Ба коми ман бар як чанд гашти гиҳон буд

به کام من بر یک چند گشت گیهان بود

Ки бо замонаи марои аҳд буду паймон буд

که با زمانه مرا عهد بود و پیمان بود

Ҳазор дастони бад дар сухани маро ва чу ман

هزار دستان بد در سخن مرا و چو من

На дар ҳазор чамани як ҳазордастон буд

نه در هزار چمن یک هزاردستان بود

Маро чу кони Бадахшони бади ин дили доно

مرا چو کان بدخشان بد این دل دانا

Сухани бадв дар , чун гавҳари Бадахшон буд

سخن بدو در، چون گوهر بدخشان بود

Шукуфта буд ҳамаи бӯстони хотири ман

شکفته بود همه بوستان خاطر من

Ҳасудро дил аз андешаи сахти пжмон буд

حسود را دل از اندیشه سخت پژمان بود

На дидаам ба раҳи чеҳра Эй шудӣ гирён

نه دیده‌ام به ره چهره‌ای شدی گریان

На хотирами зи ғами туррае парешон буд

نه خاطرم ز غم طرّه‌ای پریشان بود

Набад марои дилу дайн каз ду чашму зулф батон

نبد مرا دل و دین کز دو چشم و زلف بتان

Ҳама сароем зини пеши коФрстон буд

همه سرایم زین پیش کافرستان بود

Ба гирди ман бар хубон ҳама кашида рада

به گرد من بر خوبان همه کشیده رده

Ту гуфтӣ анҷум бар гирди моҳи тобон буд

تو گفتی انجم بر گرد ماه تابان بود

Маро наёраст омад аду ба пиромн

مرا نیارست آمد عدو به پیرامن

Ки аз сршги ғам ӯро ба роҳи тӯфон буд

که از سرشگ غم او را به راه طوفان بود

Кунун чаҳ донам гуфтани зи Комронии хеш

کنون چه دانم گفتن ز کامرانی خویش

Ки ҳарчӣ гуфтам ва гӯям ҳазор чандон буд

که هرچه گفتم و گویم هزار چندان بود

Касам надонист он рӯзгори қимату қадар

کسم ندانست آن روزگار قیمت و قدر

Ки ин гиромии гавҳари наҳуфта дар кон буд

که این گرامی گوهر نهفته در کان بود

Ба соя ӣ падари андар ниҳода будам рахт

به سایه ی پدر اندر نهاده بودم رخت

Паии ду нон на марои раҳ ба кохи дунон буд

پی دو نان نه مرا ره به کاخ دونان بود

Бад-ӣни замонаи марои рӯзгори чунин гашт

بدین زمانه مرا روزگار چونین گشت

Бидон замонаи марои рӯзгор чунон буд

بدان زمانه مرا روزگار چونان بود

Тамаъ ба нони касонами нбдкаҳи шамсу қамар

طمع به نان کسانم نبدکه شمس و قمر

Ба хон ҳиммати ман бар , дўқрсаҳи нон буд

به خوان همت من بر، دوقرصهٔ نان بود

Ба хуии дерини гиҳони шикасти паймонам

به خوی دیرین گیهان شکست پیمانم

Ҳамеша то буд ин хуии хуии гиҳон буд

همیشه تا بود این خوی خوی گیهان بود

Зкини кайвон бояд шудан ба сӯии нишеб

زکین کیوان باید شدن به سوی نشیب

Маро ки ахтари волои фарози кайвон буд

مرا که اختر والا فراز کیوان بود

Замона кард чу чавгони хамидаи пушту нижанд

زمانه کرد چو چوگان خمیده پشت و نژند

Мрокаҳи гӯии замона ба хами чавгон буд

مراکه گوی زمانه به خم چوگان بود

Бгшти брсрхўни ман Осиёи сипеҳр

بگشت برسرخون من آسیای سپهر

Фиғони ман ҳамаи зини Осиёи гардон буд

فغان من همه زین آسیای گردان بود

Бгшти гардун то бастад аз ман онкии маро

