Духтарӣ хирад бидидам ба гадои машғӯл

دختری خرد بدیدم به گدایی مشغول

Карда дар ҷомаи сдпораҳи ниҳони пайкари хеш

کرده در جامهٔ صدپاره نهان پیکر خویش

Буд макшуф ба тороҷгаҳи дузди нигоҳ

بود مکشوف به تاراجگه دزد نگاه

Гарчи дар жандаи ниҳони сохтаи бади гавҳари хеш

گرچه در ژنده نهان ساخته بد گوهر خویش

Врчаҳи зи аҳли дилу дайни раҳм тамаъ дошт вале

ورچه ز اهل دل و دین رحم طمع داشت ولی

Буд хасми дилу дайн аз нигаҳи кофари хеш

بود خصم دل و دین از نگه کافر خویش

Ҳубае сим бадв додам ва бигузаштаму сӯхт

حبه‌ای سیم بدو دادم و بگذشتم و سوخت

Барқи чашмтар ӯ хирманам аз озари хеш

برق چشم تر او خرمنم از آذر خویش

Шомгоҳон ба яке беша шудам бар лаб равад

شامگاهان به یکی بیشه شدم بر لب رود

Ногаҳон дидамаш онҷо ба сари маъбари хеш

ناگهان دیدمش آنجا به سر معبر خویش

Бо лабии ханда занон мешуд ва мехонд сурӯд

با لبی خنده‌زنان می‌شد و می‌خواند سرود

Ба хилофи лаби хушкидау чашмтар хеш

به خلاف لب خشکیده و چشم تر خویش

Гуфтам эй шӯх набӯдӣ ту ки як соъати пеш

گفتم ای شوخ نبودی تو که یک‌ ساعت پیش

Сӯхтии хирмани аҳли назар аз манзари хеш

سوختی خرمن اهل نظر از منظر خویش

эй тршрў чаҳ шуд он гиряи талхат ки чунин

ای ترشرو چه شد آن گریه تلخت که چنین

Хандаро , кони намаки сохта аз шукри хеш

خنده را، کان نمک ساخته از شکر خویش

Гуфт дорам падарии оҷизу момии бемор

گفت دارم پدری عاجز و مامی بیمار

Ки наёранд бпои хостн аз бистари хеш

که نیارند بپا خاستن از بستر خویش

Ҳаст ин хандаам аз баҳри дили худ лекин

هست این خنده‌ام از بهر دل خود لیکن

Гиряам буд барои падару модари хеш

گریه‌ام بود برای پدر و مادر خویش