Фарвардин омад , сипас баҳману Исфанд

فروردین آمد، سپس بهمن و اسفند

эй моҳи бад-ӣни мужда бар озар фикан аспанд

ای ماه بدین مژده بر آذر فکن اسپند

Вргўиии мо озар ва аспанд ндорбм

ورگویی ما آذر و اسپند نداربم

Он хол сияҳ чист барони чеҳраи дилбанд ?

آن خال سیه چیست برآن چهرهٔ دلبند؟

Ғам нестгар ин хонаи тиҳӣ аз ҳама колост

غم‌نیست گر این‌خانه تهی‌از همه کالاست

Ишқасту вафои нодарраи колои хирадманд

عشق است و وفا نادره کالای خردمند

Ҳар ҷо ки туе аз рухи зебои ту мшкў

هر جا که تویی از رخ زیبای تو مشکو

Лъбткдаҳи чин буду суғди Самарқанд

لعبتکدهٔ چین بود و سغد سمرقند

Ҳарчанд гирифторам , озодами озод

هرچند گرفتارم، آزادم آزاد

Ҳарчанд туҳидастам , хурсандам хурсанд

هرچند تهیدستم‌، خرسندم خرسند

Барбастаам аз ҳарчӣ ба ҷузи чеҳри ту , дида

بربسته‌ام از هرچه به جز چهر تو، دیده

Бигусастаам аз ҳарчӣ ба ҷузи меҳри ту , пайванд

بگسسته‌ام از هرچه به جز مهر تو، پیوند

эй рӯй ту чунон ки кунӣ таъбия дар боғ

ای روی تو چونان که کنی تعبیه در باغ

Як дастаи гули сӯрии брсрўбрўмнд

یک دسته گل سوری برسروبرومند

Ҷузи ёди ту аз ноӣ ман овоз наёяд

جز یاد تو از نای من آواز نیاید

Ҳарчанд намоянди ҷудои банди ман аз банд

هرچند نمایند جدا بند من از بند

Гар бар стхўони бандам , чун неи мгрози заъф

گر بر ستخوان‌بندم‌،‌چون‌نی‌مگراز ضعف

Ёди ту з ҳар банди ман оради шукру қанд

یاد تو ز هر بند من آرد شکر و قند

Мо пори зи фарвардини ҷуз банд надидем

ما پار ز فروردین جز بند ندیدیم

Ваон банди бпоиид ба мо то маи Исфанд

وان بند بپایید به ما تا مه اسفند

Гар пор забун гаштем аз дмдмаҳи дев

گر پار زبون گشتیم از دمدمهٔ دیو

Имсоли бёсоиим аз лутфи худованд

امسال بیاساییم از لطف خداوند

Бархез ва ба бустони гузари амрўзкаҳи бустон

برخیز و به بستان گذر امروزکه بستان

Аз лолау насрин ба биҳиштаст ҳамонанд

از لاله و نسرین به بهشتست همانند

Дркўаҳ ту гуфтӣ ки яке зилзила афтод

درکوه تو گفتی که یکی زلزله افتاد

Вонгаҳи зи дили хок ба саҳро бипароканад

وآنگه ز دل خاک به صحرا بپراکند

Сад кони пар аз гавҳар ва сад ганҷи пар аз зар

صد کان پر از گوهر و صد گنج پر از زر

Сад махзани пирӯзаи всди маъдани ёкнд

صد مخزن پیروزه وصد معدن یاکند

Саҳрои зи гули лаъл чу ромшгаҳи прўбз

صحرا ز گل لعل چو رامشگه پروبز

Бустони зи гули сурх чу отшгаҳ риюанд

بستان ز گل سرخ چو آتشگه ریوند

Булбул чу Муғони хурда Авесто кунад аз бар

بلبل چو مغان خرده اوستا کند از بر

Мурғон дигар зндкннд аз бар ва по занад

مرغان دگر زندکنند از بر و پا زند

Як мурғи ниёйишгар меҳр омаду Фрўрд

یک مرغ نیایشگر مهر آمد و فرورد

Як мурғи ситойишгар арад омад впорнд

یک مرغ ستایشگر ارد آمد وپارند

Фрўрди зи минӯ ба ҷаҳон омад ва оварад

فرورد ز مینو به جهان آمد و آورد

Ҳамроҳ , гули сурхи басии фарау аўрнд

همراه‌، گل سرخ بسی فره و اورند

