муқаддама
مقدمه
Дар тобистони гузаштаи танҳоӣу фароғатӣ даст дод . Дар он танҳоӣ ва дар бастагии бекори нншстм ва дар бастагиро ғнмити шимурда бо фироқи бол ба назми андарзҳои анӯшаи равони озарбод морспндон пардохтам . Андарзҳои ин марди бузург - ки боистӣ вайро аз рӯй ҳақиқати бузургтарин муҷаддади дайни маздаяснои шимурд , ва дар шумори суқроти Юнону луқмони арабу Конфусиюс чин донист - мукаррар ба порсии тарҷума шуда , лекин ғолибан ин тарҷумаи дурусту мутобиқ бо матн нест ва дар аксари онҳо ба ихтисори пардохтау латоифи аслӣ ва аҳёнан муроди гӯяндаро зеру зибр сохтаанд . Дар нусхае аз ин рисола ки дар Бомбаии зимни мутуни паҳлавии таълӣф ва ба иҳтимом « марҳӯми дастури ҷомоспҷии минўчҳри ҷаии ҷомосби асоно » дар ба табъи расидаи як сирўзаҳи кучак низ мавҷӯдаст ки тарҷумакунандагон умуман онро ҳазф кардаанд , бо онкӣ дар он сирўзаҳи кучаки фавойиди илмӣу адабӣ бузургӣаст .
در تابستان گذشته تنهایی و فراغتی دست داد. در آن تنهایی و در بستگی بیکار ننشستم و در بستگی را غنمیت شمرده با فراغ بال به نظماندرزهای انوشهروان آذرباد مارسپندان پرداختم. اندرزهای این مرد بزرگ - که بایستی وی را از روی حقیقت بزرگترین مجدد دین مزدیسنا شمرد، و در شمار سقراط یونان و لقمان عرب و کنفوسیوس چین دانست - مکرر به پارسی ترجمه شده، لیکن غالباً این ترجمه درست و مطابق با متن نیست و در اکثر آنها به اختصار پرداخته و لطایف اصلی و احیاناً مراد گوینده را زیر و زبر ساختهاند. در نسخهای از این رساله که در بمبئی ضمن متون پهلوی تألیف و به اهتمام «مرحوم دستور جاماسپجی مینوچهر جیجاماسب اسانا» در به طبع رسیده یک سیروزهٔ کوچک نیز موجود است که ترجمهکنندگان عموماً آن را حذف کردهاند، با آنکه در آن سیروزهٔ کوچک فواید علمی و ادبی بزرگی است.
Ағтноми фурсатро , нахуст ба такмили тарҷума ба наср пардохт ва пас аз фароғати онро ба назми даровард ва акнӯн бо ҳазфи муқаддамаи манзӯма , аз оғози рисолаи ибороти насру ашъори онро дар баробари ҳам навишта ба дӯсти азизами оқои мирзои Маҷиди хони муваққар ба ёдгор месипораму табъу нашри онро ба ихтиёри эшон май гузорам .
اغتنام فرصت را، نخست به تکمیل ترجمه به نثر پرداخت و پس از فراغت آن را به نظم درآورد و اکنون با حذف مقدمه منظومه، از آغاز رساله عبارات نثر و اشعار آن را در برابر هم نوشته به دوست عزیزم آقای میرزا مجید خان موقر به یادگار میسپارم و طبع و نشر آن را به اختیار ایشان می گذارم.
Зимнан мутазаккир мешавад ки ибороти насрро ба услуби асли паҳлавӣ қарор додаму луғотӣ ки дар фарҳангҳо ме тавон ба даст оварад ба ҳол худ гузошт ва бархе луғоти дигари ҳам ки қобил истифода донист бо тавзеҳӣ дар миёни ҳилол , ба ҷои худ боқӣ монад . То ҳам мутолиакунандагон аз тарзи насри бостони огоҳ шуда ва ҳам аз мавориди саҳеҳи истеъмоли луғотӣ ки дар фарҳангҳо мавҷӯдаст итилоъ ёбанду Зимнани луғотиро ки фарҳангҳо зикр накардаанд ва мумкинаст ба кори удабо ва муҳаққиқон ояд дар дастрас қарор дошта бошад . Ва дар ашъор низ саъй шуд ки то мумкин бошад аз луғоту услуби аслӣ истифода шуду луғоти тозӣ ба кор барда нашавад . Дар зайли сафаҳоти тълиқотӣ дар тавзеҳи бархе луғоту ҷумалоти нигошта шудааст ки холӣ аз Фоидтӣ нест .
ضمناً متذکر میشود که عبارات نثر را به اسلوب اصل پهلوی قرار دادم و لغاتی که در فرهنگها میتوان به دست آورد به حال خود گذاشت و برخی لغات دیگر هم که قابل استفاده دانست با توضیحی در میان هلال، به جای خود باقی ماند. تا هم مطالعه کنندگان از طرز نثر باستان آگاه شده و هم از موارد صحیح استعمال لغاتی که در فرهنگها موجود است اطلاع یابند و ضمناً لغاتی را که فرهنگها ذکر نکردهاند و ممکن است به کار ادبا و محققان آید در دسترس قرار داشته باشد. و در اشعار نیز سعی شد که تا ممکن باشد از لغات و اسلوب اصلی استفاده شد و لغات تازی به کار برده نشود. در ذیل صفحات تعلیقاتی در توضیح برخی لغات و جملات نگاشته شده است که خالی از فایدتی نیست.
м . баҳор
م. بهار