Агркаҳи пушти ман аз бор ҳодисот хамед

اگرکه پشت من از بار حادثات خمید

Шикастаи злФои ҷаъди туро ки хмонид

شکسته زلفا جعد ترا که خمانید

Хамидаи пуштии вгўжии нишони пиронст

خمیده پشتی وگوژی نشان پیرانست

Ду зулфи ту псро аз чаҳ кўжи гашт ва хамед

دو زلف تو پسرا از چه کوژ گشت و خمید

Шунида будам дар об мӯӣ гардад мор

شنیده بودم در آب موی گردد مار

Куҷо битобад бар вай ба солҳо хуршед

کجا بتابد بر وی به سال‌ها خورشید

Ман он надидам ва дидам дар оби оризи ту

من آن ندیدم و دیدم در آب عارض تو

Хамидаи турра ва шуд мору қалб ман багазед

خمیده طره و شد مار و قلب من بگزید

Ду турраи бараду биногваши равшанати гӯйӣ

دو طره برد و بناگوش روشنت گویی

Ду ақрабаст зи ду гӯшаҳои моҳи падед

دو عقربست ز دو گوشه‌های ماه پدید

Ба бурҷи ақраб ҳаркас шунида бошад моҳ

به برج عقرب هرکس شنیده باشد ماه

Валек ақраб дар бурҷи моҳ кас нишнид

ولیک عقرب در برج ماه کس نشنید

Муоширон бигзоред вбгзрбд аз ман

معاشران بگذارید وبگذربد از من

Ки дашнаҳои ғамами ришта ҳаёт бурид

که دشنه‌های غمم رشتهٔ حیات برید

Бурӣдаи сохт зи ёрону дӯстон , гӯйӣ

بریده ساخت ز یاران و دوستان‌، گویی

Марои замона дар он шаҳр , узв зояд дид

مرا زمانه در آن شهر، عضو زاید دید

Ҷузи он гулӣ ки ба наврӯзи чидам аз рухи дӯст

جز آن گلی که به نوروز چیدم از رخ دوست

Гузашти солӣу дастами гул мурод начед

گذشت سالی و دستم گل مراد نچید

Гузидам аз ҳамаи хубони бутӣ ки аз шухӣ

گزیدم از همه خوبان بتی که از شوخی

зи дӯстон ба дили душман , интиқом кашид

ز دوستان به دل دشمن‌، انتقام کشید

НҳФтмш ба таҳи қалб , қалб ман бшикофт

نهفتمش به ته قلب‌، قلب من بشکافت

Нҳодмш ба сари чашм , дида ам бухлед

نهادمش به سر چشم‌، دیده‌ام بخلید

Гусехт риштаи пайванди дӯсторон ро

گسیخت رشتهٔ پیوند دوستاران را

Бирафту воситаи алъқд душманон гардид

برفت و واسطهٔ‌العقد دشمنان گردید

зи дард нола намудем ноямони бФшрд

ز درد ناله نمودیم نایمان بفشرد

Ба ъҷзномаҳ навиштем нома мон бадаред

به عجزنامه نوشتیم نامه‌مان بدرید

Ба эътироз гузаштем , арза кард ба қаҳр

به اعتراض گذشتیم‌، عرضه کرد به قهر

Дарун хона нишастем , хонимони кӯбед

درون خانه نشستیم‌، خانمان کوبید

Чаҳ аҳди бўдкаҳ бар ҷони ошиқони бхшўд

چه عهد بودکه بر جان عاشقان بخشود

Чаҳ рӯз буд ки бар рӯй дӯстон хандид

چه روز بود که بر روی دوستان خندید

Сиёсаташи ҳама хавфаст ва ҳеҷ нест рҷоء

سیاستش‌همه‌خوف است و هیچ نیست رجاء

Тариқаташи ҳама бимаст ва ҳеҷ нест умед

طریقتش همه بیم‌ است و هیچ نیست امید