Баргир май лаъл аз он пеш ки дар боғ

برگیر می لعل از آن پیش که در باغ

Брлъли лаби ғунча наад субҳ , шикарханд

برلعل لب غنچه نهد صبح، شکرخند

Субҳасту гулон дида гуморанд ба хуршед

صبح ‌است‌ و گلان‌ دیده گمارند به‌ خورشید

Чун сӯии бути нӯши лабӣ , шефтае чанд

چون سوی بت نوش‌لبی‌، شیفته‌ای چند

Мо низ ниёйиш , бар хуршеди гзорбм

ما نیز نیایش‌، بر خورشید گزاربم

Хушо ки ниёйиш бар хуршед гузоранд

خوشا که نیایش بر خورشید گزارند

Онгаҳ ки бурун ояд ва аз авҷ битобад

آنگه که برون آید و از اوج بتابد

Ва онгоҳ ки пинҳон шавад андари пас алванд

و آنگاه که پنهان شود اندر پس الوند

Заррин шавад аз тофтанаши синаи Албурз

زرین شود از تافتنش سینهٔ البرز

Чун ғайбаи зар аз бар хуфтону қрогнд

چون غیبهٔ زر از بر خفتان و قراگند

Чун хайма зарбафт шавад боз чу тобад

چون خیمهٔ زربفت شود باز چو تابد

Меҳр аз шафақи мағриб бар кӯҳи дамованд

مهر از شفق مغرب بر کوه دماوند

ё чун рухи заҳҳоки бдонгаҳ ки Фаридун

یا چون رخ ضحاک بدانگه که فریدون

Бинмуд рух хеш бидон ҷодӯӣ дараванд

بنمود رخ خویش بدان جادوی دروند

*

*‌

*

*‌

Шуд кишвари Эрон чу яке боғи шукуфта

شد کشور ایران چو یکی باغ شکفته

Аз соҳили Ҷайҳуни ҳама то соҳили арўнд

از ساحل جیحون همه تا ساحل اروند

Мурғони сухани порсӣ оғоз ниҳоданд

مرغان سخن پارسی آغاز نهادند

Аз бандари шоҳии ҳама то бораи дарбанд

از بندر شاهی همه تا بارهٔ دربند

Ҳурмузади чунин малики гиронмоя ба мо дод

هرمزد چنین ملک گرانمایه به ما داد

Зардушт биёросташ аз ҳикмат ва аз панд

زردشت بیاراستش از حکمت و از پند

Гар фари каёни боз ба мо рӯй намояд

گر فر کیان باز به ما روی نماید

Берун равад аз кишвари мо хорӣу офанд

بیرون رود از کشور ما خواری و آفند

Вази неруии ҳурмузад , даройад ба кафи мо

وز نیروی هرمزد، درآید به کف ما

Онч аз каф мо рафт ба ҷодуӣу тарфанд

آنچ از کف ما رفت به جادویی و ترفند

Обод шавад бор дигар кишвари доро

آباد شود بار دگر کشور دارا

Ва ороста гирданду бондом ва хуш оянд

و آراسته گردند و باندام و خوش آیند

Он тоқ ки шуд сохта бар соҳили диҷла

آن طاق که شد ساخته بر ساحل دجله

Ва он кох ки шуд сӯхта дар домани Сиванд

و آن کاخ که شد سوخته در دامن سیوند

Ҳар шаҳр шавад кишвар ва ҳар қария шавад шаҳр

هر شهر شود کشور و هر قریه شود شهر

Ҳар санг шавад гавҳар ва ҳар заҳр шавад қанд

هر سنگ شود گوهر و هر زهر شود قند

Дигар дар ғалатон расад аз хиттаи Баҳрайн

دیگر دُر غلطان رسد از خطهٔ بحرین

Дигари зар рӯйон расад аз кӯҳи сгоўнд

دیگر زر رویان رسد از کوه سگاوند

Аз чеҳраи кон ҳо фитад он пардаи эҳмол

از چهرهٔ کان‌ها فتد آن پردهٔ اهمال

Чун пардаи хиҷлати зи изори бути дилбанд

چون پردهٔ خجلت ز عذار بت دلبند

Бонги раҳи оҳани зи чап ва рост барояд

بانگ ره آهن ز چپ و راست برآید

Чун наъраи девон бурун тохта аз банд

چون نعرهٔ دیوان برون تاخته از بند

