Зини худовандонгар як тан байтӣ гуяд

زین خداوندان گر یک تن بیتی گوید

Ки зи нодонии худ низ надонад мъниш

که ز نادانی خود نیز نداند معنیش

Мейри Қобӯс бибоядаш навиштану онгоҳ

میر قابوس ببایدش نوشتن و آنگاه

зи афсари санҷари созанд ба тазҳиби тлиш

ز افسر سنجر سازند به تذهیب طلیش

Пас бёроинд ӯро ба ду сдгўнаҳ нигор

پس بیارایند او را به دو صدگونه نگار

Ки ҳамеи гӯйии оростаи монои моняш

که همی گویی آراسته مانا مانیش

Чоплусон чу бибинанд бар ӯ бар ночор

چاپلوسان چو ببینند بر او بر ناچار

Хуб тар хонанд аз назми ҷриру аъшиш

خوب‌تر خوانند از نظم جریر و اعشیش

Он яке гуяд худ ваҳй худовандаст ин

آن‌یکی گوید خود وحی خداوند است این

Ки фурӯд оварад аз чархи чаҳоруми ъисиш

که فرود آورد از چرخ چهارم عیسیش

Хоҷаи худгуяди збни гӯна фузун дорам шеър

خواجه خودگوید زبن گونه فزون دارم شعر

Ки маро вақт набошад паии шарҳу амлиш

که مرا وقت نباشد پی شرح و املیش

Вари яке шоъркӣ хаста сарояд шеърӣ

ور یکی شاعرکی خسته سراید شعری

Ки ба гӯши фалаки овезаи намояди шеъряш

که به گوش فلک آویزه نماید شعریش

Чун фурӯ хонд бар халқ ба сдгўнаҳи умед

چون فرو خواند بر خلق به صدگونه امید

Мардуми нодон сдгўнаҳ кунанд астҳзиш

مردم نادان صدگونه کنند استهزیش

Он яке гўбдкоини шоърк бе срўпоӣ

آن یکی گوبدکاین شاعرک بی‌سروپای

Кист то марди бияндешад аз мадҳу ?ҳеҷяш

کیست تا مرد بیندیشد از مدح و هجیش

Вон дигар гуяд бар гуфта ӯ гӯши мадор

وآن دگر گوید بر گفتهٔ او گوش مدار

Ки басӣ бошад аз қадари худ афзӯни дъўиш

که بسی باشد از قدر خود افزون دعویش

Вар ба эъҷози сухан , саҳари фурушад ба кулем

ور به اعجاز سخن‌، سحر فروشد به کلیم

Оқибат гардад дар ком , забон чун аФъиш

عاقبت گردد در کام‌، زبان چون افعیش

Ҳолати мард дунёаст бар ин гӯнаи баҳор

حالت مرد دنیا است بر این گونه بهار

эй хуши он мардака дар дида наёяд днииш

ای‌خوش آن‌مردکه در دیده نیاید دنییش