Ростӣ рӯй накӯяш ба гулистон монад

راستی روی نکویش به گلستان ماند

Хату холаш ба гулу сабза ва райҳон монад

خط و خالش به گل و سبزه و ریحان ماند

На ҳаминаш ду рухи тоза буд , чун гули сурх

نه همینش دو رخ تازه بود، چون گل سرخ

Ки даҳонаш ба яке ғунча хандон монад

که دهانش به یکی غنچهٔ خندان ماند

Дастгоҳӣ ки дар онҷо набӯд ҳўрўшӣ

دستگاهی که در آنجا نبود حوروَشی

Гар ҳамаи боғ биҳиштаст ба зиндон монад

گر همه باغ بهشت است به زندان ماند

Чаҳ кунамгар ба ғамат шуҳра набошам дар шаҳр

چه کنم گر به غمت شُهره نباشم در شهر

Ишқ дар дил натавон гуфт ки пинҳон монад

عشق در دل نتوان گفت که پنهان ماند

Тҷрбт шуд ки з ҳиҷрон натавон раст ба сабр

تجربت شد که ز هجران نتوان رَست به صبر

Зон ки дардии сети сабурӣ ки ба дармон монад

زان که دردی‌ست صبوری که به درمان ماند

Ҳаркиро нест ба дили ишқ ва ба сари савдое

هرکه را نیست به دل عشق و به سر سودایی

Ҳайвонӣаст мунофиқ ки ба инсон монад

حیوانی است منافق که به انسان ماند

На аҷабгар бчкди хӯни дил аз чашми баҳор

نه عجب گر بچکد خون دل از چشم بهار

Пеши он ғамзаи хунин ки ба пайкон монад

پیش آن غمزهٔ خونین که به پیکان ماند

Хиттаи дилкаши буҷнӯрд биҳиштӣаст дареғ

خطهٔ دلکش بجنورد بهشتی است دریغ

Каз хуросон буд ва ҳам ба хуросон монад

کز خراسان بود و هم به خراسان ماند