Сад қофила дохил шавад аз раҳгузари рӯм

صد قافله داخل شود از رهگذر روم

Сад қофила берун равад аз раҳгузари ҳинд

صد قافله بیرون رود از رهگذر هند

Бандар шавад аз киштӣ чун бешаи анбӯҳ

بندر شود از کشتی چون بیشهٔ انبوه

Ҳар киштии ғурранда , чу шери нари арғнд

هر کشتی غرنده‌، چو شیر نر ارغند

Аз илм ва саноат шавад ин давраи гиромӣ

از علم و صناعت شود این دوره گرامی

Вази мол ва бизоъат шавад ин хиттаи гароманд

وز مال و بضاعت شود این خطه گرامند

Бор дигар уфтад ба сари ин қўи ми куҳан ро

بار دگر افتد به سر این قو‌م کهن را

Он фахр каз аҷдод қадимаст пас афканд

آن فخر کز اجداد قدیم است پس افکند

Он деви куҷои кораш пайваста дурӯғаст

آن دیو کجا کارش پیوسته دروغست

Аз марзи каёни бргслди буйау пайванд

از مرز کیان برگسلد بویه و پیوند

Даврони ҷавонмардӣу озодӣу родӣ

دوران جوانمردی و آزادی و رادی

Бо дид шавад чун шавад ин малики барӯманд

با دید شود چون شود این ملک برومند

Варзанда шавад мардум ва варзида шавад хок

ورزنده شود مردم و ورزیده شود خاک

Аз кӯҳи кушояди раҳ ва бар равад наад банд

از کوه گشاید ره و بر رود نهد بند

Пешаи вару санъатгару деҳқону кдиўр

پیشه‌ور و صنعتگر و دهقان و کدیور

Варзишгару ҷанговару кӯшо ва қавӣ занад

ورزشگر و جنگاور و کوشا و قوی زند

Покиза ва рухшанда шавад нафас ба таълим

پاکیزه و رخشنده شود نفس به تعلیم

Чунон ки гўорндаҳ шавад об дар ованд

چونان که گوارنده شود آب در آوند

Гардад зи накукорӣу доноӣу покӣ

گردد ز نکوکاری و دانایی و پاکی

Ъмркми Эронии афзӯни зи сад ва анд

عمرکم ایرانی افزون ز صد و اند

Бар кор шавад мардуми донишвари пуркор

بر کار شود مردم دانشور پرکار

Нобӯд шавад ин гиреҳи лоФзни ринд

نابود شود این گره لافزن رند

Вар зон ки нмонми ман ва он рӯз набинам

ور زان که نمانم من و آن روز نبینم

Ин чомаи бмоноди бад-ӣни турфаи псоўнд

این چامه بماناد بدین طرفه پساوند

Он кас ки дилаш баста ҷоҳасту зару мол

آن کس که دلش بستهٔ جاهست و زر و مال

Аз дида худ бинад , бар халқи худованд

از دیده خود بیند، بر خلق خداوند

Чун гандаи даҳон каз хираду фаҳм ба давр аст

چون گنده‌دهان کز خرد و فهم ‌به ‌دور است

Гўидкаҳи магари коми ҳамаи халқи кндгнд

گویدکه مگر کام همه خلق کندگند

Он кас ки дилаши бастаи Фкрист чаҳ донад

آن کس که دلش بستهٔ فکریست چه داند

Фикри дгарӣ чуну хаёли дгарӣ чанд ?

فکر دگری چون و خیال دگری چند؟

Ин хондани афкор буд кори ҳакямон

این خواندن افکار بود کار حکیمان

Баққол , гзр донаду ҷзори ҷигарбанд

بقال‌، گزر داند و جزار جگربند

Шайбонӣ агар хондӣ ин чома нагуфтӣ

شیبانی اگر خواندی این چامه نگفتی

« зардуштгар оташро бастоед дар занад »

«‌زردشت گر آتش را بستاید در زند»

Ин шеър ба ойин лбибӣаст ки фармуд

این شعر به آیین لبیبی است که فرمود

« гӯйанд нахустин сухан аз номаи познд »

« گویند نخستین سخن از نامهٔ پازند»