بگشت گردون تا بستد از من آنکه مرا

Шукуфтаи гулбуну оростаи гулистон буд

شکفته گلبن و آراسته گلستان بود

Кро ба гетии сайри баҳор ва бастоне аст

کرا به گیتی سیر بهار و بستانی است

Марои зи рўбши сайри баҳору бустон буд

مرا ز روبش سیر بهار و بستان بود

зи ранҷу дардами осӯда буд тан ки маро

ز رنج و دردم آسوده بود تن که مرا

Ба ранҷи дору буд ва ба дарди дармон буд

به رنج دارو بود و به درد درمان بود

Бирафт ва тохтан оварад ранҷ бар сари ман

برفت و تاختن آورد رنج بر سر من

Ғамӣ набӯд ки ҷузи гирди маниши ҷавлон буд

غمی نبود که جز گرد منش جولان بود

Марои зи сабр ва таҳаммул набӯд чора валек

مرا ز صبر و تحمل نبود چاره ولیک

Пас аз сабурии бунёди сабри вайрон буд

پس از صبوری بنیاد صبر ویران بود

Басии грстм дар сӯги он бузурги падар

بسی گرستم در سوگ آن بزرگ پدر

Магӯ падар ки худованд буду султон буд

مگو پدر که خداوند بود و سلطان بود

Чу буд ганҷ хирад шуд ниҳон ба хоки сиёҳ

چو بود گنج خرد شد نهان به خاک سیاه

Ҳамеша ганҷ ба хоки сиёҳи пинҳон буд

همیشه گنج به خاک سیاه پنهان بود

Дилами бёзрди азкини рўзгои р ва чу ман

دلم بیازرد ازکین روزگا‌ر و چو من

Ба гетии андари озурдаи дили фаровон буд

به گیتی اندر آزرده‌دل فراوان بود

зи ранҷи девон бар хира чанд нолами азонк

ز رنج دیوان بر خیره چند نالم ازانک

Қарини девони бадгари ҳамаи сулаймон буд

قرین دیوان بدگر همه سلیمان بود

На ман зи Нӯҳи фузунам ки ӯ ду нимаи умр

نه من ز نوح فزونم که او دو نیمهٔ عمر

Ба чанганда буд ва ба ранҷи тӯфон буд

به چنگ انده بود و به رنج طوفان بود

Азизтар ним аз Юсуфи дурусти сухан

عزیزتر نیم از یوسف درست سخن

Ки ҷойгоҳаши гуҳи чоҳу гоҳи зиндон буд

که جایگاهش گه چاه و گاه زندان بود

зи пӯри умрони бартари ним ба ҳишмату ҷоҳ

ز پور عمران برتر نیم به حشمت و جاه

Ки диргоҳии саргашта дар биёбон буд

که دیرگاهی سرگشته در بیابان بود

зи ранҷи ёрони нолам на душманон ки маро

ز رنج یاران نالم نه دشمنان که مرا

Ҳамеша зонон дил дар шиканҷи хизлон буд

همیشه زانان دل در شکنج خذلان بود

Дрбғ будӣ аз ин девсиратон бар ман

دربغ بودی از این دیوسیرتان بر من

Агарна бо ман поси худои субҳон буд

اگرنه با من پاس خدای سبحان بود

Набӯд панду насиҳати зи дӯстон бар ман

نبود پند و نصیحت ز دوستان بر من

Куҷои саросари найранг буду дастон буд

کجا سراسر نیرنگ بود و دستان بود

Сутӯда хондам онро ки рои зиштӣ буд

ستوده خواندم آن را که رای زشتی بود

Фиришта гуфтам онро ки хуии шайтон буд

فرشته گفتم آن را که خوی شیطان بود

зи соли бист ба ман бргзшт воин донам

ز سال بیست به من برگذشت واین دانم

Ки ҳарчӣ гуфтам збни дайргоҳи ҳазён буд

که هرچه گفتم زبن دیرگاه هذیان بود

Вале дариғо бар ман ки ҳам зи рӯзи нахуст

ولی دریغا بر من که هم ز روز نخست

Сипеди шери ман аз ин сиёҳи пистон буд