Гузид ақраби зулфаши дили марои борӣ

گزید عقرب زلفش دل مرا باری

Ҷазои онкии дил , ӯро зи ҷумла шаҳр гузид

جزای آنکه دل‌، او را ز جمله شهر گزید

Бғортид ва таба кард сабру дайну дилам

بغارتید و تبه کرد صبر و دین و دلم

Дилами з рӯй ризои бараду дайн ман дуздед

دلم ز روی رضا برد و دین من دزدید

Ба боғ рафтам ва дидам ки мурғакии озод

به باغ رفتم و دیدم که مرغکی آزاد

Нишаста буд ба шохи гулӣ ва ме нолид

نشسته بود به شاخ گلی و می‌نالید

Суол кардам вагуфтами туро чаҳ шуд ? гуфто

سئوال کردم وگفتم ترا چه شد؟ گفتا

Ба ҳолу рӯзи туам дил гирифт ва ашк чакид

به حال و روز توام دل گرفت و اشک چکید

з хона рафтам ва бар рӯй пули ниҳодами гом

ز خانه رفتم و بر روی پل نهادم گام

Збори меҳнати ман нофи пул ба хок расед

زبار محنت من ناف پل به خاک رسید

Ба зинда равад яке қатраи зи ашк ман афтод

به زنده‌رود یکی قطره ز اشک من افتاد

Ба ранг хӯн шуду силии азим аз он ҷанбед

به رنگ خون شد و سیلی عظیم از آن جنبید

Ба марги ним нафаси роҳи доштам ки зи роҳ

به مرگ نیم‌نفس راه داشتم که ز راه

Расед пайку зи ёрон маро бидод навид

رسید پیک و ز یاران مرا بداد نوید

Хуҷастаи нома Эй оварад коз расӣдан ӯ

خجسته‌نامه‌ای آورد کاز رسیدن او

Гули нишоти ман аз шохи орзӯи шкФид

گل نشاط من از شاخ آرزو شکفید

Нигорхонаи чин буд гуфтӣ он нома

نگارخانهٔ چین بود گفتی آن نامه

Ба зер ҳар хаташи андари дусаднигор падед

به زیر هر خطش اندر دوصد نگار پدید

Латифи насрӣ чун шӯшҳои зари сира

لطیف نثری چون شوش‌های زر سره

Бадеъи назмӣ чун риштаҳои марворид

بدیع نظمی چون رشته‌های مروارید

Ба чрбдстии бнгоштаҳи хаттӣ ки ҳаме

به چربدستی بنگاشته خطی که همی

зи хати ёқӯт аз қӯт қалам чарбед

ز خط یاقوت از قوت قلم چربید

набиштаи ҳамраҳи номаи яке қасида тар

نبشته همره نامه یکی قصیدهٔ تر

Каш аз мсоми иборот , шаҳд ноб зиҳед

کش از مسام عبارات‌، شهد ناب زهید

Алӣ , абди расӯлӣ , балӣ чу хома гирифт

علی‌، عبد رسولی‌، بلی چو خامه گرفت

Чунон нўисдкози фазли он бузург , сзид

چنان نویسدکاز فضل آن بزرگ، سزید

зи бас ки дар ғами айём ёълӣ гуфтам

ز بس که در غم ایام یاعلی گفتم

Ба рўзбозбсинми алӣ ба дод расед

به روزبازبسینم علی به داد رسید

Ба ростии улё ! ин баланди чома чаҳ буд

به راستی علیا! این بلند چامه چه بود

Ки аз хилоли сутураш ситора ме тобед

که از خلال سطورش ستاره می‌تابید

Бад-ӣни қасидаи ту бо ъсҷдӣ шудӣ ҳамсар

بدین قصیده تو با عسجدی شدی همسر

Вазони китоб баробар шудӣ ба ибни амид

وزان کتاب برابر شدی به ابن عمید

