Бадрӯд гуфт фари ҷавонӣ
بدرود گفت فر جوانی
Сустӣ гирифт чираи забонӣ
سستی گرفت چیرهزبانی
Шуд нарми ҳамчуи шохаи сӯсан
شد نرم همچو شاخهٔ سوسن
Он калаки ҳамчуи теғи ямонӣ
آن کلک همچو تیغ یمانی
Наздики сайру кандӯ Касал шуд
نزدیک سیر و کندو کسل شد
Омоли даври сайри ҷавонӣ
آمال دور سیر جوانی
Шуд хоксори дасти ҳаводис
شد خاکسار دست حوادث
Он обдори гавҳари конӣ
آن آبدار گوهر کانی
Шуд он изори дилкаш , пжмон
شد آن عذار دلکش، پژمان
Гашти он ғрўрўнхўти фонӣ
گشت آن غرورونخوت فانی
Тир ғамам нишаст ба паҳлу
تیر غمم نشست به پهلو
Чандон ки пушти гашт камоне
چندان که پشت گشت کمانی
Дар сӣ ва панҷ солагии умр
در سی و پنج سالگی عمر
Ҳафтод сола гашт амоне
هفتاد ساله گشت امانی
Зеро баҳри ду даст , замона
زیرا بهر دو دست، زمانه
Бар ман навохт путки навоне
بر من نواخت پتک نوانی
Чун хрдсолгон ба хурӯшам
چون خردسالگان بهخروشم
Збни солхурдагӣу шмонӣ
زبن سالخوردگی و شمانی
Шуд ҳафт сол то зи хуросон
شد هفت سال تا ز خراسان
Даврам фиканд чархи киёнӣ
دورم فکند چرخ کیانی
Акнӯн гарми з хона бипурсанд
اکنون گرم ز خانه بپرسند
НоРом дуруст дод нишоне
نارم درست داد نشانی
Шаҳри раии ошиёна бум аст
شهر ری آشیانهٔ بوم است
Буми андари он ба марсияи хуоне
بوم اندر آن به مرثیهخوانی
Ҷои эмом фахр нишаста
جای امام فخر نشسته
Яздӣу қумии вгрконӣ
یزدی و قمی وگرکانی
Хому хару хабиси гуруҳе
خام و خر و خبیث گروهی
Аз зар пухта карда ӯоне
از زر پخته کرده اوانی
Уммол дӯзаханд взбоншон
عمال دوزخند وزبانشان
Мардуми гудозтар зи забонӣ
مردم گدازتر ز زبانی
Ҳрлҳзаҳи хешро биситойанд
هرلحظه خویش را بستایند
Дар прдлӣу сахт камоне
در پردلی و سخت کمانی
Оре сутӯдаанд валикин
آری ستودهاند ولیکن
Дар баддилӣу сусти гумоне
در بددلی و سست گمانی
Ҳар бомдоди хонаи шўдпр
هر بامداد خانه شودپر
Зонбўаҳи дӯстони забонӣ
زانبوه دوستان زبانی
Чунон ки дар пажӯҳиши мусаллам
چونان که در پژوهش مسلم
Саҳни саройу хонаи ҳоне
صحن سرای و خانه هانی
Ғайбат кунанд ва қисса саройанд
غیبت کنند و قصه سرایند
Дар шнъти фалону фулонӣ
در شنعت فلان و فلانی
Гиранд ҳарф аз даҳани ҳам
گیرند حرف از دهن هم
Чун дар миёни кишт , самоне
چون در میان کشت، سمانی
Ман дар миён хамӯш нишаста
من در میان خموش نشسته
Чун дар ҳиҷози тарки кашоне
چون در حجاز ترک کشانی
Он рӯзро ҳатм ки гурезам
آن روز را حتم که گریزم
Аз чанги он гуруҳ , наоне
از چنگ آن گروه، نهانی
Гӯ ӣӣ паии шикасти бузургон
گو یی پی شکست بزرگان
Бо дҳркрдаҳанд табонӣ
با دهرکردهاند تبانی
Ёрб дилами шикасти дарин шаҳр
یارب دلم شکست درین شهر
Ҳоли дили шикастаи ту доне
حال دل شکسته تو دانی
Ман нестам фарохури ин ҷой
من نیستم فراخور این جای
Кин ҷой дуздӣасту ъўонӣ
کاینجای دزدی است و عوانی
Дузданд дузди манъаму дарвеш
دزدند دزد منعم و درویش
Пастанд пасти олӣу доне
پستند پست عالی و دانی
Сероби боди хоки хуросон
سیراب باد خاک خراسان
Ва эмини зи ҳодисоти замонӣ
و ایمن ز حادثات زمانی
Дар неъматаши мбодкронаҳ
در نعمتش مبادکرانه
Дар мардумаш мабод гаронӣ
در مردمش مباد گرانی
Он бангаи шаҳомату мардӣ
آن بنگه شهامت و مردی
Он маркази амӣрӣу хонӣ
آن مرکز امیری و خانی
Он муфтахар ба тоҷи сипорӣ
آن مفتخر به تاج سپاری
Он мштҳр ба шоҳи нишоне
آن مشتهر به شاه نشانی
Берун кашида малик ба шамшер
بیرون کشیده ملک به شمشیر
Аз чанги боҳиллӣ ва куноне
از چنگ باهلی و کنانی
ЗоФғону рӯси втрки ситонда
زافغان و روس وترک ستانده
Кишвар ба фари малики сетоне
کشور به فر ملکستانی
Он кӯҳсори дилкашу эҳтишом
آن کوهسار دلکش و احتشام
Ваон дилнишини сурӯди шабоне
وان دلنشین سرود شبانی
Ваон шоирони никўгФтор
وان شاعران نیکوگفتار
Алфози неку неки маъонӣ
الفاظ نیک و نیک معانی
*
*
*
*
Шахсем гуфт каз чаҳ хуросон
شخصیم گفت کز چه خراسان
Бардошти сар ба туғёни доне
برداشت سر به طغیان دانی
Гуфтам ки зуд зониаҳ гардад
گفتم که زود زانیه گردد
Он зан ки дошт шавҳари зоне
آن زن که داشت شوهر زانی
Ҷое ки пойтахт билразад
جایی که پایتخت بلرزد
Аз чанд тани мунофиқи ҷонӣ
از چند تن منافق جانی
Нахурӯшад аз чаҳ малики хуросон
نخروشد از چه ملک خراسان
Бо хӯни поку арақи киёнӣ
با خون پاک و عرق کیانی