Абӯсаид ки ӯрост ахтари масъӯд

ابوسعید که اوراست اختر مسعود

Ба авҷи иззат чун шамси тобноку ҷлӣ

به اوج عزت چون شمس تابناک و جلی

Ҳусайни исму ҳасани расми он ки тинат ӯ

حسین اسم و حسن رسم آن که طینت او

Худ аз азал бсрштаҳаст бо влои алӣ

خود از ازل بسرشته است با ولای علی

Ба ҷон ӯст мураккаби саодати абадӣ

به جان اوست مرکب سعادت ابدی

Ба зот ӯст мухаммири шарофати азалӣ

به ذات اوست مخمر شرافت ازلی

Хдоигоно эй он ки дар ҷамоли вкмол

خدایگانا ای آن که در جمال وکمال

Ба асри хеш кунун бешабиҳ ва бе бадалӣ

به‌ عصر خویش کنون بی‌شبیه و بی‌بدلی

Фурӯғи дидаи мулкӣу дӯдаи шарафӣ

فروغ دیدهٔ ملکی و دودهٔ شرفی

Чароғи дидаи маҷдӣу дидаи дувалӣ

چراغ دیدهٔ مجدی و دیدهٔ دولی

Шунидаам яке аз шоирони сутӯдаи ту ро

شنیده‌ام یکی از شاعران ستوده تو را

Ки корҳо ҳамаро мекунӣ ту зибри ҷлӣ

که کارها همه را می کنی تو زبر جلی

Ҳамора кам маҳаллӣ боядат бад-ӣни ашхос

هماره کم‌محلی بایدت بدین اشخاص

Ки нест чораи эшон бғир кам маҳаллӣ

که نیست چارهٔ ایشان بغیر کم‌ محلی

Хдоигоно аз ман бигӯ ба он шоир

خدایگانا از من بگو به آن شاعر

Ки гуфта буд : мар ӯро на қайиӣ на вале

که گفته بود: مر او را نه قیمی نه ولی

Маро валеаст вале худоу ҳуҷҷати аср

مرا ولی است ولی خدا و حجت عصر

Марост қайиу қиўм , раби лами излӣ

مراست قیم و قیوم‌، رب لم‌یزلی

зи баъди лутфи худоу аъиммаи атҳор

ز بعد لطف خدا و ائمهٔ اطهار

Марои ту қиблаи умеду каъбаи ?умла

مرا تو قبلهٔ امید و کعبهٔ املی

Балӣ агар назарӣ бояд аз эмоми маро

بلی اگر نظری باید از امام مرا

Ба ту кунанд ҳўолт ки холӣ аз халалӣ

به تو کنند حوالت که خالی از خللی

Ба ҳақи холиқи яктои ҳрон ки хасм ту шуд

به‌حق خالق یکتا هرآن که خصم تو شد

Ду то шавад қадаш аз зарби зулфиқори алӣ

دو تا شود قدش از ضرب ذوالفقار علی