Сазои қофяти дол зол хоҳам гуфт

سزای قافیت دال ذال خواهم گفت

На балки ибн амидаст мртрои тлмиз

نه بلکه ابن عمید است مرترا تلمیذ

Туе нишонаи марони фозилони пишн ро

تویی نشانه مران فاضلان پیشن را

Чунон ки берӯниро , ғиоси дайни ҷамшед

چنان که بیرونی را، غیاث دین جمشید

набишта будӣ кони чомаи музореъ ро

نبشته بودی کان چامهٔ مضارع را

Ба хоҷа хондам ва бишунид всхт бипасандед

به خواجه خواندم و بشنید وسخت بپسندید

Ба номи хоҷаи марои шеърҳо басӣ бошад

به نام خواجه مرا شعرها بسی باشد

Ба номае ки пас аз марг ман шавад бодед

به نامه‌ای که پس از مرگ من شود بادید

Ба ҷои онкӣ дигар хоҷагон ба ҳеҷ маро

به جای آنکه دگر خواجگان به هیچ مرا

Фурухтанду вай аз покии табори харид

فروختند و وی از پاکی تبار خرید

Ман аз ду мард ба гетӣ сипос дораму бас

من از دو مرد به گیتی سپاس دارم و بس

Яке бирафт ва дигар боди солҳо ҷовид

یکی برفت و دگر باد سال‌ها جاوید

Ман он касам ки нпиўндм ва чу пайвастам

من آن کسم که نپیوندم و چو پیوستم

Ба ҳеҷ ҳила наёранд ришта ам гусалед

به هیچ حیله نیارند رشته‌ام گسلید

Ба рӯзгории ман ҷон ба роҳи дӯсти даҳум

به روزگاری من جان به راه دوست دهم

Ки дӯстон натавонанд ном дӯст шунид

که دوستان نتوانند نام دوست شنید

Тамаъ ба мол ва бенонаш накардаам лекин

طمع به مال و بنانش نکرده‌ام لیکن

Марои футуввати зотяши сӯй хоҷа кашид

مرا فتوت ذاتیش سوی خواجه کشید

Вази астноъу ҳимояташи чори соли тамом

وز اصطناع و حمایتش چار سال تمام

Ба кор будаму фориғи зи қидгФт ва шунид

به کار بودم و فارغ ز قیدگفت و شنید

Дрбғу дрдкаҳи ин рӯзгори сифлаи навоз

دربغ و دردکه این روزگار سفله‌نواز

Ба ҷои мурғи сухани гӯй , зоғ бинишонед

به جای مرغ سخن گوی‌، زاغ بنشانید

Бзргўоро ! аз файзи ршҳаҳи қаламат

بزرگوارا! از فیض رشحهٔ قلمت

Зкштзори хаёлами гул висол дамид

زکشتزار خیالم گل وصال دمید

Ба раии тбрзд ва ?фонед аз Исфаҳон шуд ва ту

به ری طبرزد و فانید از اصفهان شد و تو

Ба Исфаҳони зарии ореи тбрзд ва ?фонед

به اصفهان زری آری طبرزد و فانید

Чун аз сиёҳу сипедам тиҳӣаст каф , салаи ?ут

چون‌از سیاه و سپیدم‌تهی است کف‌، صله‌ات

Сухан фиристам вкоғзкнми сиёҳу сипед

سخن فرستم وکاغذکنم سیاه و سپید

Ҳамора то зи хуросони дубора теғ занад

هماره تا ز خراسان دوباره تیغ زند

Савори чарх , ки дар хўрўрон ба хӯн ғалтид

سوار چرخ‌، که در خوروران به خون غلتید

Ту шод бошу зи фазлу адаб ҳимоят кун

تو شاد باش و ز فضل و ادب حمایت کن

Гузаштаи ахтарат аз тиру қудрат аз ноҳид

گذشته اخترت از تیر و قدرت از ناهید