سپید شیر من از این سیاه پستان بود

Замона бар ман пӯшеди кисвати озарм

زمانه بر من پوشید کسوت آزرم

Фурӯ даридаш акнӯн ки сахти халқон буд

فرو دریدش اکنون که سخت خلقان بود

Ба хуии рӯбаҳ бӯдан сутӯда нест ки мард

به خوی روبه بودن ستوده نیست که مرد

Чу шер бояд багушӯда чангу дандон буд

چو شیر باید بگشوده چنگ و دندان بود

Кунун ба малики хуросон ба вижаи кишвари Тӯс

کنون به ملک خراسان به‌ویژه کشور طوس

Ҷузи ин чунин ба дигаргуна хуй натавон буд

جز این‌چنین به دگرگونه خوی نتوان بود

Марои хуросон зонрўӣ шуд писанда ба табъ

مرا خراسان زآنروی شد پسنده به طبع

Ки кони родӣу фарзонагии хуросон буд

که کان رادی و فرزانگی خراسان بود

Сухан фуруш кашидӣ сухан ба даккаи чарх

سخن‌فروش کشیدی سخن به دکهٔ چرخ

Матоъи фазли бад-ӣни поя бар , на арзон буд

متاع فضل بدین پایه بر، نه ارزان بود

Кунун чу бинии ин марзу бумро гӯйӣ

کنون چو بینی این مرز و بوم را گویی

Ки бангаи дад , неи ҷойгоҳи инсон буд

که بنگه دد، نی جایگاه انسان بود

Мақоми девони гаштӣ ба рӯзии ин кишвар

مقام دیوان گشتی به روزی این کشور

Агар дарав на мақом вале яздон буд

اگر درو نه مقام ولی یزدان بود

Агар набӯдӣ фар эй роят ӯ

اگر نبودی فر همای رایت او

Ҳамаи хуросон чун ҷои ҷғду ирон буд

همه خراسان چون جای جغد و‌یران بود

Агарчӣ худ зи хуросони маро ба дигари ҷой

اگرچه خود ز خراسان مرا به دیگر جای

Бурун шудани ҳамаи ҳангом чун хури осон буд

برون شدن همه هنگام چون خور آسان بود

зи малики Тӯси буруни ҷстмӣ нагар зи оғоз

ز ملک طوس برون جستمی نه گر ز آغاز

Бад-ӣни ҳарими марои ҷону дили гаравгон буд

بدین حریم مرا جان و دل گروگان بود

Ҳарими ҳуҷҷати яздони алии бен Мӯсо

حریم حجت یزدان علی بن موسی

Ки аз нахусти сипеҳраши каминаи дарбон буд

که از نخست سپهرش کمینه دربان بود

Хдоигонои ин осмони зи рӯзи нахуст

خدایگانا این آسمان ز روز نخست

Ба даргаи ту яке баркашида айвон буд

به درگه تو یکی برکشیده ایوان بود

Чаро бФрсўди имрӯзу пасти гашти чунин

چرا بفرسود امروز و پست گشت چنین

Бар ӯ чаҳ мояи гунаҳ буд ва чанд исён буд

بر او چه مایه گنه بود و چند عصیان بود

Бидон тариқ бигуфтам ман ин чакома ки гуфт

بدان طریق بگفتم من این چکامه که گفت

« марои бсўду фурӯи рехт ҳарчӣ дандон буд »

«‌مرا بسود و فرو ریخت هرچه دندان بود»

Чунон фузӯнӣ зон ёфт рӯдакӣ ба сухан

چنان فزونی زان یافت رودکی به سخن

Каз оли сомони кораши ҳама ба сомон буд

کز آل سامان کارش همه به سامان بود

Ҳадиси неъмати худ зон гуруҳ кард ва бигуфт

حدیث نعمت خود زان گروه کرد و بگفت

« марои бузургӣу неъмати зи оли сомон буд »

«‌مرا بزرگی و نعمت ز آل سامان بود»

Кунун бузургӣу неъмати марои зи хизмати тест

کنون بزرگی و نعمت مرا ز خدمت تست

Агар фалонро неъмат з хон баҳмон буд

اگر فلان را نعمت ز خوان بهمان بود