Дар поиши аўФтодм ва Аслан самар надошт

در پایش اوفتادم و اصلا ثمر نداشت

То хӯн ман нарехт зи ман даст барнадошт

تا خون من نریخت ز من دست برنداشت

Дил хӯн шуд аз нигоҳаши вбри хок раҳ чакид

دل خون شد از نگاهش وبر خاک ره چکید

Бечораи байн ки тоқати як нештар надошт

بیچاره بین که طاقت یک نیشتر نداشت

Чун сар надоштем абаси даст ва по задем

چون سر نداشتیم عبث دست و پا زدیم

Ореи з по фитод ҳрони кас ки сар надошт

آری ز پا فتاد هرآن کس که سر نداشت

Дар хӯни тпиднми зи дили зори хеш буд

در خون طپیدنم ز دل زار خویش بود

Варна хаданги нози ту чандон хатар надошт

ورنه خدنگ ناز تو چندان خطر نداشت

Азгриаҳ суд нест ки ман худ ба чашми хеш

ازگریه‌سود نیست که‌من‌خود به‌چشم خویش

Дидам ки ҳеҷ гиряу зорӣ асар надошт

دیدم که هیچ گریه و زاری اثر نداشت

ё марг ё висол ки Фрҳодкўаҳ кун

یا مرگ یا وصال که فرهادکوه کن

Дар ошиқии ҷузи ин ду хаёлӣ дигар надошт

در عاشقی جز این‌دو خیالی دگر نداشت

Гумном зист ҳаркии зи марги аҳтрозкрд

گمنام زیست هرکه ز مرگ احترازکرد

Ҷовид монад онкии зи мурдан ҳазар надошт

جاوید ماند آنکه ز مردن حذر نداشت

Ҷонӣ ки дошт кард нисори раҳат « баҳор »

جانی که داشت کرد نثار رهت «‌بهار»

Ҷоно бар ӯ бубахш казин бештар надошт

جانا بر او ببخش کزین بیشتر نداشت