Бод бар он ду сари турра шбрнг афтод

باد بر آن دو سر طرهٔ شبرنگ افتاد

Ҳазар эй дил ки миёни ду сипаҳ ҷанг афтод

حذر ای دل که میان دو سپه جنگ افتاد

Хат бар он рӯй накӯи даст татовул багушӯд

خط بر آن روی نکو دست تطاول بگشود

Оҳ ва сад оҳ ки он оинаро занг афтод

آه و صد آه که آن آینه را زنگ افتاد

Хӯн дил шуд ивази бода ба коми ман маст

خون دل شد عوض باده به کام من مست

Бас ки дар соғарам аз боми фалак санг афтод

بس که در ساغرم از بام فلک سنگ افتاد

Гуфтам ояд асарӣ дар дилаш аз нолау оҳ

گفتم آید اثری در دلش از ناله و آه

Ваа ки оҳ аз асару нолаи з оҳанг афтод

وه که آه از اثر و ناله ز آهنگ افتاد

Пеши он қади хромндаҳ ва он оризи пок

پیش آن قد خرامنده و آن عارض پاک

Гулу сарву чаман аз ҷилва ва аз ранг афтод

گل و سرو و چمن از جلوه و از رنگ افتاد

Доғ ҳиҷраст ки бинӣ ба дил лола расед

داغ هجر است که بینی به دل لاله رسید

Шӯр ишқаст ки бинӣ ба сар чанг афтод

شور عشق است که بینی به سر چنگ افتاد

Гуфта ӣ ҳофиз ва саъдӣ накунад гӯш , баҳор

گفته ی حافظ و سعدی نکند گوش‌ ، بهار

Ҳаркиро нусхае аз шеъри ту дар чанг афтод

هرکه را نسخه‌ای از شعر تو در چنگ افتاد