад бори беҳтар аз он ҷоҳ
چاه صد بار بهتر از آن جاه
Ном ман ҳаст дар замонаи баланд
نام من هست در زمانه بلند
Чаҳ ғам ар ҳаст боми ман кӯтоҳ
چه غم ار هست بام من کوتاه
Ба карямон набардаам ҳоҷат
به کریمان نبردهام حاجت
Вази лӣимон набӯдаам нони хоҳ
وز لئیمان نبودهام نانخواه
Зон касон нестам ки дар барашон
زان کسان نیستم که در برشان
Қадари номи накӯ камаст азкоаҳ
قدر نام نکو کم است ازکاه
На аз он мардумам ки нашносанд
نه از آن مردمم که نشناسند
Биҷуз аз халқу далқ ва рондани боҳ
بجز از خلق و دلق و راندن باه
Кин сафеҳон шаванд арзаи қаҳр
کاین سفیهان شوند عرضهٔ قهر
Чун кунад мейри ақл , арзи сипоҳ
چون کند میر عقل، عرض سپاه
Ба талаи азкмри Фтнди охир
به تله ازکمر فتند آخر
Кози камар дар тала фитад рӯбоҳ
کاز کمر در تله فتد روباه
Зон гуруҳам ки дерӣ аз пас марг
زان گروهم که دیری از پس مرگ
Номашон зиндааст дар афвоҳ
نامشان زنده است در افواه
Венаи бшрзодгони кучак ро
وین بشرزادگان کوچک را
Ҳам гурусна намонад хоҳад илоҳ
هم گرسنه نماند خواهد اله
*
*
*
*
Бти нргФт бо бти мода
بط نرگفت با بط ماده
Ҷӯҷагонро бидор неки нигоҳ
جوجگان را بدار نیک نگاه
Зонка дрбои бадасту тўФндаҳ
زانکه دربا بدست و توفنده
Суда бар ҳркронаҳи абр , ҷбоаҳ
سوده بر هرکرانه ابر، جباه
Гуфт мода ки бачаи бт ро
گفت ماده که بچهٔ بط را
Нест ҷузи абру баҳри дояу доа
نیست جز ابر و بحر دایه و داه
Ғами Тифлони мхўркаҳи рӯзи нахуст
غم طفلان مخورکه روز نخست
Бача бт кунад ба баҳри шиноа
بچه بط کند به بحر شناه
Ин қасидаи ҷавоб зайнабӣ аст
این قصیده جواب زینبی است
« эй худованди он қабои сиёҳ »
«ای خداوند آن قبای سیاه»