Ширини лабӣ ки офати ҷонҳо нигоҳ ӯст

شیرین‌لبی که آفت جان‌ها نگاه اوست

Ҳарҷо длисти бастаи зулф сиёҳ ӯст

هرجا دلیست بستهٔ زلف سیاه اوست

Кардам суроғи дили зи муқӣмони даргааш

کردم سراغ دل ز مقیمان درگهش

Гуфтанд рӯи биҷавии магари фарш роҳ ӯст

گفتند رو بجوی مگر فرش راه اوست

Гӯйанд ёри хӯни дил халқ ме хӯрд

گویند یار خون دل خلق می‌خورد

Ваон лаъли сурху дасти нгорбн кўоаҳ ӯст

وان لعل سرخ و دست نگاربن کواه اوست

ӯ подшоҳ кишвар ҳасанаст ва мо асир

او پادشاه کشور حسنست و ما اسیر

Вони зулфи пари хаму сафи мижгон сипоҳ ӯст

وآن زلف پر خم و صف مژگان سپاه اوست

Гуфтам ба қатли ман чаҳ буд узри оннигор ?

گفتم به قتل من چه بود عذر آن نگار؟

Гуфтанд хуии саркаш ӯ узрхоҳ ӯст

گفتند خوی سرکش او عذرخواه اوست

Гуфтам бғири ишқ чаҳ бошдгноаҳи ман

گفتم بغیر عشق چه باشدگناه من

Гуфтанд зиндагонии ошиқ гуноҳ ӯст

گفتند زندگانی عاشق گناه اوست

Ҷонои баҳори сайди забони бастаи ист лек

جانا بهار صید زبان‌بسته‌ایست لیک

Чизе ки моя нигаронӣаст оҳ ӯст

چیزی که مایهٔ نگرانی است آه اوست