Мансури боди лашкари он чашми кӣнаи хоҳ

منصور باد لشکر آن چشم کینه‌خواه

Пайвастаи боди давлати он абрӯии сиёҳ

پیوسته باد دولت آن ابروی سیاه

Ишқаш сипаҳ кашид ба тороҷи сабри ман

عشقش سپه کشید به تاراج صبر من

Он гуҳ ки шаби зи машриқ берун кашад сипоҳ

آن گه که شب ز مشرق بیرون کشد سپاه

Ранҷа шудам зи ҳиҷр ба армон васл ӯ

رنجه شدم ز هجر به ارمان وصل او

Ғарқа шудам ба баҳр ба умеди ошноа

غرقه شدم به بحر به امید آشناه

Ҷонам дижам шуд аз ғами он наргиси дижам

جانم دژم شد از غم آن نرگس دژم

Пуштам дўто шуд аз хами он сунбули дўтоаҳ

پشتم دوتا شد از خم آن سنبل دوتاه

Ин дард ва ин бало ба ман аз чашм ман расед

این درد و این بلا به من از چشم من رسید

Ҷшмм гуноҳ карду дилами сӯхт бе гуноҳ

جشمم گناه کرد و دلم سوخت بی گناه

эй дили маро бҳл кун ваии дидаи хӯн гарӣ

ای دل مرا بحل کن وی دیده خون گری

Чандон ки роҳи бозшиносии ҳамеи зи чоҳ

چندان که راه بازشناسی همی ز چاه

Бар қади сарвқадони кмтркнии назар

بر قد سروقدان کمترکنی نظر

Бар рӯй хубрӯёни кмтркнии нигоҳ

بر روی خوبرویان کمترکنی نگاه

эй дили ту низ бе гунаҳии нестӣ аз онк

ای دل تو نیز بی گنهی نیستی از آنک

Аз дидан нахустин берун шудӣ зи роҳ

از دیدن نخستین بیرون شدی ز راه

Гирам ки дидаи пеш ту оварад сӯратӣ

گیرم که دیده پیش تو آورد صورتی

Чун садҳазори Зуҳра ва чун садҳазори моҳ

چون صدهزار زهره و چون صدهزار ماه

Гар иллатят нест чаро дар замони барӣ

گر علتیت نیست چرا در زمان بری

Дар ҳалқаҳои зулфаши нашинохтаи паноҳ

در حلقه‌های زلفش نشناخته پناه

эй дил кунун бинол дар ин бастагӣу ранҷ

ای دل کنون بنال در این بستگی و رنج

Инаст ҳад онкӣ надорад адаби нигоҳ

اینست حد آنکه ندارد ادب نگاه

Чун бандаи гашти ҷоҳили вхўдкоми вебии адаб

چون‌بنده گشت جاهل وخودکام وبی‌ادب

ӯро адаб кунанд ба зиндони подшоҳ

او را ادب کنند به زندان پادشاه