Қоидаи малики зи сар найза аст

قاعدهٔ ملک ز سر نیزه است

Кас назанад бар сари сарнайзаи даст

کس نزند بر سر سرنیزه دست

Адл шавад аз дами сарнайзаи рост

عدل شود از دم سرنیزه راست

Фитна шавад аз сари сарнайзаи паст

فتنه شود از سر سرنیزه پست

Баси сари саркаш ки ба сарнайза рафт

بس‌سر سرکش که‌ به‌ سرنیزه رفت

Баси дили римн ки з сарнайза хаст

بس‌ دل ریمن که ز سرنیزه خست

Фитна буд съўаҳу сарнайзаи боз

فتنه بود صعوه و سرنیزه باز

Зулм буд моҳӣу сарнайзаи шаст

ظلم بود ماهی و سرنیزه شست

Ҳамраҳи сарнайза бибояд ду чиз

همره سرنیزه بباید دو چیز

Мағзи ҳакиму дили яздони параст

مغز حکیم و دل یزدان‌پرست

Бо хираду ростӣу теғу тез

با خرد و راستی و تیغ و تیز

Пушти бидонадяши туоне шикаст

پشت بداندیش توانی شکست

Онкӣ ба сарнайза намӯд иктифо

آنکه به سرنیزه نمود اکتفا

Бо кафи худ дидаи тавфиқи баст

با کف خود دیدهٔ توفیق بست

Панди Бонапарт бибояд шунӯд

پند بناپارت بباید شنود

Риштаи пиндор бибояд гусаст

رشتهٔ پندار بباید گسست

Такя ба сарнайза тавон дод , лек

تکیه به سرنیزه توان داد، لیک

Бар сар сарнайза набояд нишаст

بر سر سرنیزه نباید نشست