Алии алсбоҳ ки бар турраи ?ути зании шона

علی‌الصباح که بر طره‌ات زنی شانه

Ҳазор нофаи гушойии миёни кошона

هزار نافه گشایی میان کاشانه

Гар аз биҳишти гурезад касе равост басӣ

گر از بهشت گریزد کسی رواست بسی

Ки ҳаст чун ту биҳиштии рухяши дрхонаҳ

که هست چون‌ تو بهشتی‌رخیش‌ درخانه

Касон зананд ба девонагӣами таъна ва ман

کسان زنند به دیوانگیم طعنه و من

Бар он ки аз ғами ишқ ту нест девона

بر آن که از غم عشق تو نیست دیوانه

Куҷои бурун рӯй эй меҳри дӯст аз дили ман

کجا برون روی ای مهر دوست از دل من

Ки ганҷро насазад ҷои ҷуз ба вайрона

که گنج را نسزد جای جز به ویرانه

Кунун ки васл муяссар намешавад борӣ

کنون که وصل میسر نمی‌شود باری

Ману фироқи туу нолаҳои мастона

من و فراق تو و ناله‌های مستانه

Бигӯ ба дӯст нишоед ниҳоди пои умед

بگو به دوست نشاید نهاد پای امید

Ба хонае ки дар он саркашед бегона

به خانه‌ای که در آن سرکشید بیگانه

Аҷаб набошад агар шамъро бисӯзад тан

عجب نباشد اگر شمع را بسوزد تن

Ба ҷурм инки зад оташ ба ҷони парвона

به جرم اینکه زد آتش به جان پروانه

Баҳори куштаи туркӣ буд ки дар раҳ ӯ

بهار کشتهٔ ترکی بود که در ره او

Гузаштаи шеъри вай аз тошканду фарғона

گذشته شعر وی از تاشکند و فرغانه