Манам ки хати ғуломии даҳум ба ним салом

منم که خط غلامی دهم به نیم ‌سلام

Дил манаст ки қонеъ шавад ба як пайғом

دل من است که قانع شود به یک پیغام

Кунун ки гардиши айёмро саботӣ нест

کنون که گردش ایام را ثباتی نیست

Ҳамон хушаст ки дар ишқ бугзарад айём

همان‌ خوشست که در عشق بگذرد ایام

Ман он мақоми баланд аз куҷо ба дасти орм

من آن مقام بلند از کجا به دست آرم

Ки ошиқонаи биёям дар он баланди мақом

که عاشقانه بیایم در آن بلند مُقام

Ман он неам ки ҳилол аз тамом нашиносам

من آن نی‌ام که هلال از تمام نشناسم

Маи ду ҳафта ҳилоласту оризи ту тамом

مه‌ دو هفته هلال‌ است و عارض تو تمام

Чароғи васли биФрўзу ҳуҷра равшан кун

چراغ وصل بیفروز و حجره روشن کن

Ки офтоби ҷудои расида бар лаби бом

که آفتاب جدایی رسیده بر لب بام

Ғамам бикушт ки хубон чаро надонистанд

غمم بکشت که خوبان چرا ندانستند

Ки худъа боз кадомасту ишқ , бози кадом

که خدعه‌باز کدامست و عشق، باز کدام

Ба номи ишқ , ки аз ишқ рух нахоҳам тофт

به نام عشق، که از عشق رخ نخواهم تافت

Агар дучор маломат шавам вагар бадном

اگر دچار ملامت شوم و گر بدنام

Баҳор бошаду бас , он ки дар иродати дӯст

بهار باشد و بس، آن که در ارادت دوست

Кашида таънаи куфру маломати ислом

کشیده طعنهٔ کفر و ملامت اسلام