« дили он тарк на андари хури симин бар ӯст
«دل آن ترک نه اندر خور سیمینبر اوست
Сухан ӯ на зи ҷинси лаб чун шукр ӯст »
سخن او نه ز جنس لب چون شکر اوست»
Бинии он зулф ки сиснбру сӯсан , бар ӯст
بینی آن زلف که سیسنبر و سوسن، بر اوست
Дили ман фитна бар он сӯсан ва сиснбр ӯст
دل من فتنه بر آن سوسن و سیسنبر اوست
Чун Фрўпичд ва бартобад ва барбандад
چون فروپیچد و برتابد و بربندد
Гўӣӣ аз ғолияи иклилии зеб сар ӯст
گوئی از غالیه اکلیلی زیب سر اوست
Боз чун барфаканд банд ва раҳо созад зулф
باز چون برفکند بند و رها سازد زلف
Гўӣӣ аз машки яке перҳани андар бар ӯст
گوئی از مشک یکی پیرهن اندر بر اوست
Аблаҳон ҷумла дарозанд ва дарозаст он зулф
ابلهان جمله درازند و دراز است آن زلف
Ба афсунҳо ки дар он ҳалқа афсунгар ӯст
به افسونها که در آن حلقهٔ افسونگر اوست
Чун сараш чида шавад нек писандида шавад
چون سرش چیده شود نیک پسندیده شود
Ки бидон фитнагарӣ гӯи тиҳии андар хур ӯст
که بدان فتنهگری گو تهی اندر خور اوست
Сари он зулфи бибаранд ба ойин ва равост
سر آن زلف ببرند به آئین و رواست
Ки парешонеи як шаҳр ба зер сар ӯст
که پریشانی یک شهر به زیر سر اوست
Ҳар дарозӣ набӯд аблаҳу ҳаргунаи ринд
هر درازی نبود ابله و هرگونه رند
Зонка ҳаркасро бахшоишӣ аз довар ӯст
زانکه هرکس را بخشایشی از داور اوست
Дилбари ман на дарозаст ва на кӯтоҳ , балӣ
دلبر من نه دراز است و نه کوتاه، بلی
Назарам бесабабӣ нест ки бар манзар ӯст
نظرم بیسببی نیست که بر منظر اوست
Ҳаст чун сарви ҷавонаи қади он сарви равон
هست چون سرو جوانه قد آن سرو روان
Ки ба ишқи андар , перӣу маломат бар ӯст
که به عشق اندر، پیری و ملامت بر اوست
Чун ба боғ оему байнами гули сӯрӣ бо сарв
چون به باغ آیم و بینم گل سوری با سرو
Дар дилами ҳасрати болоу рух дилбар ӯст
در دلم حسرت بالا و رخ دلبر اوست
Рости гӯйии гули сӯрӣ ба бар сарви баланд
راست گویی گل سوری به بر سرو بلند
Ки ҳусайнаст ва ба пешаши алӣ Асғар ӯст
که حسین است و به پیشش علی اصغر اوست
Писари Фотимаи сари хайли ҷавонони биҳишт
پسر فاطمه سر خیل جوانان بهشت
Ки биҳишти оятӣ аз тозаи рух анвар ӯст
که بهشت آیتی از تازه رخ انور اوست
Рухи зебоаш биҳиштасту қади мавзунаш
رخ زیباش بهشت است و قد موزونش
Тӯбо ва , холаши ризвону лабаш кавсар ӯст
طوبی و، خالش رضوان و لبش کوثر اوست
Меҳр ӯ дори Наиму карамаши неъмат ӯ
مهر او دار نعیم و کرمش نعمت او
Қаҳр ӯ дори ҷҳиму схтш озар ӯст
قهر او دار جحیم و سخطش آذر اوست
Барқ , посўхтаҳ эй барасари новак ӯ
برق، پاسوختهای براثر ناوک او
Чарх , пургирди рухӣ дар ақаб лашкар ӯст
چرخ، پرگرد رخی در عقب لشکر اوست
Ртбтши пайдои зи асрор ( ҳусайни манӣ ) аст
رتبتش پیدا ز اسرار (حسین منی) است
Ба худо кин сухан аз ду лаб пайғамбар ӯст
بهخدا کاین سخن از دو لب پیغمبر اوست
ӯ зи пайғамбару пайғамбари азўист , оре
او ز پیغمبر و پیغمبر ازویست، آری
Бесабаб нест ки ҷбрил ситойишгар ӯст
بیسبب نیست که جبریل ستایشگر اوست
Падару модару ҷадам ба фидои писарӣ
پدر و مادر و جدم به فدای پسری
Кин ҷаҳони чокари ҷаду падар ва модар ӯст
کاین جهان چاکر جد و پدر و مادر اوست
Хомси оли ъабо , сибти дувум , қутби сеюм
خامس آل عبا، سبط دوم، قطب سوم
Он сипеҳрӣ ки фалаки банда на ахтар ӯст
آن سپهری که فلک بندهٔ نه اختر اوست
Гашт дар базми азали фонии фии аллоҳи з онру
گشت در بزم ازل فانی فیالله ز آنرو
То абади сурхи зи саҳбои фано соғар ӯст
تا ابد سرخ ز صهبای فنا ساغر اوست
Дар раҳи дайни з бародар бигузашту зи писар
در ره دین ز برادر بگذشت و ز پسر
Шоҳиди воқеа , аббосу алӣ Акбар ӯст
شاهد واقعه، عباس و علی اکبر اوست
Кишти дайни ташнаи бадв , хӯни ҳусайн обаш дод
کشت دین تشنه بدو، خون حسین آبش داد
Ин ҳадиси лаби аташон ва ду чашм тар ӯст
این حدیث لب عطشان و دو چشم تر اوست
Лаккаи чеҳраи шамси вклФи оризи моҳ
لکهٔ چهرهٔ شمس وکلف عارض ماه
Азалии дўрнмоӣии зи ғубор дар ӯст
ازلی دورنمائی ز غبار در اوست
Паҳнаи гардуни мидонгаҳи ҷавлон шаҳ аст
پهنهٔ گردون میدانگه جولان شه است
Венаи маи нави асари наъли сам ашқр ӯст
وین مه نو اثر نعل سم اشقر اوست
Ду диласт ӯро дар разм , яке дар сина
دو دل است او را در رزم، یکی در سینه
Ваз бар ҷавшан , пӯшидаи дил дигар ӯст
وز بر جوشن، پوشیده دل دیگر اوست
ӯ ҷаҳонаст ва , заминаст уқобаш ва он рмҳ
او جهانست و، زمین است عقابش و آن رمح
Чун шаҳобасту ъамомаи фалак ахзар ӯст
چون شهابست و عمامه فلک اخضر اوست
Ҳарчӣ дар хонаи зару сими ’ ба соил бахшед
هرچه در خانه زر و سیم’ به سائل بخشید
Ҳам дарони ҳол ки соил ба қафоӣ дар ӯст
هم درآن حال که سائل به قفای در اوست
Тобеъ рӯз нашуд , тан ба мазаллати бндод
تابع روز نشد، تن به مذلت بنداد
Ин чунин бояд бӯдан касе ар чокар ӯст
این چنین باید بودن کسی ار چاکر اوست
Гуфтам ин чома бидон вазн ки гуфт он устод
گفتم این چامه بدان وزن که گفت آن استاد
« дили он тарк на андари хури симн бар ӯст »
«دل آن ترک نه اندر خور سیمنبر اوست»