Писари ман ! крФки андеши буи , на гуноҳи андеш , чаҳ мардум то ҷовдони замони зиндаи не , чаҳ чиз ки он менави (аст ) , боистнитар ( пояндатар )
پسر من! کرفکاندیش بوی، نه گناهاندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنیتر (پایندهتر)
Ки ҷони пдркрФаҳ андеш бош
که جان پدرکرفه اندیش باش
Беозор ва ба дайну хуш кеш бош
بیآزار و به دین و خوش کیش باش
Чу бояд шудани зини ҷаҳон эй писар
چو باید شدن زین جهان ای پسر
Нигар то ба минӯ чаҳ боиста тар
نگر تا به مینو چه بایسته تر
Нбошдкси андари ҷаҳони дирпоӣ
نباشدکس اندر جهان دیرپای
Ҳамон менави карда мондаи биҷой
همان مینوی کرده مانده بجای