Шуд вақти онкии мурғи саҳари нағма сар кунад
شد وقت آنکه مرغ سحر نغمه سر کند
Гул бо насими субҳ , сар аз хоб барканд
گل با نسیم صبح، سر از خواب برکند
Наргиси арӯси вори хамида ба тарафи ҷӯй
نرگس عروسوار خمیده به طرف جوی
То хешро дар оина ҳар дам назар кунад
تا خویش را در آینه هر دم نظر کند
Лолаи гирифтаи ҷоми ақиқин ба зери абр
لاله گرفته جام عقیقین به زیر ابر
То бо сиришки абр , лаби хушк тар кунад
تا با سرشک ابر، لب خشک تر کند
Вақтаст то ки нутфаи зиндонии набот
وقت است تا که نطفهٔ زندانیِ نبات
Зиндони хоки бишиканаду сар ба дар кунад
زندان خاک بشکند و سر به در کند
Боди сабо ба доягии абру офтоб
باد صبا به دایگیِ ابر و آفتاب
Тифли шукуфаро ба чамани хушк ва тар кунад
طفل شکوفه را به چمن خشک و تر کند
Дар махзани шукуфа наад дасти сунъ , шер
در مخزن شکوفه نهد دستِ صُنع، شیر
Ваон шерро ба дил ба гулоб ва шукр кунад
وان شیر را به دل به گلاب و شکر کند
Гӯйӣ ки корхона қандаст бӯстон
گویی که کارخانهٔ قند است بوستان
Коҷрои амри Подшаҳи баҳр ва бар кунад
کاجرای امر پادشهِ بحر و بر کند
Будам умедвор , ки баъд аз чаҳор сол
بودم امیدوار، که بعد از چهار سال
Шоҳи ҷаҳон ба чокари дерин назар кунад
شاه جهان به چاکر دیرین نظر کند
Гуяд даври гӯшаи нишинӣ ба сар расед
گوید دور گوشهنشینی به سر رسید
Бояд баҳори ҷомаи хизмат ба бар кунад
باید بهار جامهٔ خدمت به بر کند
Баргирад он қалам , ки ба Эрону шарқу ғарб
برگیرد آن قلم، که به ایران و شرق و غرب
Фарзонаи нисбаташ ба набот ва шукр кунад
فرزانه نسبتش به نبات و شکر کند
Бигушоед он забон , ки дар офоқи илму фазл
بگشاید آن زبان، که در آفاق علم و فضل
Донои зи ҷону дили суханонаши з бар кунад
دانا ز جان و دل سخنانش ز بر کند
Аз мӯъҷизоти шоҳи басии корнома ҳо
از معجزات شاه بسی کارنامهها
Дар рӯзгор , вирди забон башар кунад
در روزگار، وِردِ زبانِ بشر کند
Як нимаи умр ӯ , ба раҳ халқ шуд ба бод
یک نیمه عمر او، به رهِ خلق شد به باد
Бояд кунун тадоруки ним дигар кунад
باید کنون تدارکِ نیمِ دگر کند
Аз нокасон ба ғайри зиён ва зарар надид
از ناکسان به غیر زیان و ضرر ندید
Аз лутфи шоҳ , дафъи зиён ва зарар кунад
از لطف شاه، دفع زیان و ضرر کند
Беруни зи чоплусии борад , ҳақоиқӣ
بیرون ز چاپلوسی بارد، حقایقی
зи авсофи шаҳ ба гирди ҷаҳон мштҳр кунад
ز اوصاف شه به گرد جهان مشتهر کند
Дар кисвати маъонии ширин ба назму наср
در کسوت معانی شیرین به نظم و نثر
Аҳволи маликро ҳамаи ҷои ҷилва гар кунад
احوال ملک را همهجا جلوهگر کند
Аз лутфи шоҳ , дарба даронро диҳад навид
از لطف شاه، دربهدران را دهد نوید
Вази меҳри шоҳ , бехабаронро хабар кунад
وز مهر شاه، بیخبران را خبر کند
Зери ливои хусрави Эрони зи ҷону дил
زیر لوای خسرو ایران ز جان و دل
Аз аҳли фазли гирд , сипоҳ ва ҳашар кунад
از اهل فضل گرد، سپاه و حشر کند
*
*
*
*
Бо ин умеди сол ба сари барадам , эй дареғ !
با این امید سال به سر بردم، ای دریغ!
Ғофил ки бахт , кори ман аз бад бтар кунад
غافل که بخت، کار من از بد بتر کند
Дар мавсимӣ ки мурғ кунад тозаи ошён
در موسمی که مرغ کند تازه آشیان
Шоҳами зи ошёни куҳани дарба дар кунад
شاهم ز آشیان کهن دربهدر کند
Дар хонаи панҷ Тифлу зании ранҷи дида ро
در خانه پنج طفل و زنی رنجدیده را
Гирёни зи ҳиҷри шавҳару ёд падар кунад
گریان ز هجر شوهر و یاد پدر کند
Шоҳои равои мадор ки бар ҷои ҳафт син
شاها روا مدار که بر جای هفتسین
Бо ҳафт шин касе шаби наврӯз сар кунад
با هفتشین کسی شبِ نوروز سر کند
Шкўоу шевану шағабу шӯру шин ро
شکوا و شیون و شغب و شور و شین را
Бо зикри шаҳи шарики дуоӣ саҳар кунад
با ذکر شه شریک دعای سحر کند